Critic VS Critic: Να πεθάνουν τα sequels και τα remakes! – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Critic VS Critic: Να πεθάνουν τα sequels και τα remakes!

Critic VS Critic, Αφιερώματα | 4-12-2017 | and

Όλα ξεκίνησαν όταν θυμήθηκα ένα κείμενο του Ανέστη από το μακρινό 2010, οπότε και έλεγε “Μη πυροβολείται το remake και το sequel”. Το θυμήθηκα καθώς έβλεπα τα άπειρα sequels και remakes που κάνουν παρέλαση στις αίθουσες όλο και πιο πολλά τελευταία και είπα να τον προσκαλέσω σε μια μονομαχία για να δω αν συνεχίζει να υπερασπίζεται τα sequels… Πάμε!

Γιάννης: Δεν χρειαζόμαστε άλλα sequels και remakes, είτε αυτά λέγονται Blade Runner 2049, είτε Thor 3 είτε φυσικά Transformers 15…

Ανέστης: Γιατί ρε συ, και τα sequels και τα remakes ψυχούλα έχουν! Ή έστω κάποια από αυτά… Τα έγραφα πριν λίγα χρόνια (να δες εδώ) ότι πολλά διαμαντάκια του σινεμά είναι ουσιαστικά remakes. Υπάρχουν επίσης sequels που είναι 1-2 σκαλιά πιο πάνω από τις ταινίες που προηγήθηκαν, και πολύ πρόχειρα μου έρχονται τα παραδείγματα του 2ου μέρους του Νονού άλλα και το The Dark Knight του Nolan, για να έρθουμε πιο κοντά στην εποχή μας. Τώρα βέβαια μπορεί να μου αναφέρεις και το καταστροφικό “remake” (του remake – λίγο inception αυτό ε;) του Zack Snyder και το πως έβαλε δίπλα στον επίσης αδύναμο κατ’ εμέ νέο Superman τη δική του οπτική του Batman και θα με μπλοκάρεις…

Γιάννης: Θα ήταν εύκολη λύση να “στη πω” με ταινίες του τύπου Batman V Superman ή αισθητικής Zack Snyder γενικότερα, οπότε δε θα το κάνω… Το θέμα είναι ότι πλέον έχω φίλους που θεωρούν ότι σινεμά είναι μόνο τα sequels και πάνε στις αίθουσες για να δούνε μόνο Marvel. Τα πολλά sequels παράγουν μια γενιά νέων “σινεφίλ” που μοιάζουν πιο πολύ με τηλεορασόπληκτους που απλά βλέπουν τα νέα, ακριβά επεισόδια της αγαπημένη τους σειράς στο σινεμά. Καμία επαφή με το σινεμά σε κάθε του άλλη μορφή. Και μη με παρεξηγήσεις, τίποτα δεν έχω με την Marvel, ίσα ίσα βλέπω και απολαμβάνω όλες τις ταινίες της, με το αποτέλεσμα των ταινιών της να είναι αρκετά υψηλό. Όμως μιλάμε για ταινίες που είναι μεν 100% διασκεδαστικές, αλλά πλέον έχουν χάσει κάθε επαφή με τον ρεαλισμό και προσφέρουν 0 όχι απλά στην κινηματογραφική αλλά και στην blockbusterική καινοτομία. Βλέπουμε μια από τα ίδια σε ένα σινεμά που γίνεται ολοένα και πιο άτολμο και επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Την ίδια ώρα καινοτόμες και πιο ανοιχτόμυαλες ιδέες αλλά και καλοί σκηνοθέτες μαζί τους, χάνονται είτε επειδή δεν μπορούν να κάνουν τις ταινίες τους, είτε επειδή αυτές θάβονται στο box-office.

