Οι προγραμματιστές του Berlin Hellas Film Box στο Cinefreaks – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Οι προγραμματιστές του Berlin Hellas Film Box στο Cinefreaks

Συνεντεύξεις | 16-1-2018 |

Ένας Φεστιβάλ που μετρά πλέον την τρίτη του διοργάνωση και πλέον φέτος μεγάλωσε περιλαμβάνοντας σχεδόν δυο εβδομάδες προβολές στο Babylon και ένα τετραήμερο Φεστιβάλ στο Urban Spree. Μια μεγάλη Ελληνική γιορτή στο Βερολίνο με προβολή περί των 100 ταινιών, στο μεγαλύτερο Ελληνικό κινηματογραφικό event εκτός Ελλάδας. Το Cinefreaks μίλησε με τους ανθρώπους πίσω από το πρόγραμμα του Hellas Film Box! Ιδού οι ερωτήσεις που θέσαμε στους Ιωάννα Κρυωνά (Αφιερώματα), Γιάννα Σαρρή (Ντοκιμαντέρ) και Δημήτρη Αργυρίου (New Vision).

Cinefreaks: Ποια τα κριτήρια σας για το ποιες ταινίες θα παιχτούν στο Φεστιβάλ; Αμιγώς κινηματογραφικά ή λαμβάνεται υπόψη το κοινό και τις ιδιομορφίες του;

ΙΩΑΝΝΑ ΚΡΥΩΝΑ: Φέτος, όπως και τα δύο περασμένα χρόνια, η επιλογή των ταινιών έγινε με κριτήριο την κινηματογραφική αρτιότητα των ταινιών που μας υποβλήθηκαν, ενώ βασική προϋπόθεση αποτέλεσε η απεύθυνση στο γερμανικό κοινό. Στόχος μας είναι να φέρουμε στο Βερολίνο μια όσο το δυνατόν αντιπροσωπευτικότερη εικόνα του ελληνικού κινηματογραφικού γίγνεσθαι, μεταφέροντας για λίγες μέρες στο κέντρο της Ευρώπης τον παλμό του σύγχρονου ελληνικού σινεμά και μαζί με αυτόν τα θέματα που απασχολούν τον Έλληνα δημιουργό σήμερα, τις κινηματογραφικές τάσεις και καινοτομίες που συμβαίνουν παρά την κρίση που μαστίζει τη χώρα. Για το λόγο αυτό φροντίσαμε ώστε το 2016 και το 2017 να συμπεριληφθεί ένα διευρυμένο Διαγωνιστικό Τμήμα με ταινίες μυθοπλασίας και ντοκυμαντέρ, μικρού και μεγάλου μήκους, από το 2010 μέχρι και σήμερα, και ιδιαίτερα ταινίες που δύσκολα θα είχε το γερμανικό κοινό την ευκαιρία να προσεγγίσει. Το 2018 διατηρούμε τον ίδιο στόχο και πλάι στο Διαγωνιστικό Τμήμα μη αφηγηματικού κινηματογράφου New Vision, φιλοξενούμε δύο αφιερώματα που φέρνουν δύο για το βερολινέζικο κινηματογραφικό τοπίο λιγότερο γνωστές πτυχές του ελληνικού σινεμά στην επιφάνεια: ταινίες Κύπριων δημιουργών και ταινίες του ελληνικού ερωτικού κινηματογράφου. Σαν Filmbox, η αλλιώς κινηματογραφικό “κουτί” που δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει πριν το ανοίξεις, φροντίζουμε από τη φύση μας ώς φεστιβάλ ώστε η κάθε χρονιά να παρουσιάζει και μια νέα, ανεξερεύνητη διάσταση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής.

ΓΙΑΝΝΑ ΣΑΡΡΗ: Τα ντοκιμαντέρ που επιλέχτηκαν φέτος έχουν το κοινό χαρακτηριστικό ότι είναι γυναικών σκηνοθετών (και δύο από κοινού με άντρες συν-σκηνοθέτες). Η θεματική των ταινιών είναι διαφορετική αλλά όλοι οι χαρακτήρες έχουν ενδιαφέρον και παρουσιάζουν μια πτυχή της ελληνικής κοινωνίας πέρα από τη κρίση και τη δύσκολη καθημερινότητα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ: Θεωρώ πως ένα καλό φεστιβάλ εκτός από αμιγώς κινηματογραφικά κριτήρια, έχει υποχρέωση προς την πόλη που το “φιλοξενεί” να λαμβάνει υπόψη το κοινό του και τις ιδιομορφίες του. Αυτό δεν σημαίνει πως επιλέγονται ταινίες που θα αρέσουν μόνο στο ευρύ κοινό, αλλά ταινίες που θα προβληματίσουν, θα θέσουν ερωτήματα, θα δείξουν μια άλλη πτυχή της Ελλάδας ή/και θα φέρουν το ελληνικό και το γερμανικό κοινό πιο κοντά. Για μένα, αυτή είναι η γενική ιδέα του Hellas Filmbox Berlin και ο ρόλος του στην Γερμανική πρωτεύουσα. Από εκεί και πέρα, το κάθε πρόγραμμα έχει (και) τους δικούς του κανόνες.

Για παράδειγμα το διαγωνιστικό πρόγραμμα New Vision το οποίο επιμελούμαι για τρίτη χρονιά, έχει σαν στόχο να αναδείξει ταινίες που “σπάνε” την κινηματογραφική φόρμα και προτείνουν κάτι νέο σε αυτή.
Ριζοσπαστικός είναι και ο τρόπος που διαγωνίζονται οι ταινίες μεταξύ τους, αφού με τα ίδια κριτήρια κρίνονται ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκυμαντέρ και animation.


To trailer του Φεστιβάλ

Cinefreaks: Ένα σύνηθες παράπονο των Ελλήνων στην επαρχία είναι ότι πρακτικά δε μπορούν να έχουν πρόσβαση στο Ελληνικό σινεμά. Την ίδια ώρα οι Βερολινέζοι έχουν εξαιτίας του Φεστιβάλ την ευκαιρία να δουν ταινία που παίζονται μόνο στην Αθήνα ή παλαιότερες που σχεδόν ποτέ δε προβάλλονται στην Ελλάδα. Πως το βρίσκεται;

ΙΩΑΝΝΑ ΚΡΥΩΝΑ: Το ότι μια πλειονότητα των ελληνικών ταινιών έχει γίνει με χαμηλό κόστος παραγωγής, ανεξαρτήτως επιπτώσεων στην ποιότητα του αποτελέσματος, καθιστά δύσκολη τη διανομή τους. Το ότι αυτό συμβαίνει και εντός της χώρα παραγωγής είναι φυσικά θλιβερό. Μια καλή δουλειά στον τομέα της μικρού μήκους προς αυτή την κατεύθυνση γίνεται σίγουρα από το φεστιβάλ της Δράμας με τη δράση “Το Φεστιβάλ της Δράμας ταξιδεύει”. Το να πάρει μια ταινία διανομή είναι, πέρα από το σημαντικότατο παράγοντα της γνωριμίας της με το κοινό, μια ιδιαίτερα σημαντική υποστήριξη για τον ίδιο το δημιουργό που τον βοηθά στα επόμενά του βήματα, οικονομικά και μη. Εμείς ως φεστιβάλ επιθυμούμε στο μέλλον να λειτουργήσουμε, πέρα από φορέας προβολής του ελληνικού πολιτισμού στη Γερμανία και ως πλατφόρμα γνωριμίας των Ελλήνων κινηματογραφιστών με τη γερμανική κινηματογραφική βιομηχανία. Το Filmbox Roadshow που ταξιδεύει τις νικήτριες ταινίες σε όλη τη χώρα, αλλά και η επιλογή Γερμανών ως τώρα κριτών για τα Διαγωνιστικά Τμήματα είναι δύο επιλογές μας που θέτουν θεμέλια ως προς το συγκεκριμένο στόχο.

