#Berlinale 2017 Μέρα 8: Λίγο πριν το τέλος – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

#Berlinale 2017 Μέρα 8: Λίγο πριν το τέλος

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 17-2-2017 |

Πρότελευταία μέρα πρεμιέρας η χτεσινή στην Berlinale. Μία μέρα με ενδιαφέρουσες ταινίες στο διαγωνιστικό αλλά και εκτός αυτού με το I am not your Negro να ξεχωρίζει στο Πανόραμα. Πάμε να δούμε τις ταινίες που είδαμε χτες.

Όλη μας η ανταπόκριση από το Βερολίνο σε μία σελίδα

#Berlinale 2017 Μέρα 7: H ανεργία, ένα cult θρίλερ, η Sally Hawkings και μερικές απογοητεύσεις

#Berlinale 2017 Μέρα 6: Η Ελληνική κρίση, o Beuys και o υπέροχος Αki Kaurismäki

#Berlinale 2017 Μέρα 5: Ενδιαφέρον διαγωνιστικό, λαμπερές πρεμιέρες και μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς

#Berlinale 2017 Μέρα 4: Δύο φαβορί για βραβεία και ο νεαρός Karl Marx

#Berlinale 2017 Μέρα 3: Μέτριο διαγωνιστικό και Geoffrey Rush

#Berlinale 2017 Μέρα 2: Trainspotting 2, Richard Gere, το ολοκαύτωμα και ο πρώτος σοβαρός διεκδικητής της Άρκτου

#Berlinale 2017 Μέρα 1: Paul Verhoeven, Django και Panorama

Η μέρα μας άρχισε χτες με το Κορεάτικο On the Beach at Night Alone.

Η Young-hee (Min-hee Kim, aka η Hideko του The Handmaiden) ταξιδεύει από τη Σεούλ στο Αμβούργο για να συναντήσει τη φίλη της Jee-young (Young-hwa Seo) και να δραπετεύσει από μία ερωτική απογοήτευση. Εκεί κάνει βόλτες στα πάρκα, καπνίζει, αγοράζει βιβλία, επισκέπτεται τη θάλασσα. Όλα της φαίνονται όμορφα και ειδυλλιακά, αν και δυσκολεύεται να αποχωριστεί το συναίσθημα της θλίψης που την ακολουθεί παντού. Μάταια περιμένει τον αγαπημένο της. Αναρωτιέται τι συμβαίνει και δύο άνθρωποι που αγαπιούνται δεν μπορούν να είναι μαζί.

Το φιλμ αποτελεί ένα χρονικό ή ημερολόγιο χωρισμού. Νέα, όμορφη, έξυπνη και δυναμική, η Young-hee είναι μια γυναίκα ελεύθερη και ανεξάρτητη, δέσμια όμως της σκέψης ενός άντρα και της υπόσχεσης ενός ευτυχισμένου έρωτα. Ο αγαπημένος της, αν και φυσικώς απών, είναι συνεχώς παρών μέσα από την ίδια: μιλά γι’ αυτόν, τον ονειρεύεται, τον περιμένει και σχεδιάζει το πορτρέτο του στη νωπή άμμο.

Δείρε την κριτική μας για το On the other side of Hope

Δεύτερη ταινία για το διαγωνιστικό ήταν το Joaquim.

Βρισκόμαστε στην Βραζιλία τον 18ο αιώνα. Η χώρα είναι ακόμη πορτογαλική αποικία και ο χρυσός που συλλέγεται από την ύπαιθρο της, πηγαίνει κατευθείαν στην Πορτογαλία, υπάρχουν όμως μεγάλες ανησυχίες καθώς τα αποθέματα χρυσού τελειώνουν και αρκετοί προσπαθούν να συλλέξουν χρυσό για τον εαυτό τους, με τα μέτρα ασφαλείας να είναι δρακόντεια ώστε κάτι τέτοιο να αποφευχθεί και ο χρυσός της χώρας να καταλήξει τελικά στην Πορτογαλία. Η ταινία ακολουθεί τον λοχαγό Joaquim, που έχει κάνει όνομα όντας κυνηγός λαθρέμπορων χρυσού, όντας σκληρός στην τιμωρία τους, περιμένοντας κάποιου είδους ανταμοιβή με μία καλύτερη θέση στον στρατό που ίσως του επιτρέψει να εξαγοράσει την ελευθερία της σκλάβας φίλης του.

Σε μία αποστολή σε μια απομακρυσμένη περιοχή, ο Joaquim μαζί με κάποια μέλη της ομάδας του ψάχνουν για νέα αποθέματα χρυσού. Στην ομάδα του βρίσκονται μαύροι σκλάβοι αλλά και ένας Ινδιάνος γηγενής. Όσο η αποστολή τους δεν έχει αποτελέσματα, ο Joaquim αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια την αποστολή και σε δεύτερο επίπεδο την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Βραζιλίας από την Πορτογαλία.

Δείτε την κριτική μας για το Joaquim

Η συνέχεια είχε το ντοκιμαντέρ του Raoul Peck, I Am Not Your Negro, είναι ένα φιλμ που εξερευνά το πάντα επίκαιρο ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική. Βάση για την ταινία αποτελεί το βιβλίο του αφροαμερικανού συγγραφέα James Baldwin Remember This House που άφησε ανολοκλήρωτο, με το θάνατό του το 1987. Ο Baldwin είχε αρχίσει να το γράφει το 1979, μετά τις διαδοχικές δολοφονίες των φίλων του Medgar Evers, Malcolm X και Martin Luther King.

O Peck έκανε μια μεγάλη προσπάθεια να πάρει τα δικαιώματα και τα πλάνα από τον ινστιτούτο του Baldwin μιλώντας με την κόρη του συγγραφέα και στοχαστή και πείθοντάς την για του δώσει το πράσινο φως για να κάνει το ντοκιμαντέρ. Ο ίδιος ο Peck δήλωσε στην Berlinale όπου έκανε Ευρωπαϊκή πρεμιέρα στο Πανόραμα η ταινία, ότι βιβλίο του Baldwin ήταν από τα πρώτα βιβλία που διάβασε ποτέ και τον στιγμάτισε σαν άνθρωπο.

Η ταινία προβλήθηκε για το Πανόραμα της Berlinale κερδίζοντας το χειροκρότημα των θεατών και όντας από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων.

Η κριτική μας για το I am not your Negro

Πηγαίνοντας Forum συναντάμε το Golden Exits.

Ο Alex Ross Perry επιστρέφει μετά το Listen Up Philip και το Queen of the Earth με την νέα του ταινία Golden Exits που έκανε Ευρωπαϊκή πρεμιέρα στην Berlinale. Την παραγωγή της ταινίας έχει αναλάβει η Ελληνική εταιρία Faliro House που έχει ξανασυνεργαστεί με τον σκηνοθέτη. Η ταινία όπως και οι προηγούμενες του Perry ασχολείται με υπαρξιακές αναζητήσεις γύρω από τις σχέσεις και την ενηλικίωση. Ο Perry καταπιάνεται με πολλούς χαρακτήρες σε αντίθεση με τις προηγούμενες ταινίες του και έτσι δεν υπάρχει αρκετός χρόνος για να τους αναπτύξει όλους. Ωστόσο αποδίδει εύστοχα το δίλημμα της συντροφικότητας και της μοναξιάς αλλά και την δυσκολία της ενηλικίωσης. Η Νέα Υόρκη καθώς και οι μικρές καθημερινές νευρώσεις των πρωταγωνιστών κάνουν το Golden Exits να θυμίζει ταινία του Woody Allen. Παρόλα αυτά ο Perry δεν διαθέτει τον εγωκεντρισμό του Allen και προσεγγίζει το θέμα ως παρατηρητής που προσπαθεί να καταλάβει αντί να δίνει απαντήσεις. Η ταινία είναι ενδιαφέρουσα γιατί καταφέρνει να αποδώσει την περιέργεια του σκηνοθέτη γύρω από θέματα όπως οι προσωπικές επιλογές και η ελεύθερη βούληση του καθενός.

Δείτε την κριτική μας για το Golden Exits.

H μέρα είχε χτες και μία τρίωρη ταινία από τον Καναδά για το τμήμα Generation. O λόγος για την ταινία με τον τίτλο σιδηρόδρομο Those Who Make Revolution Halfway Only Dig Their Own Graves

Τέσσερις εικοσάρηδες ιδεαλιστές ζουν σε ένα κοινόβιο, οργανώνοντας την επανάσταση που θα αλλάξει το κατεστημένο στο Κεμπέκ του Καναδά. Ζουν κάτω από ορισμένους ηθικούς κανόνες και φέρνουν σε πέρας συγκεκριμένες αποστολές, με σκοπό να ταρακουνήσουν την κοινή γνώμη. Τι θα γίνει, όμως, όταν οι πράξεις τους αρχίσουν να ομοιάζουν με αντίστοιχες δράσεις τρομοκρατικών οργανώσεων; Και πόσο πιστοί θα παραμείνουν στα ιδανικά που έχουν θέσει;

Το τρίωρο φιλμ των Mathieu Denis και Simon Lavoie δεν κρύβει την έντονη επίδραση που είχε σε αυτούς ο κινηματογράφος του Γκοντάρ. Προσπαθούν να πειραματιστούν με κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να συναρμολογήσουν μια ταινία δύσπεπτη, προκλητική και πάνω απ’ όλα, ευθέως πολιτική. Οι αναλογίες του κάδρου αλλάζουν διαρκώς και το φιλμικό παρόν διαλέγεται με σφήνες από εικόνες πραγματικών διαδηλώσεων, οι οποίες, όσο κυλά η ταινία, κλιμακώνονται σε επίπεδο βιαιότητας. Κείμενα θα έρθουν να κολλήσουν πάνω στο φιλμ δηλώνοντας το πολιτικό υπόβαθρο της εκάστοτε σκηνής, μονόλογοι περί επαναστάσεως θα συμπέσουν με γυμνά κορμιά που κοιτούν απευθείας στην κάμερα. Όλα αυτά θα επαναλαμβάνονται στην πρώτη μιάμιση ώρα, όταν ξαφνικά θα πέσει το σήμα του ιντερλούδιου υπό τους ήχους του Ea, Lord Of The Depths των Burzum.

Δειτε την κριτική της ταινίας.

Διαβάστε περισσότερα για: