Οι 10 καλύτερες LGBT+ ταινίες ενηλικίωσης που έγιναν ποτέ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Οι 10 καλύτερες LGBT+ ταινίες ενηλικίωσης που έγιναν ποτέ

Top-10, Αφιερώματα | 18-12-2017 |

Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στην περσινή Berlinale, όπου έκλεψε την παράσταση και θεωρήθηκε η καλύτερη ταινία της διοργάνωσης, το “Call Me By Your Name”  του Luca Guadagnino έκανε μια φοβερή φεστιβαλική πορεία, βρέθηκε σε όλες τις λίστες με τις καλύτερες ταινίες του 2017 και κέρδισε ουκ ολίγα βραβεία, αποτελώντας πλέον ένα από τα μεγάλα φαβορί και για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Η σημαντικότερη συνεισφορά του στο σινεμά, όμως, είναι το φως που έριξε και η αναγνωρισιμότητα που έδωσε σε ένα είδος παλαιότερα ελλιπώς εκπροσωπημένο , όμως πλέον με πολλούς και επάξιους εκπροσώπους, αυτό του LGBTQI+ σινεμά, και πιο συγκεκριμένα του lgbt coming-of-age. Μερικές από τις ομορφότερες ιστορίες που μας έχει διηγηθεί ποτέ η 7η τέχνη είναι ιστορίες ενηλικίωσης νεαρών ομοφυλόφιλων, μοναχικών outcasts που βρίσκουν σιγά σιγά τη θέση τους στον κόσμο και αποδέχονται τους εαυτούς τους, συνήθως όταν ερωτεύονται για πρώτη φορά…

Με αφορμή λοιπόν την καλύτερη ταινία της χρονιάς, το πανέμορφο “Call Me By Your Name”, πάμε να δούμε τις 10 καλύτερες lgbt coming-of-age ταινίες που έγιναν ποτέ.

10) Beautiful Thing

Ο πρώτος έρωτας, η διαπίστωση της ομοφυλοφιλίας και το coming out στη βρετανική εργατική τάξη της δεκαετίας του 90, σε ένα από τα καλύτερα και πιο αγαπημένα από την LGBTQI+ κοινότητα φιλμ. Δύο αγόρια, ο Jamie (Glenn Berry) και ο Ste (Scott Neal), εγκλωβισμένα στο καταπιεστικό, οικονομικά και κοινωνικά, περιβάλλον των εργατικών κατοικιών του Λονδίνου, ανακαλύπτουν ότι είναι ομοφυλόφιλοι αλλά και τα αισθήματα που έχει ο ένας για τον άλλον, μετά από ένα βράδυ που περνούν μαζί, και βρίσκουν διέξοδο από τη φυλακή των μάτσο κοινωνικών προτύπων και των κακοποιητικών οικογενειών. Σκιαγραφώντας παράλληλα ένα ανάγλυφο κοινωνικό πορτραίτο της βρετανικής εργατικής τάξης και μερικούς πραγματικά ζωντανούς και ρεαλιστικούς χαρακτήρες, το φιλμ της Hettie McDonald ξεχωρίζει, εκτός των άλλων, και για ένα από τα πιο πανηγυρικά και απελευθερωτικά coming out που έχουμε δει σε ταινία, στο φινάλε του.

9) Mysterious Skin

O Gregg Araki είναι ένας αμιγώς lgbt σκηνοθέτης, όμως το καλύτερο φιλμ του και αυτό που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό, το “Mysterious Skin”, δεν είναι μια ταινία για το coming out και σίγουρα δεν είναι ένα queer ρομάντζο. Εντούτοις, αξίζει μια θέση σε αυτήν και σε κάθε λίστα με lgbt coming-of-age ταινίες, για τον προσεκτικό, τρυφερό τρόπο που προσεγγίζει την εφηβική ψυχοσύνθεση και σεξουαλικότητα και που χειρίζεται ευαίσθητα θέματα – taboo, όπως η παιδική σεξουαλική παρενόχληση, οι εκδιδόμενοι ανήλικοι, η κακοποίηση στη σεξεργασία και η πρώτη επαφή με το Τέρας του AIDS. Δύο αγόρια, ο Brian (Brady Corbet), πεπεισμένος πως ως παιδί έπεσε θύμα απαγωγής από εξωγήινους, και ο Neil (o Joseph Gordon-Levitt στο ρόλο που τον έκανε γνωστό ως ένα από τα μεγάλα ανερχόμενα ταλέντα), όντως θύμα κακοποίησης από τον προπονητή του και εκδιδόμενος ως έφηβος σε μεγαλύτερους gay άνδρες, που οι ιστορίες τους διαπλέκονται, σε ένα κράμα δράματος, μυστηρίου και θρίλερ, και μια από τις καλύτερες ταινίες με gay εφήβους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

