Juho Kuosmanen: "Η χαρά του να κάνεις σινεμά είναι σημαντικότερη από την επιτυχία" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Juho Kuosmanen: “Η χαρά του να κάνεις σινεμά είναι σημαντικότερη από την επιτυχία”

Συνεντεύξεις | 3-3-2017 |

To ραντεβού μας είχε κλειστεί για τις 12 το μεσημέρι, της επόμενης ημέρας από την προβολή της ταινίας του The Happiest Day in the life of Olli Maki (Hymyilevä mies), στα πλαίσια του προγράμματος Ένα Κάποιο Βλέμμα του 69ου Φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία κάνει σήμερα πρεμιέρα σε διανομή Weirdwave.

Το φεστιβάλ δεν ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τον Juho Kuosmanen, αφού πριν από έξι χρόνια εδώ είχε βραβευθεί και η ταινία αποφοίτησής του από του Πανεπιστήμιο Aalto στο Ελσίνκι, το The Painting Sellers, στα πλαίσια του Cinéfondation. Παρ’ όλα αυτά έβγαζε την αύρα ενός ανθρώπου, που δεν ήταν και τόσο εξοικειωμένος με τα όσα συνέβαιναν στις Κάννες όλες αυτές τις ημέρες. Συνεσταλμένος, χαμηλών τόνων, θύμιζε αρκετά τον ήρωα της ταινίας που – χωρίς να το ξέρουμε ακόμη – θα κέρδιζε λίγα 24ωρα αργότερα το μεγάλο βραβείο του Un Certain Regard. Έτσι, η πρώτη ερώτηση ήταν μάλλον αναπόφευκτη…

Γιατί επιλέξατε την ιστορία του Olli Maki για την ταινία σας; Υπάρχουν ομοιότητες με την δική σας πορεία, ως καλλιτέχνης;

Ήταν εύκολο να ταυτιστώ μαζί του… Κέρδισα το βραβείο Cinéfondation, πριν λίγα χρόνια για την ταινία, που έκανα στα πλαίσια της πτυχιακής μου. Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για εμένα, η επιλογή της ταινίας, το ότι θα προβαλλόταν σε διάφορα σημεία, θα αποκτούσε διανομή. Είναι κάτι σπάνιο για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία ενός Φινλανδού σκηνοθέτη. Άλλα με γέμισε και με ευθύνες και αμφιβολίες και για το μέλλον. Σκεφτόμουν τι θα ήταν αρκετό από εδώ και πέρα, τι ταινίες έπρεπε να κάνω. Όταν λοιπόν ανακάλυψα αυτή την ιστορία, σκέφτηκα πως υπάρχουν σε αυτή τα συναισθήματα, που έπρεπε κι εγώ να διαχειριστώ. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου, που έχει την μεγάλη ευκαιρία, σκέφτεται αν θέλει αυτό που του προσφέρεται ή όχι και εν τέλει έχασε…

Άρα, το να κάνεις ταινίες μοιάζει με τον επαγγελματικό αθλητισμό, σωστά;

Ναι, υπάρχουν πολλές ομοιότητες. Κυρίως στην πυγμαχία, γιατί ως άθλημα είναι πιο εμπορικό, όπως είναι και ο κινηματογράφος. Μάλλον… όχι τόσο το ίδιο το άθλημα, ή ο κινηματογράφος, άλλα αυτά που τα περιβάλλουν και τα κάνουν πιο περίπλοκα. Πάντα εμπλέκονται πολλά χρήματα, γίνεται πολύ δύσκολο. Πρέπει να διαφημίσεις τον εαυτό σου, να έχεις χορηγούς, ακόμα κι αν αισθάνεσαι άβολα, πρέπει να το κάνεις. Πρέπει να υποσχεθείς πράγματα, που στην πραγματικότητα δεν είσαι σίγουρος, ότι θα καταφέρεις.

Εσείς τι πιστεύετε, ο Olli πέτυχε ή απέτυχε σε εκείνον τον αγώνα;

Νομίζω πως επιβίωσε (γέλια)! Ξέρεις, υπάρχει αυτό το ανέκδοτο, που δεν αναφέρεται στην ταινία, άλλα λίγους μήνες μετά τον αγώνα ο Davey Moore, ο αθλητής που αντιμετώπισε ο Olli Maki διεκδικώντας το παγκόσμιο πρωτάθλημα, σκοτώθηκε σε έναν αγώνα. Χτυπήθηκε τόσο άγρια, που προκλήθηκε εγκεφαλική βλάβη. Πέθανε, άλλα ο Olli ακόμη ζει… ήταν ένα πρόβλημα για αυτόν, ως πυγμάχος, του έλειπε αυτό το τελευταίο 10% της αποφασιστικότητας, του να βγάλεις προς τα έξω την σκληρή πλευρά του εαυτού σου. Την ίδια στιγμή όμως, σαν απλός άνθρωπος η εξέλιξη τον βοήθησε. Είναι η αντίθετη ιστορία από εκείνη του Jake LaMotta στο Οργισμένο Είδωλο, που καταστράφηκε από την τοξικότητα της επιτυχίας του.

