Συγκρίνοντας τον λογοτεχνικό με τον κινηματογραφικό "Χιονάνθρωπο" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Συγκρίνοντας τον λογοτεχνικό με τον κινηματογραφικό “Χιονάνθρωπο”

Adapted | 25-10-2017 |

Βγήκε λοιπόν κι ο Χιονάνθρωπος του Thomas Alfredson, ο πολυαναμενόμενη κινηματογραφική μεταφορά του – κατά τη γνώμη μου – καλύτερου βιβλίου του Jo Nesbo και αυτό, που κατά γενική ομολογία ακολούθησε, ήταν απογοήτευση… Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Γενικά διαβάζω αρκετά βιβλία, η αστυνομική λογοτεχνία είναι το αγαπημένο μου είδος, κι ο Jo Nesbo ο αγαπημένος μου από τους σύγχρονους συγγραφείς. Το πρώτο μυθιστόρημά του, που διάβασα, ήταν ο Χιονάνθρωπος. Δύο φορές, σε ένα πολύ σύντομο διάστημα. Γιατί βλέπεις, μου το έδωσαν σαν δώρο λίγες μέρες πριν παρουσιαστώ στον στρατό, και όταν βρεθείς σε φυλάκιο σε υψόμετρο 900 μέτρων περίπου, ε… έχεις αρκετό ελεύθερο χρόνο. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί χαρακτηριστικό γνώρισμα του γραψίματος του Nesbo είναι το αναλυτικό του γράψιμο. Σε κάθε του ιστορία εμφανίζονται αρκετοί χαρακτήρες, και κάθε ένας από αυτούς έχει αρκετό βάθος και πολύ σπάνια είναι απλά περαστικός. Όλοι τους θα παίξουν κάποιο ρόλο στην ιστορία, ακόμα και μετά από αρκετές σελίδες από τη πρώτη τους εμφάνιση. Επίσης, ο Nesbo χειρίζεται με επιδεξιότητα το σημαντικότερο ίσως στοιχείο της αστυνομικής λογοτεχνίας: εκείνο της ανατροπής. Έτσι, λοιπόν, καλό είναι να μην αφήνεις λεπτομέρειες να σου ξεφύγουν, και εμένα προσωπικά η δεύτερη ανάγνωση με βοήθησε να εντοπίσω μικρά clues, που ο συγγραφέας μπορεί να έδινε στην πορεία της αφήγησής του. Αν και δεν χρειάστηκε να διαβάσω το βιβλίο για 2η φορά, πριν «καταχωρήσω» τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, Χάρι Χόλε, στις πρώτες θέσεις της λίστας μου με τους αγαπημένους μου λογοτεχνικούς ντετέκτιβ (Σέρλοκ, μην άγχεσαι, δεν σε ρίχνει κανείς από την κορυφή!)…

To trailer της έκδοσης του βιβλίου στα Αγγλικά το 2010

Βέβαια, το να διαβάσει κανείς για πρώτη φορά μια ιστορία ενός χαρακτήρα, ενώ έχουν προηγηθεί κι άλλες ιστορίες πριν από αυτή (ο Χιονάνθρωπος είναι το 7ο βιβλίο του Nesbo με ήρωα τον επιθεωρητή Χάρι Χόλε) δεν είναι και η καλύτερη επιλογή. Γιατί ναι μεν μπορεί να σταθεί ως standalone ιστορία, όπως συμβαίνει στα περισσότερα βιβλία του συγγραφέα (λίγο αργότερα ξεκίνησε τη συνήθεια της σαφούς σύνδεσης μεταξύ των ιστοριών του), άλλα δεν λείπουν και οι αναφορές σε προηγούμενες “περιπέτειες” του Χόλε, που σε κάποιο βαθμό εξηγούν συμπεριφορές και αντιδράσεις του, ή έστω κάνουν πιο εύκολη την κατανόηση κάποιων γεγονότων στη συγκεκριμένη ιστορία. Το σημαντικότερο, είναι ότι ο αναγνώστης αποκτά μια πιο καλή εικόνα της εξέλιξης του ήρωα, και – μεταξύ μας – έχει το δικό του ενδιαφέρον το να παρατηρήσει κανείς και την εξέλιξη του ίδιου του συγγραφέα, ο οποίος όταν γράφει τον Χιονάνθρωπο έχει ήδη διανύσει μια δεκαετία συγγραφικής καριέρας, και καμιά δεκαριά έργα (μεταξύ των οποίων και το πρώτο του παιδικό βιβλίο). Η εξέλιξη του Nesbo από την κάπως… άγουρη άλλα αξιοπρεπέστατη “Νυχτερίδα” του 1997 στον περισσότερο “ώριμο” και πιο “στέρεο” Χιονάνθρωπο του 2007 είναι εντυπωσιακή.

Θα περίμενε κανείς, πως η μεταφορά του βιβλίου του στη μεγάλη οθόνη, την οποία ο ίδιος δεν επέτρεψε “βιαστικά” (είχε θέσει σχεδόν απαράβατο όρο να τη σκηνοθετήσει ο Scorsese, περίμενε για χρόνια τον σκηνοθέτη και πράγματι ως δική του ταινία ξεκίνησε το project πριν περάσει απλά στον ρόλο του παραγωγού και παραχωρήσει τη καρέκλα του σκηνοθέτη στον Alfredson) θα κινούνταν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Γιατί δεν ήταν μόνο η ιστορία. Τα διαπιστευτήρια του Alfredson τα είχαμε δει με το Άσε το Κακό να Μπει και την πολύ καλή μεταφορά του Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάϊλι του Λε Καρέ. Ο Michael Fassbender είναι ένα από τα πιο δυνατά ονόματα του Hollywood τα τελευταία χρόνια και η Rebecca Ferguson πολλά υποσχόμενη. Τα συστατικά, δηλαδή, ήταν εξαιρετικά, ωστόσο η εκτέλεση της συνταγής κάτι παραπάνω από απογοητευτική…

Η ταινία δεν μπορεί να σταθεί καν στη σύγκρισή της με το βιβλίο. Είναι πολύ κατώτερο από τη πρωτότυπη ιστορία του Nesbo και όπως πολύ εύστοχα σημειώνει η Μαριάννα στην κριτική της «παρά τις προσδοκίες για ένα καλογυρισμένο, υψηλής αισθητικής αστυνομικό θρίλερ, καταλήγει να θυμίζει πολύ περισσότερο «ξεπέτα» και προχειροδουλειά και αποτελεί σίγουρα μια από τις απογοητεύσεις της χρονιάς». Αλλά ακόμα κι ως ένα «αυτόνομο» έργο να τη δει κανείς, και πάλι απογοητεύεται, για πολλούς λόγους, με τους σημαντικότερους να είναι η πλήρης αποτυχία να ανταποκριθεί στις προσδοκίες, που αναπόφευκτα θα έχει ο θεατής από μια ταινία τους είδους: ατμόσφαιρα και φινάλε.

Ποιος φταίει για αυτό το κακό αποτέλεσμα; O σκηνοθέτης τα έριξε στην παραγωγή. «Όσο προχωρούσαν τα γυρίσματα κοβόταν όλο και περισσότερο από το σενάριο. Ένιωθα σαν να βλέπω ένα παζλ, του οποίου πολλά κομμάτια λείπουν και έτσι δεν μπορείς να δεις ολόκληρη την εικόνα του. Τελικά γυρίστηκε το 10% με 15% του αρχικού σεναρίου» δήλωσε.

Βέβαια, αυτό σημαίνει πολύ απλά… «κακό συμβόλαιο» όπως εύστοχα παρατήρησε μια φίλη στη συζήτηση που είχαμε μετά την ταινία.

Διαβάστε περισσότερα για: , ,
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell