DC vs Marvel: Το αιώνιο ερώτημα στο μικροσκόπιο - Δυο συντάκτες του Cinefreaks διαφωνούν άνευ όρων! – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

DC vs Marvel: Το αιώνιο ερώτημα στο μικροσκόπιο – Δυο συντάκτες του Cinefreaks διαφωνούν άνευ όρων!

Critic VS Critic, Αφιερώματα | 10-11-2017 | and

Marvel ή DC; DC ή Marvel; Το ερώτημα που δεν θα απαντηθεί ποτέ, η αιώνια διαφωνία των οπαδών των κόμιξ. Των κόμιξ; Όχι! Οι εποχές που αυτή η διαμάχη περιοριζόταν στους στενούς κύκλους των οπαδών των κόμιξ έχουν περάσει για τα καλά. Η μαζική ανάπτυξη της κόμιξ μυθολογίας στον κινηματογράφο έχει κάνει το προαναφερθέν δίλημμα να αφορά και τους κινηματογραφόφιλους. Και η εποχή είναι τέτοια που ενθαρρύνει κατά πολύ την αιώνια διαφωνία.

Άλλωστε είναι αναμφισβήτητο: σε κινηματογραφικό επίπεδο διανύουμε την χρυσή εποχή του είδους των superhero ταινιών. Κάθε χρόνο κυκλοφορούν ταινίες τόσο της Marvel όσο και της DC και δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως όλες τους είναι στη λίστα με τις πιο πολυαναμενόμενες της (εκάστοτε) χρονιάς.

Με αφορμή τις δυο superhero κυκλοφορίες του Νοέμβρη, το Thor: Ragnarok και το Justice League, το Cinefreaks οργάνωσε ένα debate με βάση το προαιώνιο ερώτημα. Δυο συντάκτες μας, η Μαριάννα Τσότρα ως υπερασπίστρια της Marvel και ο Δημοσθένης Χριστόπουλος ως υπερασπιστής της DC, μετά τη διαφωνία τους για το Blade Runner επανέρχονται για το νέο Critic VS Critic!

Let the fight begin…

Μαριάννα Τσότρα: Ας κάνω πάλι την άβολη, αμήχανη αρχή. Δημοσθένη για πες μου, το έχεις δει το καινούριο Thor;

Δημοσθένης Χριστόπουλος: Όχι.

Μ.Τ.: Γιατί;

Δ.Χ.: Γιατί δεν μου αρέσουν οι ταινίες της Marvel, είναι για τα μπάζα.

Μ.Τ.: Δηλαδή για πες μου, τι το κακό έχουν οι ταινίες της Marvel;

Δ.Χ.: Είναι ανέμπνευστες, είναι πλαστικές, δεν έχουν ίχνος συναισθήματος, είναι βιντεοκλίπ μεγάλης διάρκειας, απέχουν χιλιόμετρα από αυτό που ονομάζεται κανονική ταινία, είναι σκουπίδια, ο απόλυτος εξευτελισμός τόσο του σινεμά όσο και της κόμιξ μυθολογίας. Ο κόσμος θα είναι ένα καλύτερο μέρος όταν ξεπεραστεί η μόδα του Marvel Cinematic Universe. Ελπίζω να σε κάλυψα.

Μ.Τ.: Κοίταξε να δεις, ανεξάρτητα από αυτό που πιστεύεις, αυτές οι ταινίες, οι ταινίες της Marvel, αρέσουν. Κάνουν τρελά νούμερα, σπάνε τα ταμεία. Κάθε φορά που μια ταινία της Marvel βγαίνει στον κινηματογράφο τρέχουν εκατομμύρια άνθρωποι να την δουν, γίνεται χαμός. Σχεδόν κάθε Marvel ταινία βγάζει ένα δισεκατομμύριο δολάρια! Συνεπώς, αυτό που πιστεύεις είναι κόντρα σε αυτό που πιστεύει το κοινό των superhero movies παγκοσμίως.

Δ.Χ.: Αυτό είναι μια προσέγγιση για το τι παίζει με τις ταινίες της Marvel σε εμπορικό επίπεδο. Δεν με απασχολεί αυτό.