8) Get Real

Boy meets boy, με το ένα αγόρι να είναι ο Steven (Ben Silverstone), ομοφυλόφιλος και σεξουαλικά ενεργός έφηβος, που «ψωνίζεται» στις δημόσιες τουαλέτες του πάρκου της γειτονιάς του, και το άλλο ο John (Brad Gorton), αθλητής, jock και ένα από τα δημοφιλή αγόρια του σχολείου τους, που καταφεύγει και αυτός στο ίδιο πάρκο και νιώθει σεξουαλική έλξη και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα για τον Steven, χωρίς ακόμα να μπορεί να το παραδεχθεί ούτε στον εαυτό του. Τυπικό high school εφηβικό ρομάντζο δηλαδή, με την τυπική δομή της ιστορίας όπου ο loser χαρακτήρας που δέχεται bullying ερωτεύεται ένα από τα δημοφιλή παιδιά, αυτή τη φορά όμως από την «πλευρά» και την οπτική γωνία δύο gay αγοριών, και με όλη την ειλικρίνεια για τη δυσκολία διαχείρισης των πρώτων ανακαλύψεων για τον εαυτό, το σώμα και τα συναισθήματά τους. Ειδικά στις δεκαετίες των 90s και 00s, που έβριθαν από τέτοιου είδους ρομαντικές κομεντί και teen movies, αυστηρά cis και ετεροκανονικές όμως, ήταν (και είναι) τεράστιας σημασίας το να γυρίζονται και τέτοιες ταινίες, σαν αυτή του Simon Shore.

7) La Vie d’ Adele (Blue is the Warmest Color)

Χρυσός Φοίνικας  του 2013 και μια από τις πιο πολυσυζητημένες (δυστυχώς για τους λάθος λόγους – βλ. εκτεταμένα sex scenes μεταξύ των δύο πρωταγωνιστριών) ταινίες εκείνης της χρονιάς, το 3ωρο «έπος» του Γάλλο – Τυνήσιου Abdellatif Kechiche εξερευνά με τον πιο ρεαλιστικό, άλλοτε τρυφερό και άλλοτε σκληρό, αλλά πάντοτε αφοπλιστικά ειλικρινή τρόπο τον πρώτο έρωτα, το coming out, την ερωτική σχέση με όλες τις δυσκολίες και τις πολυπλοκότητές της, τον επίπονο χωρισμό και εν τέλει τη συναισθηματική ωρίμανση και την ενηλικίωση. Με ερμηνείες ζωής από την Adèle Exarchopoulos, στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο της μαθήτριας λυκείου που συνειδητοποιεί ότι είναι λεσβία όταν ερωτεύεται την Emma (η Léa Seydoux στον ρόλο που την καθιέρωσε), μεγαλύτερή της, 20αρα φοιτήτρια καλών τεχνών, με έντονες όμως πολιτισμικές και ταξικές διαφορές, δύσκολα θα βρεθεί φιλμ με τόσο ρεαλιστική απεικόνιση του έρωτα, gay ή μη, και των ανθρώπινων σχέσεων. Πραγματικό κινηματογραφικό διαμάντι.

6) Tomboy

Η κοντοκουρεμένη Laure (Zoe Heran) είναι ένα «αγοροκόριτσο», όπως μας πληροφορεί και ο τίτλος του φιλμ, που μόλις μετακόμισε με την οικογένειά της σε μια νέα γειτονιά. Η Laure, όμως, στην πραγματικότητα θέλει να είναι αγόρι, και ως τέτοιο συστήνεται στα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς, στην αριστουργηματική ταινία της Γαλλίδας Céline Sciamma , που ρίχνει μια βαθιά και διεισδυτική ματιά στην πρώτη ανακάλυψη του αληθινού φύλου, επισημαίνει την αντίθεση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου και στηλιτεύει τους έμφυλους ρόλους. Το μακρινό 2011, πολύ καιρό πριν τα διεμφυλικά και non-binary άτομα αποκτήσουν την ορατότητα και αποδοχή που έχουν σήμερα, η Sciamma μιλά για ένα από αυτά και για τη δυσκολία του να έχεις γεννηθεί σε ένα σώμα που δε νιώθεις δικό σου. Ίσως η καλύτερη και πιο ειλικρινής απεικόνιση του θέματος στο σινεμά.

5) The Way He Looks (Hoje Eu Quero Voltar Sozinho)

Το ντεμπούτο του Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Daniel Ribeiro είναι ένα ευαίσθητο δράμα ενηλικίωσης και gay πρώτου έρωτα, με μια μικρή διαφορά όμως από όλα τα υπόλοιπα που έχουμε δει: ο πρωταγωνιστής είναι τυφλός.  O Leonardo (εξαιρετικός ο Ghillerme Lobo στον ρόλο) κάνει τα πρώτα του, διστακτικά βήματα στον ενήλικο, σκληρό αλλά ταυτόχρονα τόσο όμορφο, κόσμο της πρώτης αγάπης, όταν γνωρίζει και έρχεται κοντά με τον όμορφο νέο συμμαθητή του, Gabriel (Fabio Audi).  Το “The Way He Looks” είναι μια ενδελεχής ματιά στην αναπηρία, τις δυσκολίες και την περιθωριοποίηση που αυτή φέρνει μαζί της, αλλά και ένα από τα ομορφότερα love stories που έχουμε δει στο σινεμά εν γένει, ένα ρομάντζο που σίγουρα θα σας κάνει να λιώσετε από τη γλύκα.

4) Moonlight

Ταινία που αγαπήθηκε όσο λίγες από τους κριτικούς και που πρωτοστάτησε στα περσινά Όσκαρ, φτάνοντας μέχρι και στο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κλέβοντάς το μέσα από τα χέρια του φαβορί “La La Land”, το “Moonlight” του Barry Jenkins, εκτός από ένα καίριο κοινωνικό-πολιτικό σχόλιο για τη ζωή και την κοινωνική θέση των Αφροαμερικανών στη σύγχρονη Αμερική, είναι και ένα τρυφερό gay ρομάντζο που ανθίζει υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, μια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης που καταφέρνει όμως να διατηρεί ουμανιστική ματιά, μια ταινία για κρυφούς πόθους και καταπιεσμένες επιθυμίες, για την αναζήτηση της (όχι μόνο σεξουαλικής) ταυτότητας και τον ακανθώδη δρόμο προς τον αυτοπροσδιορισμό της. Βασισμένο στο θεατρικό έργο του Tarell Alvin McCraney “In Moonlight Black Boys Look Blue”, το φιλμ ακολουθεί τον Chiron, ένα φτωχό, μαύρο αγόρι που μεγαλώνει στις φτωχογειτονιές του Μαϊάμι, και εστιάζει στον έρωτά του για τον συμμαθητή του, Kevin, την πρώτη τους σεξουαλική επαφή και την πικρή της κατάληξη, που θα οδηγήσει στη θωράκιση του Chiron πίσω από μάτσο, αρρενωπά ανδρικά πρότυπα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια κατάπνιξης της σεξουαλικότητάς του, μέχρι βέβαια το αριστουργηματικό και τόσο λυτρωτικό φινάλε. Το “Moonlight” δεν είναι μόνο η καλύτερη ταινία της χρονιάς που πέρασε, αλλά και μια από τις καλύτερες ταινίες του lgbt σινεμά ενηλικίωσης.

3) Call Me By Your Name

Τη θέση του στις καλύτερες lgbt coming-of-age ταινίες κερδίζει επάξια, φυσικά, και το “Call Me By Your Name” του Luca Guadagnino, ένα δραματουργικό και αισθητικό κομψοτέχνημα. Διασκευάζοντας σεναριακά (μαζί με τον James Ivory) το ομώνυμο βιβλίο του Andre Aciman, ο Guadagnino αφηγείται τον πρώτο έρωτα του 17χρονου Elio (αποκάλυψη στον ρόλο, νικητής σε πολλά βραβεία και ήδη πιθανός υποψήφιος για Όσκαρ ο ανερχόμενος Timothée Chalamet), που τον βρίσκει στο πρόσωπο του μεγαλύτερού του, Αμερικανού Oliver (Armie Hammer), συνεργάτη του καθηγητή πατέρα του και φιλοξενούμενου στο σπίτι τους. Το φιλμ μιλά για οικουμενικά και πανανθρώπινα συναισθήματα, όπως o ενθουσιασμός του πρώτου έρωτα, ο φόβος της απόρριψης αλλά και η λυτρωτική ευτυχία της ανταπόκρισης, εντός βέβαια του πλαισίου της ανακάλυψης της σεξουαλικής ταυτότητας και θέτοντας ζητήματα καίρια μέχρι και σήμερα, όπως η γονεϊκή αποδοχή της ομοφυλοφιλίας, όλα αυτά μέσα στο ειδυλλιακό βουκολικό τοπίο μιας κωμόπολης της καλοκαιρινής Βόρειας Ιταλίας τη δεκαετία του 80, μαγευτικά φωτογραφημένη. Το “Call Me By Your Name” είναι μια άρτια φτιαγμένη και καλοδουλεμένη ταινία, μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης, μια από εκείνες τις σπάνιες ταινίες που μας θυμίζουν πώς είναι να ερωτεύεσαι για πρώτη φορά.

2) Fucking Amal (Show Me Love)

Στο ντεμπούτο του μόλις 20χρονου τότε, Σουηδού Lukas Moodysson, πρωταγωνιστής είναι το «γαμημένο Amal» του τίτλου, μια μικρή κωμόπολη στη βόρεια Σουηδία, όπου οι νέοι σε ηλικία κάτοικοι αισθάνονται παγιδευμένοι στα ασφυκτικά σύνορά του. Στο Amal, λοιπόν, βρίσκεται και η 16χρονη Agnes (Rebecca Liljeberg), μια μοναχική και χωρίς φίλους έφηβη, ερωτευμένη με την 15χρονη συμμαθήτριά της, Elin (Alexandra Dahlstrom), ένα από τα ομορφότερα και πιο δημοφιλή κορίτσια του σχολείου, που φαίνεται να μη γνωρίζει καν την ύπαρξή της. Όλα αυτά μέχρι που σε ένα πάρτι γενεθλίων τα δύο κορίτσια θα φιληθούν, στην αρχή ως κακόγουστη φάρσα, στη συνέχεια όμως κανονικά και ηθελημένα, και τα αληθινά αισθήματα και των δύο θα αναδυθούν. Μια αυθεντική ιστορία ερωτικής αφύπνισης και λεσβιακής πρώτης αγάπης, το “Fucking Amal” μιλά για δυο κορίτσια που μεγαλώνουν σε μια μικρή πόλη στη μέση του πουθενά, νιώθοντας ότι δεν έχουν μέλλον και η ζωή δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα, μέχρι που το βρίσκουν όταν ερωτεύονται η μία την άλλη. Ένα από τα πιο εμβληματικά lgbt ρομάντζα ενηλικίωσης.

1)  C.R.A.Z.Y.

O Zac (ο πανέμορφος Marc – Andre Gradin) μεγαλώνει σε μια μικροαστική οικογένεια στο Κεμπέκ των 70s, με αυστηρή, πουριτανική Καθολική ανατροφή και παλεύοντας με την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας του. Η ομοφοβία, οι κοινωνικές προκαταλήψεις και ένας ιδιαίτερα παλαιών αρχών πατέρας θα προσπαθήσουν να ανακόψουν την πορεία του, όμως αυτός δε θα αργήσει να φτάσει στην αυτό-ολοκλήρωση.

Ίσως δεν υπάρχει φιλμ που να έχει περιγράψει καλύτερα τον δύσβατο δρόμο «έξω από την ντουλάπα» και προς την ουσιαστική ενηλικίωση από αυτό του Καναδού Jean-Marc Vallée , που καταγράφει σχολαστικά και με χειρουργική ακρίβεια, αλλά ταυτόχρονα τόσο συμπονετικά και με ευαισθησία, τις προσπάθειες του νεαρού Zac να συμφιλιωθεί με τη σεξουαλικότητα, την οικογένειά του, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, με αιχμηρό χιούμορ, σάτιρα που βάλλει κατά του καθολικισμού και των πουριτανικών ηθών του και πινελιές σουρεαλισμού, αλλά και με 70s-80s μουσική και αισθητική υπόκρουση. Μια χιλιοειπωμένη ιστορία φαντάζει φρέσκια και πρωτότυπη σε τούτο εδώ το φιλμ, μια γεμάτη δονούμενη ενέργεια και ζωντάνια ιστορία ενηλικίωσης, που είναι ένα υποτιμημένο και ελάχιστα αναγνωρισμένο, αληθινό φιλμικό διαμάντι.

Διαβάστε περισσότερα για:
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell