Οι 10 χειρότερες ταινίες της χρονιάς για τους συντάκτες του Cinefreaks.gr – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Οι 10 χειρότερες ταινίες της χρονιάς για τους συντάκτες του Cinefreaks.gr

Αφιερώματα | 29-12-2017 |

Το 2017 ήταν αν μη τι άλλο γεμάτο και πολυσχιδές, με σινεμά που προκάλεσε πολλές συζητήσεις, είτε εποικοδομητικές, είτε σε στυλ οργισμένου σχολιασμού για όλες εκείνες τις φιλμικές στιγμές που απογοήτευσαν, δυσαρέστησαν, ακόμη κι εξόργισαν. Εξάλλου, κάθε χρονιά έχει τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές της, σε κάθε τομέα. Επειδή τα κινηματογραφικά είναι η κύριά μας αρμοδιότητα θα μείνουμε αποκλειστικά σε αυτά, και πιο συγκεκριμένα σε όλα εκείνα τα φιλμ που σύμφωνα με την ομάδα μας άφησαν συλλογικά τις πιο αρνητικές εντυπώσεις. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας που έγινε μεταξύ ημών είναι εδώ κι έχει ενδιαφέρον να αποκρυπτογραφήσουμε τις επιλογές που έγιναν μία προς μία. Σας παρουσιάζουμε λοιπόν, τις σύμφωνα με την ομάδα του Cinefreaks δέκα χειρότερες ταινίες του 2017…

10. Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales

Στις πόσες συνέχειες καίγεται ένα franchise; Λίγες είναι οι περιπτώσεις κινηματογραφικών σειρών που δεν κορέστηκαν και κούρασαν στην πέμπτη φορά (όσες τουλάχιστον κατάφεραν να φτάσουν μέχρι εκεί) και από ό,τι φαίνεται η αγαπημένη κότα με τα χρυσά αυγά της Disney δεν κατάφερε να αποφύγει την επανάληψη, κάτι που αποτυπώθηκε και στις εισπράξεις οι οποίες ήταν μικρότερες συγκριτικά με τα υπόλοιπα σίκουελ. Όλη η αίσθηση που αφήνει η ταινία μπορεί να συνοψιστεί στην ερμηνεία του Johnny Depp εδώ που φαίνεται να έχει χάσει σχεδόν όλη τη σπίθα και τη ζωντάνια των πρώτων φιλμ στα οποία υποδύθηκε τον καπετάνιο Jack Sparrow…

9. Annabelle Creation

Τι κι αν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού εισέπραξε απρόσμενα θετικές κριτικές κι έκανε εξαιρετικές εισπράξεις που κάλυψαν πολλαπλάσιες φορές το μικρό κόστος του, το πρίκουελ αυτό είχε εμφανή προβλήματα, κυρίως σεναριακά, που δε θα μπορούσαν να καλυφθούν ούτε με την επιστράτευση ομοβροντίας ύμνων από τη συντακτική ομάδα του Cahiers du Cinéma. Η γενική ετυμηγορία που το θέλει να είναι βελτιωμένο σε γενικές γραμμές από τον προκάτοχό του δεν αποτελεί δα και ιδιαίτερο κατόρθωμα αν ληφθεί υπόψιν η ποιοτική υποστάθμη του πρώτου “Annabelle” και αν μπει στην εξίσωση και ότι το φιλμ είναι ελάχιστα τρομακτικό σε μια χρονιά που το συγκεκριμένο είδος προσέφερε σπουδαίες ανατριχίλες, η θέση στη δεκάδα αυτή ελάχιστη έκπληξη προκαλεί.

8. Ghost in the Shell

Ένα ριμέικ που οι φαν του πρωτότυπου anime περίμεναν στη γωνία οπλισμένοι, μεταξύ άλλων και για την απόφαση να επιλεγούν για τους ρόλους λευκοί ηθοποιοί αντί για ασιατικής καταγωγής προκειμένου να προωθηθεί καλύτερα το φιλμ εμπορικά μέσω του ονόματος της Scarlett Johansson. Κάτι που δεν αμφισβητήθηκε ήταν η οπτική φαντασμαγορία του μικροσύμπαντος που ξετυλίγεται στην οθόνη, αλλά πέραν αυτού κι εδώ υπήρχαν προβλήματα σεναριακής ανάπτυξης και μια υπεραπλούστευση του προβληματισμού που βρίσκεται στο manga και στην πρώτη ταινία του 1995. Οι κριτικές δεν υπήρξαν ολοκληρωτικά απαξιωτικές, όμως η ομάδα μας έκρινε πως το αποτέλεσμα ήταν επαρκώς κακό για να κοσμήσει τη σχετική δεκάδα μας.

7. Leatherface

Μιας και μιλήσαμε προηγουμένως για άρμεγμα ενός franchise, έρχεται και αυτό εδώ το πρίκουελ να περάσει τον όρο σε μια άλλη διάσταση. Προκαλώντας ουσιαστικά ζημιά στο μύθο του Leatherface με ένα origin story εξαιρετικά μπανάλ και κλισέ και δίνοντας σε κάθε του καρέ την εντύπωση ότι οι συντελεστές συνεννοήθηκαν μεταξύ τους για να κουραστούν όσο το δυνατόν λιγότερο για να υπάρξει αυτό το τελικό αποτέλεσμα, το φιλμ αυτό κατορθώνει να ξεχωρίσει αρνητικά ακόμη και στο σύνολο μιας σειράς που γενικά δεν έχει να επιδείξει πολλά καλά πράγματα πέραν της εξαιρετικής πρώτης ταινίας του 1974. Μια επάξια κερδισμένη θέση σε αυτή τη λίστα λοιπόν.

6. Mother!

Η πιο διχαστική ταινία της χρονιάς κατά γενική ομολογία, η θρησκευτική (αλλά και οικολογική, ακόμη και πολιτική σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης) αλληγορία του Aronofsky ξένισε αρκετούς με τις μεταφορές της και τη διάθεσή της να προκαλέσει σε ορισμένες σκηνές που συζητήθηκαν όσο λίγες άλλες τη χρονιά που μας αφήνει. Υπήρξε και μια μεγάλη μερίδα που υποδέχθηκε με ανοιχτές αγκάλες αυτό το φιλμ, κάτι που θα φανεί και στο έτερο αφιέρωμά μας με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, όμως όσοι εξέδωσαν μια αρνητική ετυμηγορία για αυτό από τους συντάκτες μας ήταν αρκετοί για να το αναδείξουν στην παρούσα λίστα.

5. Καζαντζάκης

Θα φάμε άραγε μήνυση; Η νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή τα έχει πάει ικανοποιητικά μέχρι στιγμής από πλευράς εισπράξεων και ίσως αναδειχθεί ως η εμπορικότερη ελληνική ταινία του 2017, αυτό όμως δε συνδέεται απαραίτητα με την καλλιτεχνική της αξία. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προώθησε τη δημιουργία του ως έναν ύμνο του φωτός του ελληνικού πνεύματος κόντρα στο σκοτάδι της οπισθοδρόμησης, αλλά το πομπώδες και σχηματικό σενάριο σε συνδυασμό με τις ερμηνείες που προφανώς έλαβαν πολύ συγκεκριμένη καθοδήγηση για να βγουν με τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζονται στην οθόνη και κάποιες αμφιβόλου ποιότητας δημιουργικές επιλογές δεν έπεισε, κάτι που μεταφράστηκε σε όλη αυτήν την πληθώρα αρνητικών σχολίων από κοινό και κριτικούς που τον εξόργισε.

4. Rings

Όσο είχε την τιμητική του το είδος του τρόμου τη χρονιά που πέρασε με τίτλους που προκάλεσαν αίσθηση όπως το “It” και το “Get Out“, τόσο γνώρισε και κάποια πλήγματα. Τρεις οι ταινίες της συγκεκριμένης κατηγορίας στη λίστα μας, με αυτό το σίκουελ να πετυχαίνει και τη “διάκριση” ως η χειρότερη εξ αυτών και όχι αδίκως: παντελώς ρουτινιάρικα στημένο, ανιαρό και κακογραμμένο, ήταν ένα φιλμ που μάλλον δε ζήτησε κανείς να γυριστεί και δε φαίνεται σε κανένα σημείο να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτήν τη ρετσινιά. Το φινάλε που ευθέως αφήνει υπονοούμενα και για μελλοντική συνέχεια είναι εξόχως απειλητικό, αλλά μετά την αποτυχία που χαρακτήρισε τούτη τη δημιουργία ευτυχώς το ενδεχόμενο απομακρύνεται…

3. Fifty Shades Darker

Ο James Foley συνεχίζει να δίνει τον πολύχρονο αγώνα του να αποδείξει ότι το “Glengarry Glen Ross” κατά λάθος βγήκε τόσο καλό με αυτό το δεύτερο μέρος της μεταφοράς της εξαιρετικά επιτυχημένης εμπορικά λογοτεχνικής τριλογίας της E.L. James που σχεδόν φέρνει συναισθήματα νοσταλγίας για την ταινία που προηγήθηκε. Τίποτα εδώ δε δίνει την εντύπωση μιας ολοκληρωμένης ιστορίας: το σύνολο είναι μια συρραφή μισοψημένων κλισέ ιδεών που δεν κολλούν μεταξύ τους. Φυσικά εν τέλει αυτό που γίνεται είναι απλά να μεταφέρεται κινηματογραφικά μια εξαιρετικά προβληματική πρώτη ύλη και ουσιαστικά από ό,τι πάσχει η ταινία υποφέρει πρώτα το βιβλίο, αλλά αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο όσους συγκεντρώθηκαν για να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο με μοναδικό σκοπό το οικονομικό κέρδος. Τουλάχιστον το φινάλε δε θα είναι γυρισμένο σε δύο μέρη…

2. The Dark Tower

Κατά κύριο λόγο σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης, έχοντας στη φιλμογραφία του το υποδεχόμενο με θέρμη από κοινό και κριτικούς “En Κongelig Αffære”, ο Nikolaj Arcel φαινόταν ως ένα πολλά υποσχόμενο όνομα για τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη της δημοφιλούς σειράς βιβλίων του Stephen King. Η εξαιρετικά συμπυκνωμένη όμως διάρκεια των 95 λεπτών που υποτιμάει στην ουσία το λογοτεχνικό σύμπαν του συγγραφέα καθώς δεν αρκεί για να αναπτυχθεί τίποτα, οι επίπεδοι χαρακτήρες και η εξαιρετικά φτωχή δράση γρήγορα κατέταξαν αυτό το φιλμ στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της χρονιάς που μας αφήνει και που σύμφωνα με τη δεκάδα μας μόνο μια άλλη ταινία κατόρθωσε να ξεπεράσει…

1. The Snowman

Με τον Daniel Alfredson να έχει κάνει κατά γενική ομολογία το δύο στα δύο στις προηγούμενες σκηνοθετικές του απόπειρες (αν και υπήρξαν αυτοί που περιέργως δεν ικανοποιήθηκαν με το “Tinker, Tailor, Soldier, Spy”) και το βιβλίο προς διασκευή να αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα του είδους της αστυνομικής λογοτεχνίας της τελευταίας δεκαετίας, το “The Snowman” αναμενόταν με αγωνία από ένα μεγάλο κοινό, για να προσγειωθεί απότομα με το κινηματογραφικό αποτέλεσμα που επικρίθηκε για την έλλειψη συνοχής του και το τσαπατσούλικο σενάριο μεταξύ άλλων, φέρνοντας κι επισήμως τον πρωταγωνιστή του Michael Fassbender ύστερα και από την αποτυχία του περσινού “Assassin’s Creed” σε μια περίοδο ύφεσης για την καριέρα του. Επισήμως, η χειρότερη ταινία του 2017 για την ομάδα μας. Και του χρόνου, με λιγότερες κακές ταινίες!