Μ.Τ.: Μισό λεπτάκι. Κάθε ταινία φτιάχνεται με σκοπό το κέρδος. Όλες οι ταινίες, πόσο μάλλον τα blockbuster, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, περί blockbuster πρόκειται. Με σκοπό το κέρδος φτιάχνονται και οι ταινίες της DC, για την οποία ακόμα δεν έχουμε μιλήσει. Καλλιτεχνική ελευθερία δεν υπάρχει, ούτε στο ένα cinematic universe ούτε στο άλλο, υπάρχουν άτομα από την παραγωγή που ελέγχουν τη δομή και τη συνοχή τους, το κατά πόσο η εκάστοτε ταινία είναι πιστή στην ήδη προϋπάρχουσα φόρμουλα και στη «συνταγή» που θέλουν τα studios. Η διαφορά ανάμεσα στη Marvel και τη DC είναι καταρχήν ότι η μία φόρμουλα είναι πολύ πιο επιτυχημένη από την άλλη, ότι το ένα κινηματογραφικό σύμπαν κατάφερε να χτιστεί με πολύ περισσότερη συνοχή από το άλλο, να συστήσει τους χαρακτήρες του στο κοινό με γαμάτα origin movies και όχι να τους ρίχνει, κυριολεκτικά, στην αρένα της μάχης όπως έκανε η DC  με τον Batman στο BvS και τώρα με όλους τους υπόλοιπους στο Justice League. Βασικά, η Marvel έχει δομήσει ένα cinematic universe ενώ η DC δεν έχει καταφέρει να το κάνει. Για όλους αυτούς τους λόγους και πολλούς ακόμα, η Marvel πουλάει παραπάνω, κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αυτό σημαίνει ότι «μιλάει» πολύ καλύτερα στο κοινό στο οποίο απευθύνεται και αυτό δεν μπορείς να το αγνοήσεις.

Δ.Χ.: Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στη Marvel και την DC, μιλώντας πάντα για τα universe τους γιατί προφανώς η σύγκριση στις κινηματογραφικές τους παρουσίες δεν περιορίζεται σε αυτά. Η διαφορά είναι πως η Marvel έχτισε το σύμπαν της δείχνοντας μια τρομακτική ασέβεια στο αρχικό υλικό σε αντίθεση με τη DC. Αυτά που δείχνει στην οθόνη η Marvel έχουν προϊστορία, υπήρχαν πριν η Marvel αποφασίσει να κάνει κινηματογραφικό σύμπαν και ήταν πολύ πιο σοβαρά, πολύ πιο βαθιά, διακατέχονταν από προβληματισμούς, δεν ήταν ανάλαφρες περιπετειούλες με αστειάκια. Ποια γαμάτα origins, πλάκα μου κάνεις; Ιστοριούλες για παιδάκια έφτιαξε. Η Marvel απογύμνωσε το περιεχόμενο της από όλα τα στοιχεία που υπάρχουν στα κόμιξ και έκανε τις ιστορίες της fun ταινιούλες για να απευθυνθεί στα μαζικά κοινά των multiplex σινεμά που αντιλαμβάνονται τις ταινίες ως συνοδευτικό του ποπκορν τους. Η DC από την άλλη σεβάστηκε την κόμιξ μυθολογία και τουλάχιστον για δυο ταινίες πήγε να χτίσει κινηματογραφικό σύμπαν με βάση αυτή τη μυθολογία και όχι αναιρώντας την.

Μ.Τ.: Ναι και απέτυχε. Απέτυχε παταγωδώς, γύρισε δυο ταινίες-σκουπίδια γεμάτες σοβαροφάνεια και βαρύγδουπα μηνύματα -το Man of Steel και το Batman V Superman- και όταν είδε ότι αυτό το στυλ πολύ απλά δεν έχει να πει τίποτα στον κόσμο που γουστάρει να πηγαίνει να βλέπει τέτοιες ταινίες άλλαξε τη σύνταγή της και την προσάρμοσε σε αυτό που κάνει τόσα χρόνια πετυχημένα η Marvel. Το έκανε άγαρμπα στο Suicide Squad αλλά απόλυτα συνειδητά στο Wonder Woman, απ’ ότι φαίνεται κάνει το ίδιο και στο Justice League. Στην πραγματικότητα, με την στροφή της, η ίδια η DC παραδέχεται την προσέγγιση της Marvel.