Ανέστης: Άρα το θέμα δεν έχει να κάνει με το sequel αυτό καθ’ αυτό, άλλα με συγκεκριμένα sequels. Οπότε το πάω ένα βήμα πίσω… τι είναι μια ταινία; Η αφήγηση μιας ιστορίας στη μεγάλη οθόνη, που (ιδανικά) έχει αρχή, μέση και τέλος. Στα sequels έχουμε διαφορετικές ιστορίες με ίδιους χαρακτήρες. Στην περίπτωση της Marvel, που αναφέρεις, ή της DC ή και άλλων βιβλίων ή comic που μεταφέρθηκαν στο σινεμά, οι χαρακτήρες των ιστοριών τους είχαν γνωρίσει “συνέχειες” πολύ πριν μεταπηδήσουν στη μεγάλη οθόνη. Πχ τον Spider-Man τον είχαμε διαβάσει σε πολλά τεύχη κόμικ, σε διαφορετικές ιστορίες-περιπέτειες. Ο λογοτεχνικός Σέρλοκ Χολμς δεν είχε ασχοληθεί μόνο με μια υπόθεση. Μπορεί, επομένως, να δικαιολογηθεί μια αντίστοιχη προσέγγιση στην κινηματογραφική αφήγηση των ιστοριών τους. Και κάπου εδώ να σημειώσω, πως εμπορική και πολλές φορές και καλλιτεχνική επιτυχία έχουν projects, με sequels, με πρωταγωνιστές χαρακτήρες οι οποίοι… “εκ γενετής” μπορούσαν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. Αντίθετα, ενδιαφέρουσες ταινίες, που απέκτησαν sequels σε μια προσπάθεια των δημιουργών ή/και παραγωγών να τραβήξουν από τα μαλλιά την όποια εμπορική επιτυχία, ή να “εκβιάσουν” τη δημιουργία ενός νέου μεγάλου κινηματογραφικού franchise απέτυχαν… Βασικά, νομίζω πως αν προσπαθήσουμε να βρούμε τον κοινό παρονομαστή σε όλες τις “προβληματικές” περιπτώσεις θα καταλήξουμε στην υπέρμετρη εμπορευματοποίηση του σινεμά. Και νομίζω ότι συμφωνούμε, πως από τη στιγμή που στην κουβέντα μας μπαίνει ο όρος franchise, ε υπάρχει πρόβλημα…

Γιάννης: Μα ειδικά στα franchise αγαπητέ είναι που γίνεται ο πανικός. Πραγματικά πες μου μία ταινία πέρα ίσως από τα Batman του Nolan που όποιον ήρωα είχαν, όποια ιστορία διασκεύασαν, πρόσθεσαν τελικά κάτι καινούριο στον χαρακτήρα ή στο σινεμά ή έστω στο είδος τους. Fun ταινίες μεν, δομή σωστή, ιστορίες σχετικά καλές, όχι ο αχταρμάς που είχαμε παλιά ή έχει ακόμα το universe της DC, αλλά από κει και πέρα 0, ένα τίποτα. 3 reboot Spiderman σε μια δεκαετία που δεν έχουν καμία ιδιαίτερη διαφορά μεταξύ τους, ο ίδιος χαρακτήρας, τα ίδια νοήματα, το ίδιο story. Και επειδή ακριβώς ανέφερες και το Sherlock, ας πάρουμε την σειρά: τι έχει δώσει στον ήρωα ή στην τηλεόραση η τελευταία και η προτελευταία σεζόν της σειράς; Βλέπετε; Ναι άνετα. Αλλά πρόκειται για απλή επανάληψη όσων έχουμε δει ήδη, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς όραμα. Ε το ίδιο ακριβώς γίνεται με τα καλά sequels και στο σινεμά. Καλούτσικες ταινίες που θα κάνουν τους μη εμπαθείς στο είδος κριτικούς να δώσουν 1,2 αστεράκια παραπάνω, αλλά από ουσία τίποτα, από καινοτομία 0. Αχρείαστες ταινίες για όλους, πέρα από τους παραγωγούς που θα βάλουν κάποια δολάρια στις τσέπες. Είναι όντως απλά “κάποια” sequels και remakes το πρόβλημα όπως λες; Όχι θα λεγα. Είναι γενικό γιατί από 100 σύγχρονα sequels το 1 θα αξίζει όντως και θα προσφέρει, τα 20 θα είναι απλά διασκεδαστικές καλούτσικες ταινίες και τα υπόλοιπα 79% θα ναι για πέταμα…

Ανέστης: Sequel και remake έχουν κοινά χαρακτηριστικά άλλα και κάποιες διαφορές. Ξεκινώ από το δεύτερο. Ναι η περίπτωση του Spider-Man είναι από τις πιο χαρακτηριστικές, που υποστηρίζουν το σκεπτικό σου, και θα έβαζα κοντά του και τον Superman. Δεν είναι δυνατόν μέσα σε 15 χρόνια να έχεις δύο reboots. Σημαίνει ότι κάτι δεν έχεις κάνει καλά… Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που δημιουργοί μπορούν να “ξαναπούν” μια ιστορία εκμεταλλευόμενοι τα νέα εργαλεία της εποχής. Για παράδειγμα δεν θα μπορούσα να “κατηγορήσω” τον Coppola, που ξαναγύρισε τον Δράκουλα σχεδόν 60 χρόνια μετά την ταινία του Tod Browning. Ή τον Nolan (αν και δεν διαφωνείς σ’ αυτό) που σκέφτηκε να μας δώσει έναν διαφορετικό Batman από αυτόν, που μας έδωσε ο Burton. Και κάπου εδώ έρχεται και ένας άλλος παράγοντας με το δικό του το ενδιαφέρον: πως τοποθετείται η ίδια ιστορία, με τους ίδιους χαρακτήρες σε ένα διαφορετικό ιστορικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο; Εδώ το remake για εμένα έχει νόημα και ενδιαφέρον. Το κατά πόσο θα τα καταφέρει, είναι ένα άλλο θέμα. Και μιας που αναφέρθηκα και στο διαφορετικό πλαίσιο, αξίζει ίσως να εξετάσουμε από άλλη σκοπιά τα sequels που πιάνουν χαρακτήρες και συνεχίζουν ιστορίες πολλά χρόνια μετά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα νέα επεισόδια του Star Wars, που κι εδώ βέβαια έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσο διαφέρουν από τις πρώτες ταινίες και τι νέο προσφέρουν. Προσωπικά, αν και είμαι μεγάλος φαν, δεν βρίσκω να προσφέρει κάτι τρομερά καινούργιο, πέρα από το να συστήσει μια νέα γενιά σινεφίλ σε ένα “σύμπαν”. Αν εξαιρέσουμε την εξέλιξη της ιστορίας φυσικά και των χαρακτήρων…

Γιάννης: Λίγο πολύ συμφωνείς συνεπώς στον κανόνα 1% – 20% – 79% που έθεσα παραπάνω για το πόσα sequels και remakes αξίζουν τελικά τον κόπο. Χαίρομαι. Όλα αυτά που ή τουλάχιστον τα περισσότερα πχ ο Nolan πέφτει στο 1%. Από κει και πέρα ας πιάσω και τα Star Wars μιας και είμαι και γω μεγάλος φαν, του στυλ έχω βγάλει ήδη το εισιτήριό μου για τον Δεκέμβρη. Μόνο σου το είπες ότι το Force Awakens δεν έδινε κινηματογραφικά ή σαν ιστορία τίποτα καινούριο. Άνηκε βέβαια μέσα στο 20% που λέω που τουλάχιστον είναι ταινίες διασκεδαστικές με αρχή μέση και τέλος. Εκεί αναγκαστικά αποδέχομαι συνεπώς ότι το σινεμά δεν είναι μόνο τέχνη αλλά και διασκέδαση και ίσα ίσα θα πρέπει να είναι και διασκέδαση σε κάποιο ποσοστό. Άν είναι να κάνουμε sequels blockbusters, ας κάνουμε ταινίες σαν τα Star Wars, ή σαν το πρόσφατο Logan ή σαν το Captain America: Civil War. Ταινίες που δεν προσφέρουν μεν κατι ιδιαίτερο στον κινηματογράφο σαν τέχνη, στους χαρακτήρες τους ή στην ιστορία κάποιου franchise, όμως είναι τουλάχιστον διασκεδαστικές και θα δημιουργήσουν γενιές φαν που θα γεμίσουν τα σινεμά. Όμως οι ίδιοι φαν θα δουν δυστυχώς και το υπόλοιπο trash των sequel και θα χάσουν την ευκαιρία να δουν άλλες άπειρα καλύτερες και διασκεδαστικές ταινίες.
Αλλά είπα πολλά ας το πάω πιο βαθιά. Συμφωνώ με κάτι που είχαν πει οι Κοέν όταν τους ρώτησαν για sequel ταινίας τους. Είπαν λοιπόν δεν δουλεύουν έτσι, και πως πιστεύουν ότι στο σινεμά οι χαρακτήρες θα πρέπει να είναι αυτές οι 2-3 ώρες που βλέπουμε και τίποτα παραπάνω. Οι ίδιοι δηλαδή δεν θέλουν να ξαναακουμπήσουν κάποιο χαρακτήρα τους μετά από μια ταινία. Και σκέψου πόσοι άλλοι ωραίοι χαρακτήρες σαν τον Dude, τον Llewyn Davis ή τον Chigurh δεν θα είχαν δημιουργηθεί με την λογική των sequels.

Κάποια… επιτυχημένα sequels

Ανέστης: Με αφορμή την άποψη των Κοέν, λοιπόν, ας δούμε κάτι άλλο. Η βιομηχανία (δεν μου αρέσει ο όρος, άλλα…) του σινεμά αποτελείται από 3 σημαντικά μέρη: Δημιουργούς, παραγωγούς και θεατές. Τα “θέλω” της κάθε κατηγορίας δεν συμφωνούν πάντα. Πολλές φορές κι ο ίδιος ο θεατής δεν θέλει να “αφήσει” τους ήρωες των ταινιών, οι παραγωγοί μυρίζονται το κέρδος, που μπορεί να προκύψει από αυτή την “αδυναμία” και κάπως έτσι φθάνουμε σε μια σειρά από αχρείαστα sequels, για τα οποία δεν συμφωνούν πάντα οι δημιουργοί. Δεν είναι όμως κι όλοι τόσο ρομαντικοί όσο οι Κοέν. Προσωπικά για το Star Wars και το πόσες συνέχειες και τις τηλεοπτικές εκδόσεις που ετοιμάζονται προβληματίζομαι. Όσο κι αν μας ενθουσιάζει το να βλέπουμε νέα Star Wars ή νέα Star Trek σε σινεμά και τηλεόραση μήπως αυτός ο ενθουσιασμός δεν μας αφήνει να κρίνουμε σωστά μια ταινία; Άλλο παράδειγμα, πόσα χρόνια τώρα περιμένουμε το επόμενο Avatar, που θα έρθει να μας δώσει τι περισσότερο δηλαδή; Γιατί μιλάμε όχι απλά για μια ταινία που μας άρεσε (για να μη χρησιμοποιήσω, άλλο ρήμα…), άλλα ένα φιλμ ορόσημο, που πήγε το σινεμά αλλού.

Πάντως προσπαθώ να εντοπίσω τη διαφωνία μας. Γιατί η δική μου άποψη είναι πως το sequel ή το remake δεν πρέπει να καταδικάζεται… by default, “γιατί… έτσι”! Υπάρχουν πολλά παραδείγματα από τέτοιες ταινίες, που αποτελούν διαμάντια του σινεμά. Υπάρχουν και πολλά αχρείαστα, που δεν προσφέρουν τίποτα ούτε στο σινεμά, ούτε στο θεατή. Και εν τέλει τα κακά sequels δεν είναι κακές ταινίες γιατί απλά είναι συνέχειες κάποιων προηγούμενων. Είναι κακές για τους ίδιους λόγους, που μπορεί να διεκδικήσει Χρυσό Βατόμουρο οποιαδήποτε άλλη ταινία. Αν και ομολογουμένως τις συνέχειες τις κρίνουμε πάντα πιο αυστηρά, έχοντας ως baseline ή “σημείο μηδέν” αν θες την πρώτη ή την μία ή περισσότερες ταινίες, που προηγήθηκαν.

Γιάννης: Η διαφωνία μας είναι ότι εγώ λέω το 1 στα 100 των sequels/remakes αξίζει να το δει κάποιος και το 1/10.000 θα μπει στο πάνθεον. Άρα αν σε ένα φανταστικό κόσμο απαγόρευε κάποια μεγάλη δύναμη (the force!!!=) τα sequels, όχι απλά δε θα χάνεμε και τίποτα αλλά θα είχαμε και καλύτερο σινεμά!

Στην τελική θες να κάνεις συνέχειες, υπάρχει και άλλο μέσο που λέγεται τηλεόραση και είναι ακριβώς γι αυτό και τα πάει πολύ καλά και έρχεται πλέον σε 4K ποιότητα στις οθόνες μας – η ίδια και καλύτερη από τα μισά σινεμά της Ελλάδας. Αλλά ξέχασα, εκεί δε θα βγάζεις από τα εισιτήρια…

Ανέστης: Κοίτα, όπως είπα ήδη, μόλις 1 από τα 100 sequels είναι καλές ταινίες, γιατί και οι υπόλοιπες 99 (άντε έστω, 80-70) αποτελούν συνέχειες κακών ταινιών. Αν κατά κανόνα τα sequel είναι χειρότερα της πρώτης (ή δεύτερης, ή τρίτης, κοκ) ταινίας, φαντάσου τι γίνεται αν έχουμε κακή “πρώτη ύλη”. Το θέμα είναι, ότι όσο κι αν τα κράζουμε, τόσο θα τα βλέπουμε τα sequels, μάλλον αγαπάμε να τα μισούμε! Και επίσης… όπα μισό! Κοίτα σ’ αφήνω, γιατί μόλις είδα το trailer του νέου Avengers όπου εμφανίζεται ένας τρομερός κακός, και όλοι μαζί οι ήρωες της Marvel, και… ρε συ μήπως βλέπω λάθος trailer, νομίζω μοιάζει με το Age of Ultron με διαφορετικό villain… oh, wait!