ΓΙΑΝΝΑ ΣΑΡΡΗ: Η πραγματικότητα μας δείχνει ότι μικρός αριθμός ελληνικών ταινιών παίρνουν διανομή και παίζονται στις κινηματογραφικές αίθουσες ακόμα και της Αθήνας. Ευτυχώς στη Θεσσαλονίκη υπάρχει το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το κοινό βλέπει τη πλειοψηφία της ελληνικής παραγωγής σε ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ κάθε χρόνο. Πλέον όμως η τεχνολογία είναι με το μέρος των θεατών και υπάρχει η δυνατότητα να παρακολουθήσουν on line σημαντικό αριθμό Ελληνικών ταινιών. Η εμπειρία της θέασης φυσικά δεν είναι η ίδια αλλά παρόλα αυτά η πρόσβαση είναι πολύ πιο εύκολη από ότι στο παρελθόν.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ:  Ενδιαφέρουσα παρατήρηση, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσε να υπάρξει σύγκριση για διάφορους λόγους. Το Hellas Filmbox Berlin ξεκίνησε πριν 2 χρόνια με κύριο στόχο να προβάλει την Ελλάδα μέσω του κινηματογράφου της και να ανατρέψει την αρνητική αντίληψη των Γερμανών για τους Έλληνες που δημιούργησε η κρίση και κάποια ΜΜΕ. Σε αυτή τη προσπάθεια, το κοινό του Βερολίνου ανταποκρίθηκε με μεγάλη θέρμη! Ίσως μεγαλύτερη απ΄ ότι περιμέναμε. Για να μιλήσουμε με νούμερα, είχαμε 4.000 θεατές την πρώτη χρονιά, και 6.000 θεατές την δεύτερη. Συνεπώς, πρέπει να συνεχίσουμε το έργο μας.

Σαν πρόταση,ίσως θα έπρεπε, το κοινό στην Ελλάδα, στην επαρχία όπως λέτε αλλά και στα δύο αστικά κέντρα να στηρίξει περισσότερο το ελληνικό σινεμά και να πηγαίνει στις αίθουσες όταν προβάλονται ελληνικές καλλιτεχνικές ταινίες. Όπου υπάρχει προσφορά, υπάρχει και ζήτηση…
Δημήτρης Αργυρίου, Γιάννα Σαρρή και Ιωάννα Κρυωνα, από τους προγραμματιστές του Φεστιβάλ.

Cinefreaks: Στόχοι του προγράμματος για φέτος και του Φεστιβάλ μακροπρόθεσμα;

ΓΙΑΝΝΑ ΣΑΡΡΗ: Στόχος του προγράμματος των περισσότερων φεστιβάλ είναι να προτείνουν και να αναδείξουν ταινίες που δεν έχουν εύκολα πρόσβαση στο ευρύ κοινό.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ:  Το φεστιβάλ φέτος μεγάλωσε και μετακόμισε στον πολυχώρο του Urban Spree.
Εκεί, εκτός από τις προβολές των κινηματογραφικών έργων, θα γίνουν εκθέσεις Ελλήνων καλλιτεχνών, συναυλίες και πολλά δρώμενα, μεταξύ των οποίων και μία αγορά με ελληνικά προιόντα. Θα μπορούσαμε να πούμε, πως ο στόχος του φεστιβάλ φέτος είναι να ανοίξει ένας ουσιαστικότερος διάλογος μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών καλλιτεχνών και κοινού. Ούτως ή άλλος, τα μότο μας φέτος είναι “Hellas Filmbox Berlin out of the box” και “Ελλάδα σε 361 μοίρες”.

Ο μακροπρόθεσμος στόχος του φεστιβάλ είναι να γίνει θεσμός και σημείο αναφοράς. Στόχος αρκετά δύσκολος, γιατί το φεστιβάλ είναι ανεξάρτητο και βασίζεται αποκλειστικά στις δυνάμεις των διοργανωτών, οπότε καλή δύναμη.

Cinefreaks: Πως αντιμετωπίζεται την ταμπέλα του weird που έχει καλώς ή κακώς δοθεί στο σύγχρονο Ελληνικό σινεμά από τους ξένους;

ΙΩΑΝΝΑ ΚΡΥΩΝΑ: Η συγκεκριμένη ταμπέλα αφορά ένα συγκεκριμένο είδος του ελληνικού κινηματογράφου που βρίσκει τον κύριο θιασώτη του στο σινεμά της (κατά τη μπρεχτική παράδοση) αποστασιοποίησης του Γιώργου Λάνθιμου, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι λάθος να χρησιμοποιείται ο όρος για το ελληνικό σινεμά συλλήβδην. Είναι γεγονός ιστορικά ότι ακραίες καταστάσεις όπως ο πόλεμος ή η φτώχεια, προκαλούν στο κινηματογράφο τον αυτοματισμό να αφήσει πίσω τις “μεγάλες” αφηγήσεις και να θέσει ξανά στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Ο τρόπος που έχουμε δει να γίνεται αυτό στην ιστορία του σινεμά είναι είτε με την επιστράτευση του απόκοσμου και του γκροτέσκου που δημιουργεί συμπλέγματα αλληγοριών, τα οποία επιχειρούν να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα με μέσα μη-ρεαλιστικά (βλ. Εξπρεσιονισμός) ή λιγότερο ρεαλιστικά (βλ. Ποιητικός Ρεαλισμός), είτε με την αφοσίωση στην καταγραφή του απλά και αδιαμεσολάβητα καθημερινού (βλ. Ιταλικός νεορεαλισμός). Και τις δύο αυτές τάσεις τις βλέπουμε στο σύγχρονο ελληνικό σινεμά με πληθώρα ταινιών που αποτυπώνουν αλληγορικά φορτισμένες ουτοπίες και δυστοπίες, αλλά και άλλες που έχουν την πρόθεση να εστιάσουν στον άνθρωπο του εδώ και του τώρα, τίποτε λιγότερο ή περισσότερο. Επομένως, θα απέφευγα να δώσω έναν εννιαίο ορισμό στο σημερινό ελληνικό σινεμά, καθώς δεν εντοπίζω χαρακτηριστικά που να δίνουν ταυτότητα εννιαίου κινήματος.

ΓΙΑΝΝΑ ΣΑΡΡΗ: Τις ταμπέλες τις δίνουν οι κριτικοί κινηματογράφου και οι δημοσιογράφοι για να κατηγοριοποιήσουν τις ταινίες και να τις κάνουν πιο ελκυστικές στο κοινό. Το θέμα είναι οι δημιουργοί να μην ακολουθούν αυτά τα στεγανά αλλά να κάνουν ποιοτικές ταινίες σύμφωνα με το όραμα τους. Η ελληνική κινηματογραφία πέτυχε να βρει τη θέση της στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα με τον όρο wierd cinema και κάτω από την ομπρέλα αυτή έχουν γίνει αρκετές αξιόλογες ταινίες. Να δούμε τις μας κρύβει το μέλλον.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ: Η ταμπέλα του weird Greek cinema δόθηκε καλώς ή κακώς εξαιτίας κάποιων ελληνικών ταινιών. Δεν θεωρώ πως εκφράζει πλήρως το σύγχρονο Ελληνικό σινεμά, αλλά αν φέρνει κόσμο στις αίθουσες και κάνει το ελληνικό σινεμά ανταγωνίσιμο στον ευρωπαικό και διεθνή χώρο , τότε έχει καλώς.

Cinefreaks: Τι δεν πρέπει να χάσει με τίποτα κάποιος φέτος στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ; (i.e. το event / ταινία που ανυπομονείτε να παρευρεθείτε)

ΙΩΑΝΝΑ ΚΡΥΩΝΑ: Πέρα από το πρόγραμμα των ταινιών, τα Box Talks θα είναι ένα ενδιαφέρον “πείραμα” που αξίζει κανείς να το δει.

ΓΙΑΝΝΑ ΣΑΡΡΗ: Θα μιλήσω ως θεατής που θα παρευρεθώ φέτος στο φεστιβάλ. Ο νέος χώρος φαντάζει ιδανικός για να στεγάσει αυτή τη φεστιβαλική πρόταση. Ένας πολυχώρος όπου ο θεατής θα έχει τη δυνατότητα να δει από κοντά τις τρέχουσες πολιτιστικές τάσεις από την Ελλάδα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ: Τα Box Talks είναι το κυρίως γεύμα στην 3η έκδοση του Hellas Filmbox Berlin, στα οποία ανοίγουμε πρακτικά τον διάλογο μεταξύ Ελλήνων κινηματογραφιστών και Γερμανών. Δεν είναι απλές προβολές, αλλά συζήτηση σε βάθος για τα θέματα που τους αφορούν, κινηματογραφικά και μη. Τα Box Talks δεν έχουν προηγούμενο και είναι μια εμπειρία που δεν θα έπρεπε να χαθεί με τίποτα.