Δ.Χ.: Ναι και είναι ντροπιαστικό αυτό για την DC. Η ηγεμόνευση της Marvel πάνω της είναι μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της. Καταρχήν, οι δυο πρώτες ταινίες της DC δεν ήταν σκουπίδια. Απλά ήταν ταινίες που προσπάθησαν να σεβαστούν την καταγωγή τους. Το πρόβλημα είναι ότι το κοινό που τις είδε, κατά συντριπτική πλειονότητα έχει γαλουχηθεί με τις ταινίες της Marvel και νομίζει πως αυτό που κάνει η Marvel είναι κόμιξ ταινίες. Και ξενίστηκε από το γεγονός ότι έβλεπε ταινίες που δεν είχαν αστειάκια και προσπαθούσαν να πουν κάτι παραπάνω. Ε, έτσι όπως έχει διαμορφώσει την κατάσταση η Marvel, η προσπάθεια της DC απέτυχε εμπορικά και έτσι μαρβελοποίησε το στυλ της γυρίζοντας γελοιότητες όπως το Wonder Woman. Αυτή η στροφή είναι μια μαύρη στιγμή για την παρουσία της κόμιξ μυθολογίας στον κινηματογράφο. Είναι η κινηματογραφική καταστροφή του είδους.

Μ.Τ.: Οι δύο πρώτες ταινίες της DC ήταν σκουπίδια! Το BvS ήταν μια ταινία με άθλιο σενάριο, με μηδενική συνοχή και άπειρα αχρείαστα sub-plots, με ένα από τα χειρότερα μοντάζ που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά (και μιλάω και για το Director’s Cut), με ένα γιγαντιαίων διαστάσεων miscast στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Superman του ατάλαντου Cavill να είναι όχι απλά ο χειρότερος Superman που έχουμε δει ποτέ αλλά ίσως η χειρότερη μεταφορά σούπερ ήρωα στην οθόνη. Ήταν, όπως και το Man of Steel βέβαια, μια κακή ταινία, εγκλωβισμένη στη μεγαλομανία και τη σοβαροφάνεια, τις wannabe θρησκευτικές αλληγορίες μάχης θεού – ανθρώπου και βεβιασμένες φιλοσοφικές προεκτάσεις του δημιουργού της, μια ταινία της οποίας οι προθέσεις και φιλοδοξίες ξεπέρασαν κατά πολύ το αποτέλεσμά της, στο βαθμό της γελοιότητας. Γι’ αυτό άλλωστε και αυτές οι δύο ταινίες δεν μισήθηκαν μόνο από το κινηματογραφικό κοινό αλλά και από όλους τους οπαδούς των κόμιξ…

Δ.Χ.: Καταρχήν, τα όσα λες για Man of Steel και BvS είναι οι προσωπικές σου απόψεις που μπορεί να συζητηθούν. Δεν έχει όμως ιδιαίτερο νόημα να πιάνουμε ταινία προς ταινία το κάθε σύμπαν. Αν το κάναμε θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για την αταλαντοσύνη των ηθοποιών της Marvel, για τις διεκπεραιωτικές σκηνοθεσίες και για χίλια άλλα αρνητικά πράγματα και εσύ να διαφωνήσεις, όπως εγώ διαφωνώ για το Man of Steel και το BvS. Το σίγουρο όμως είναι πως διάφοροι χαρακτηρισμοί για το BvS ας πούμε που από τους οπαδούς του υποτιθέμενου σινεμά της Marvel θεωρούνται αρνητικοί, στην πραγματικότητα είναι τίτλοι τιμής για μια κόμιξ δημιουργία. Το αν το BvS προσεγγίζει καλά ή όχι τα φιλοσοφικά ζητήματα που το απασχολούν να το συζητήσουμε. Τουλάχιστον επιχειρεί να το κάνει. Και έτσι πρέπει. Έτσι πρέπει να γυρίζονται οι superhero ταινίες.  Κατά δεύτερον, κάνεις λάθος, δεν μισήθηκαν από όλους τους οπαδούς των κόμιξ. Σε άλλους άρεσαν ως ταινίες και σε άλλους όχι όπως συμβαίνει με κάθε έργο τέχνης. Αλλά ανεξάρτητα από αυτό ήταν ταινίες κόμιξ και αυτό είναι αναμφισβήτητο.

Μ.Τ.: Ακόμα και αν είναι έτσι, το αμιγώς κινηματογραφικό κοινό αποφάνθηκε και αποφάνθηκε αδιάλλακτα. Μίσησε τις ταινίες της DC και τις απαξίωσε καλλιτεχνικά, ενώ αγάπησε τις ταινίες της Marvel. Άρα όπως και να έχει κάτι κάνει σωστά η Marvel στον κινηματογράφο. Δεν ξέρω τι συμβαίνει με την κόντρα τους στο χαρτί αλλά στην οθόνη, η Marvel νικάει. Δεν γίνεται δηλαδή η Marvel να είναι τόσο χάλια όσο λες και το κινηματογραφικό κοινό να έχει αγκαλιάσει τις ταινίες της. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Δ.Χ.: Γιατί το κινηματογραφικό κοινό γουστάρει να βλέπει βλακείες.