Πως επιλέξατε τους συγκεκριμένους ηθοποιούς για την ταινία σας;

Ήταν οι πρώτοι που σκέφτηκα. Τους σκεφτόμουν, όσο έγραφα την ταινία, επειδή τους γνώριζα. Κάναμε και casting, δοκιμάσαμε και άλλους ηθοποιούς, άλλα ήδη φανταζόμουν αυτούς τους ανθρώπους για τους ρόλους. Ο Jarkko (σ.σ. Jarkko Lahti, που υποδύεται τον Olli Maki) ήταν η πρώτη επιλογή, μια εύκολη επιλογή, λόγω σωματότυπου, επειδή γνώριζε από πυγμαχία και είχε αίσθηση του χιούμορ. Από την άλλη, με την Oona (σ.σ. Oona Airola, που υποδύεται την Raija Maki) είχαμε ήδη συνεργαστεί στο θέατρο, άλλα ποτέ στο σινεμά.

Τι σας δίδαξε η ιστορία του Olli Maki;

Αυτό, που κράτησα από όλη αυτή την διαδικασία είναι το να αναζητήσω την ανεξαρτησία μου ως κινηματογραφιστής. Να μην σκέφτομαι το τι οι άλλοι περιμένουν από εμένα, για το τι είδους σκηνοθέτης θα έπρεπε να είμαι… να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Είναι ο μόνος τρόπος για να συνεχίσεις. Επίσης, για εμένα ήταν πολύ σημαντικό να βρω ξανά την χαρά και την ευχαρίστηση του να δημιουργώ ταινίες, μετά από ένα-δυο χρόνια, που προσπαθούσα να ξεκαθαρίσω τι είδους ταινίες θα ήθελα να κάνω. Η ταινία αυτή είναι κάτι σαν απάντηση, λέω στον εαυτό μου “βρες ξανά την χαρά”, γιατί νιώθω ότι κάπου την έχασα.

Πόσο φιλόδοξος είστε, τι θέλετε να πετύχετε στην καριέρα σας;

(Διστάζει) Δεν είμαι και πολύ φιλόδοξος (γέλια)! Πιστεύω, η χαρά του να κάνεις σινεμά είναι σημαντικότερη από την επιτυχία. Φυσικά είναι όμορφο να θαυμάζεσαι και να είσαι επιτυχημένος. Όταν όμως το κυνηγάς πολύ χάνεσαι. Αν έρθει, ήρθε… Ελπίζω, πως ακόμα κι αν αυτή είναι η τελευταία μου φεστιβαλική ταινία (γέλια) θα είμαι ακόμη χαρούμενος αν μπορώ να συνεχίσω να κάνω σινεμά. Η επιτυχία δεν είναι ποτέ αρκετή, είναι κάτι σαν δηλητήριο, σαν ναρκωτικά, σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα, όμως για πολύ μικρό διάστημα, και μετά τελειώνει.

Εσείς τι θα διαλέγατε; Μια μεγάλη ταινία ή μια μεγάλη αγάπη; Θα κάνατε την επιλογή του Olli;

Χμ, ναι φαίνεται πως εκείνος διάλεξε την αγάπη, άλλα νομίζω ότι σημαντικότερο ήταν πως κατέληξε στο να είναι δική του απόφαση το τι ακριβώς θα τον κάνει πιο ευτυχισμένο. Όχι το τι θεωρούν οι άλλοι, πως θα τον κάνει ευτυχισμένο. Η πιο ευτυχισμένη στιγμή μας μπορεί να είναι οτιδήποτε, και για εμένα μπορεί να είναι μια ταινία, μπορεί να είναι ένας έρωτας, μπορεί να είναι οτιδήποτε, που δεν γνωρίζω τώρα.


Διαβάστε επίσης:

Τα βραβεία των Καννών στο μικροσκόπιο. Οι δηλώσεις των νικητών

Ken Loach – Συνέντευξη στις Κάννες: “Είναι σοκαριστική η αντιμετώπιση των ανέργων στην νεοφιλελεύθερη Ευρώπη”

Όλα όσα γράφαμε από το 69ο Φεστιβάλ των Καννών

Διαβάστε περισσότερα για: , ,