Μ.Τ.: Άρα υποτιμάς το κινηματογραφικό κοινό!

Δ.Χ.: Ναι, το υποτιμάω. Πιστεύω ότι η πλειονότητα του κινηματογραφικού κοινού γουστάρει ανέμπνευστες ταινίες. Έτσι κι αλλιώς, τα πιο πολλά blockbuster, αυτά που απευθύνονται στα μαζικά κοινά, είναι ταινίες τρομακτικά κακής ποιότητας.

Μ.Τ.: Υπάρχουν όμως και blockbuster που είναι καλής ποιότητας.

Δ.Χ.: Ναι, φυσικά και υπάρχουν αλλά αυτό δεν ισχύει για τις ταινίες της Marvel.

Μ.Τ.: Ξέρεις ποια είναι η κυριότερη ένδειξη ότι μια  blockbuster ταινία είναι επιτυχημένη και από καλλιτεχνική σκοπιά και από εμπορική; Το να συμφωνούν οι κριτικοί κινηματογράφου με τις διαθέσεις του κοινού. Γιατί πολλές φορές ένα blockbuster σπάει τα ταμεία αλλά θάβεται από τις κριτικές. Τα  blockbuster που και σπάνε τα ταμεία αλλά και αποθεώνονται από τους κριτικούς είναι ταινίες καθολικής αποδοχής. Και αυτό συμβαίνει με τις ταινίες της Marvel. Τις αποθεώνει το κοινό αλλά τις αποθεώνουν και οι κριτικοί. Αυτό δείχνει κάτι.

Δ.Χ.: Δεν δείχνει τίποτα. Και οι κριτικοί κινηματογράφου άσχετοι είναι πολλές φορές.

Μ.Τ.: Α, είναι και οι κριτικοί κινηματογράφου άσχετοι εκτός από το κινηματογραφικό κοινό!

Δ.Χ.: Για να κρίνεις μια ταινία που ανήκει σε ένα εξειδικευμένο είδος πρέπει να γνωρίζεις τι ακριβώς σημαίνει αυτό το είδος. Αν την κρίνεις χωρίς να γνωρίζεις το είδος είσαι ένας άσχετος που προσπαθεί να κρίνει πράγματα που δεν ξέρει. Για παράδειγμα, το 1982 οι κριτικοί έθαψαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που είχε βγει τότε επειδή πίστευαν ότι για το είδος της ήταν κακή. Η ταινία ήταν το Blade Runner. Και έβλεπαν όλοι ότι παίζει ο Χάρισον Φορντ, ήταν και το Star Wars της μόδας τότε και όλοι περίμεναν να δουν κάτι ανάλογο. Ε, δεν είδαν κάτι σαν το Star Wars και αποφάνθηκαν σαν άσχετοι που ήταν ότι η ταινία δεν ήταν καλή. Η ταινία με τα χρόνια αναγνωρίστηκε ως αριστούργημα και όσοι την έθαψαν τότε αποδείχθηκε ότι απλά ήταν κάτι άσχετοι κριτικοί κινηματογράφου. Ε, τώρα γίνεται το αντίστοιχο με τις κόμιξ ταινίες: όλοι νομίζουν ότι τα κόμιξ είναι αυτό που κάνει η Marvel και σαν άσχετοι που είναι θεωρούν κακιά την οποιαδήποτε superhero ταινία δεν είναι σαν αυτό που κάνει η Marvel.

M.T.: Εντάξει, αυτό που λες είναι απίστευτα ψωνίστικο και λογικό άλμα, το να πεις «έγινε έτσι με το Blade Runner και αναγνωρίστηκε η αξία του στο μέλλον από τους κριτικούς άρα θα γίνει έτσι και με το BvS». Ακόμα και αν είχες όμως μαντικές ικανότητες και μπορούσες να δεις το μέλλον και να μας πεις από τώρα ότι το BvS θα αναγνωριστεί με τα χρόνια ως αριστούργημα όπως το Blade Runner -γελάω…-, είναι σαν να λες ότι όσοι δεν έχουν διαβάσει κόμιξ δεν μπορούν να κρίνουν αν μια ταινία που βασίζεται σε κόμιξ είναι καλή ή όχι. Εγώ δεν έχω διαβάσει κόμιξ, το ομολογώ. Αλλά βλέπω πολύ σινεμά. Άρα εγώ, με βάση αυτή την ηλίθια και ελιτίστικη λογική που εκφράζεις, δεν μπορώ να κρίνω αν μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Thor ή τον Ιron Man ή τον Batman είναι καλή ή όχι. Δεν μετράει δηλαδή το κινηματογραφικό κριτήριο όλων εμάς που έχουμε δει άπειρες ταινίες, πρέπει να έχουμε διαβάσει και κόμιξ όπως εσείς οι ειδικοί. Αν ήταν έτσι, δε θα μέτραγε ούτε το δικό σου κινηματογραφικό κριτήριο για ταινίες που βασίζονται πάνω σε βιβλία που δεν έχεις διαβάσει ας πούμε. Πάρ’ το χαμπάρι: οι ταινίες της Marvel και της DC είναι κινηματογράφος και τα graphic novel της Marvel και της DC είναι κόμιξ. Είναι διαφορετικές τέχνες. Όταν έχουμε να κάνουμε με μια ταινία βασισμένη σε ένα κόμιξ, έχουμε να κάνουμε με ένα αυτόνομο είδος τέχνης. Δεν χρειάζεται να μας απασχολεί το κατά πόσο είναι πιστό στην αρχική πηγή. Κρίνεται και αυτόνομα. Και αυτόνομα, οι ταινίες της Marvel είναι γαμάτες.

Δ.Χ.: Φυσικά και αυτονομείται το είδος, δεν είπα το αντίθετο. Αλλά παραμένει κομμάτι μιας παράδοσης που δεν μπορεί να την αναιρεί. Το σίριαλ Hannibal που βγήκε για παράδειγμα έχει πρωτότυπο περιεχόμενο, δεν βασίζεται στα βιβλία με πρωταγωνιστή τον Χάνιμπαλ, όπου βασίστηκαν οι ταινίες. Όμως εντάσσεται στην παράδοση του Χάνιμπαλ, σέβεται το στυλ του, σέβεται την φιλοσοφία του χαρακτήρα, μπορώ να σου πω ότι ακριβώς επειδή την σέβεται καταφέρνει και την επεκτείνει κι όλας. Ε, αν όμως στην καινούρια του εκδοχή ο Χάνιμπαλ έκανε αστειάκια και ήταν ατζαμής και έβγαζε γέλιο τότε θα είχαμε να κάνουμε με μια παρωδία του χαρακτήρα. Ε, αυτό κάνει η Marvel. Όταν πας να μου βγάλεις γέλιο από τον Ηulk ας πούμε που είναι ένας τραγικός χαρακτήρας με εσωτερική διαπάλη και τρομακτικές ηθικές αντιφάσεις να τον κυνηγούν και εσύ μου φτιάχνεις ένα χαρακτήρα που υπάρχει για να μας κάνει να γελάμε, όταν παίρνεις τον Thor που έχει σκοτεινές και βίαιες ιστορίες και μου φτιάχνεις έναν αστείο τυπάκο, ε, αυτό που κάνεις δεν είναι απλά αυτονόμηση από το αρχικό υλικό. Η αυτονόμηση μπορώ να σου πω ότι είναι και επιβεβλημένη. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για αυτονόμηση, μιλάμε για παρωδία, για εξευτελισμό. Διάβαζα τις κριτικές ότι το καινούριο Thor είναι η πιο αστεία της Marvel και δεν το πίστευα ότι αυτό το λένε για καλό. Αυτό είναι αρνητικό για μια ταινία Thor, όχι θετικό!

Μ.Τ.: Όχι, είναι θετικό. Και το λέω εγώ ως κινηματογραφικό κοινό. Εφόσον συμφωνούμε δηλαδή πως μπορείς μια ταινία να την κρίνεις ως ταινία ανεξάρτητα από το αρχικό υλικό, σου λέω λοιπόν ότι αυτό που θέλουμε να δούμε από μια superhero ταινία είναι χαρακτήρες που αυτοσαρκάζονται, που δεν παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους και που πρωταγωνιστούν σε περιπέτειες που είναι ελαφριές και ισορροπούν ανάμεσα στην χαλαρότητα και την δράση.

 Δ.Χ.: Αυτή είναι μια συντηρητική λογική. Η λογική που λέει «από τέτοιου τύπου ταινίες περιμένουμε ελαφριές και κωμικές καταστάσεις» είναι μια λογική που υπονοεί πως τα κόμιξ είναι μια ασόβαρη κατάσταση που είναι φτιαγμένη για παιδάκια και για εύκολη διασκέδαση και άρα έτσι πρέπει να είναι και οι κόμιξ ταινίες. Είναι αυτό που έλεγαν κάτι γέροι την δεκαετία του ‘70  που όταν ήθελαν να μιλήσουν για κόμιξ τα αποκαλούσαν «μίκι-μάου». Όλοι εσείς που γουστάρετε το σινεμά της Marvel πάτε τη συζήτηση για τα κόμιξ 40 χρόνια πίσω. Αυτό που η μυθολογία των κόμιξ κατάφερε με κόπο να πείσει τον κόσμο, ότι δηλαδή δεν είναι μια συνήθεια για μικρά παιδιά αλλά μια ενήλικη συνήθεια, με ενήλικες ιστορίες και ενήλικα περιεχόμενα, έρχεστε εσείς που γουστάρετε τις ταινίες της Marvel και φυσικά η ίδια η Marvel και λέτε: «Όχι, δεν είναι σοβαρά τα κόμιξ, είναι γελοία και έτσι μας αρέσουν». Και ευτυχώς που υπήρξε κάποτε η DC που χάρισε κινηματογραφικά αριστουργήματα όπως τα Batman του Τιμ Μπάρτον και η τριλογία του Νόλαν και δίδαξε πως πρέπει να μεταφέρονται τα κόμιξ στο σινεμά. Γιατί πριν τα καραγκιοζιλίκια της Wonder Woman, η κινηματογραφική παρουσία της DC άφησε διαμάντια που, με αμιγώς κινηματογραφικούς όρους αφού το θες έτσι, δεν μπορεί καν να συγκριθεί μαζί τους η Marvel.

Μ.Τ.: Άσε τις ζαβολιές τώρα, μην μου βάζεις τον Νόλαν σε μια συζήτηση για τα universes της DC και της Marvel.

Δ.Χ.: Η συζήτηση είναι γενικά για την DC και τη Μarvel στο σινεμά, όχι στενά για τα universe τους. Και προφανώς, θα αναφέρω τον Νόλαν στη συζήτηση. Επειδή δηλαδή οι ταινίες της Marvel είναι εκατομμύρια κλάσεις κάτω από την τριλογία του Νόλαν δεν θα τον αναφέρω στη συζήτηση για να σου κάνω fairplay; Το επιχείρημα μου λοιπόν απέναντι στα σκουπίδια της Marvel και την κινηματογραφική υπεροχή της DC είναι προφανέστατα δυο λέξεις: τριλογία Νόλαν. Τέλος της συζήτησης.

Μ.Τ.: Καθόλου τέλος της συζήτησης. Καταρχήν, εμένα μου άρεσαν οι ταινίες του Μπάρτον. Και μου άρεσε και η τριλογία του Νόλαν αλλά μόνο το Dark Knight καταφέρνει να ξεπεράσει την Marvel. Τα Captain America: Winter Soldier και Civil War όχι απλά είναι κατά πολύ ανώτερα από το Begins και το Rises αλλά κοιτούν και ευθεία στα μάτια ίσως και το Dark Knight…

Δ.Χ.: Kαταρχήν, αφήνω ασχολίαστο τον ισχυρισμό ότι υπάρχει ταινία της Marvel που κοιτάει στα μάτια το Dark Knight για να μην πέσει καμιά φωτιά να μας κάψει. Το Dark Knight Rises, που γενικά είναι μια μέτρια ταινία αυτόνομα, είναι άπειρες κλάσεις πάνω από τις καλύτερες ταινίες της Marvel που όντως είναι τα Captain America. Το Rises οι φαν το έχουν δει χίλιες φορές και τα Captain America τα βλέπεις μια φορά και μετά βαριέσαι να τα ξαναδείς. Υπήρχαν σκηνές στο Rises που κινηματογραφικά έκαναν τον κόσμο να ανατριχιάζει. Βασικά, μόνο η σκηνή που ο Bane δέρνει τον Batman μέσα στο σκοτάδι και του σπάει τη μέση, πατάει κάτω όχι μόνο τα Captain America αλλά όλο το σύμπαν της Marvel, ο κόσμος την έβλεπε αυτή τη σκηνή στο σινεμά και κρατούσε την ανάσα του. Και αυτό πρέπει να κάνει μια superhero ταινία. Να σε κάνει να κρατάς την ανάσα σου. Όχι να γελάς. Είναι superhero ταινία, όχι κωμωδία.

Μ.Τ.: Δεν την θυμάμαι τη σκηνή που λες, δεν μου έχει μείνει αλλά…

Δ.Χ.: Δεν σου έχει μείνει επειδή δεν σου αρέσουν οι superhero ταινίες, σου αρέσουν οι κωμωδίες και έχεις μπερδέψει τα είδη.

Μ.Τ.: Δεν την θυμάμαι γιατί αυτή η σοβαροφάνεια έχει εξαντληθεί για το είδος. Είδαμε τις ταινίες του Μπάρτον και γουστάραμε, είδαμε τις ταινίες του Νόλαν και οκ, ας πούμε ότι γουστάραμε, ε, μετά το στυλ αυτό εξαντλήθηκε, δεν είχε τι άλλο να πει. Πήγε ο Σνάιντερ να το συνεχίσει και έφαγε τα μούτρα του γιατί τον έφτυσε το κοινό που ΘΕΛΕΙ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. Κουραστήκαμε από τη ματσίλα και την τοξική αρρενωπότητα από την οποία ήταν γεμάτα τα Man of Steel και BvS, κουραστήκαμε από τον άντρακλα Superman που ήρθε να σώσει τον κόσμο και τον Batman με τη βαριά φωνή που βαράει μπουνιές στο σάκο του μποξ. Το κινηματογραφικό κοινό γουστάρει να βλέπει ήρωες πιο ανθρώπινους και αυτό η Marvel to κάνει άψογα, καταφέρνει να απεγκλωβίσει το είδος από τη σοβαροφάνεια του. Το Guardians of the Galaxy ας πούμε ή το Deadpool, μιας και μιλάμε για ταινίες εκτός universe, είναι επανάσταση για το είδος γιατί το επανεφεύρουν και το αποδομούν από μέσα. Βαρεθήκαμε μάτσο ήρωες που παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους. Ο μόνος τρόπος να επιβιώσει το είδος δημιουργικά και όχι αναπαράγοντας και αντιγράφοντας τον εαυτό του είναι να ακολουθήσει την οδό της Marvel.

Δ.Χ.: Τι επανάσταση, πλάκα μου κάνεις; Αυτά τα έκανε την δεκαετία του ’60 η σειρά Batman με τον Adam West. Αλλά ήταν 60s τότε, άλλες εποχές, πιο οπισθοδρομικές. Αυτό που κάνει η Marvel δεν είναι επανάσταση, είναι οπισθοδρόμηση για το είδος. Το γυρνάει 50 χρόνια πίσω. Το γεγονός δε ότι ταυτίζεις την αποδόμηση της ματσίλας με το ελαφρύ περιεχόμενο είναι άλμα λογικής. Επίσης, οι χαρακτήρες της superhero μυθολογίας έχουν τόσα ψυχολογικά και τόσο περίπλοκη ψυχοσύνθεση που εύκολα μπορεί να αποδομείται η ματσίλα αισθητικά χωρίς να αυτοπαρωδούνται. Γενικά, το επιχείρημα ότι μια superhero ταινία είναι καλή επειδή «δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό της» κανονικά είναι επιχείρημα εναντίον της. Θέλουμε ταινίες που θα παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους, θέλουμε ταινίες που θα εμβαθύνουν, δεν θα ξεπετάνε το περιεχόμενό τους.

Μ.Τ.: Την βαρεθήκαμε την εμβάθυνση λέμε! Δεν θέλουμε άλλο εμβάθυνση, θέλουμε διασκέδαση από τέτοιες ταινίες. Εμείς, το κινηματογραφικό κοινό που σνομπάρεις, έτσι τις θέλουμε αυτές τις ταινίες. Αν καταφέρεις να αποδομήσεις τον ήρωα με σοβαρότητα και χωρίς comic relieves με γειά σου με χαρά σου, καν’το. Αλλά επειδή, όπως όλοι είδαμε, η DC και ο Snyder δεν το κατάφεραν, θέλουμε αυτό που κάνει η  Marvel. Και επειδή μιλάμε για σινεμά εδώ και όχι για κόμιξ, δεν μπορείς να αποκλείεις μια προσέγγιση με βάση το αρχικό υλικό.

Δ.Χ.: Το Batman Returns του 1992 μια χαρά αυτό-αποδόμηση του είδους είναι και χωρίς καραγκιοζιλίκια. Και γενικά, όλη η λογική σας είναι υποτιμητική για το είδος. Βασικά, είστε μπερδεμένοι. Έχετε μπερδέψει τις superhero ταινίες με τις κωμωδίες. Να πάτε να δείτε κωμωδίες λοιπόν και να αφήσετε εμάς που δεν είμαστε άσχετοι με το αγαπημένο είδος των superhero ταινιών και το εκτιμάμε για αυτό που πρέπει να είναι και όχι επειδή αυτό-παρωδείται και αυτό-ξεφτιλίζεται και άλλα τέτοια αρνητικά επιχειρήματα.

Μ.Τ.: Όχι! Θα καθορίσουμε το είδος όπως γουστάρουμε. Και το γουστάρουμε έτσι. Αν δεν σας αρέσει να κάτσετε σπίτια σας και να μην πηγαίνετε σινεμά να βλέπετε τέτοιες ταινίες. Δείτε κάνα Die Hard και κανέναν Steven Seagal να πούμε…

Δ.Χ.: Η ελαφρότητα της Marvel είναι πιο κοντά στο Die Hard και τον Steven Seagal αλλά οκ, μην χαλάσω την φαντασίωση ότι αποδομεί την ματσίλα επειδή γυρίζει κωμωδίες. Εγώ λέω ότι εσείς πρέπει να κάτσετε να ανοίξετε κάνα κόμιξ να διαβάσετε μπας και ξεστραβωθείτε, μπας και καταλάβετε την φιλοσοφία του είδους και σταματήσετε να λέτε βλακείες. Είστε για τις superhero ταινίες του σήμερα αυτό που ήταν οι άσχετοι που έθαβαν το Blade Runner το 1982.

Μ.Τ.: Δεν με αφορούν οι προβλέψεις που κάνεις σαν μέντιουμ για το τι θα γίνει στο μέλλον και πως θα σε δικαιώσει η ιστορία. Στο σήμερα θα κρίνουμε αμιγώς κινηματογραφικά και όχι με βάση τις υποτιθέμενες αγίες γραφές σας των κόμιξ. Δεν υπάρχουν αγίες γραφές και εφόσον δεν υπάρχουν μια ταινία δεν είναι υποχρεωμένη να τις ακολουθεί. Κινηματογραφικά λοιπόν αυτές οι ταινίες είναι γαμάτες και ως ταινίες θα κρίνονται και όχι με βάση τις geek εμμονές σας.

Δ.Χ.: Αν δεν υπήρχαν οι geek εμμονές μας, οι superhero ταινίες δεν θα μεταφέρονταν καν στο σινεμά. Και επίσης, το κινηματογραφικό σας γούστο είναι για τα μπάζα και να κάτσετε να δείτε την τριλογία του Νόλαν να καταλάβετε τι σημαίνει και σινεμά.

Μ.Τ.: Τον βαρεθήκαμε τον Νόλαν και σας πονάει η επιτυχία της Marvel και εμείς που γουστάρουμε σινεμά γουστάρουμε τις ταινίες της.

Δ.Χ.: Και εμείς οι υγιείς οπαδοί των κόμιξ την μισούμε και προσδοκούμε σε ανάσταση της DC για να περισωθεί το είδος όπως έγινε παλιά που η παλιο-Marvel δεν είχε κάνει ακόμα το κωμικό της σύμπαν.

Μ.Τ.: Δεν «φταίει» η Marvel που το κοινό θέλει τώρα αυτές τις ταινίες ούτε το «εκπαίδευσε» με κάποιο τρόπο! Απλά ανταποκρίθηκε στη ζήτηση και στις επιθυμίες του κοινού. Η πραγματικότητα είναι αλλιώς. Άντε γειά!

Δ.Χ.: Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα λοιπόν μιας και πρέπει να τρώμε στην μάπα τέτοιο κακόγουστο κοινό.

Μ.Τ.: Δεν σου φταίει κανείς που η DC απέτυχε να συνεχίσει αυτό που έκανε ο Νόλαν. Ας έβαζε εσένα να το έκανες καλύτερα.

Δ.Χ.: Γαμάτα θα το έκανα αλλά δεν θα με άφηναν γιατί θα μου έλεγαν να αντιγράψω τη Marvel και εγώ θα αρνιόμουν και θα με απέλυαν.

Μ.Τ.: Ναι αλλά θα γινόσουν ήρωας για όλους του geek του κόσμου!

Δ.Χ.: Ναι, θα εξήραν όλοι τον ηρωισμό μου.

Μ.Τ.: Ναι αλλά δεν θέλουμε βαρύγδουπους ήρωες, θέλουμε αυτοσαρκαστικούς χαρακτήρες.

Δ.Χ.: Στην κανονική ζωή, ναι. Στις superhero ταινίες, όχι!

Μ.Τ.: Ωραία, ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον για την κανονική ζωή.

Δ.Χ.: Άντε, οκ. Ας συμφωνήσουμε και σε κάτι…

Μ.Τ.: 😊

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , , , , ,