#Berlinale 2017 Μέρα 7: H ανεργία, ένα cult θρίλερ, η Sally Hawkings και μερικές απογοητεύσεις - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

#Berlinale 2017 Μέρα 7: H ανεργία, ένα cult θρίλερ, η Sally Hawkings και μερικές απογοητεύσεις

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 16-2-2017 |

Άλλη μία πολύ ενδιαφέρουσα μέρα με καλές αλλά και… όχι και τόσο καλές. Τo κοινό χτες Τετάρτη δίχασε μια Πορτογαλική ταινία για την Ευρωπαϊκή οικονομική και όχι μόνο κρίση που περιγράφτηκε με δραματικές αλλά πέρα για πέρα αληθινές εικόνες στο Πορτογαλικό Colo. Πολύ καλές εντυπώσεις άφησε το Maudie με τον Ethan Hawke και την Shally Hawkings. Ενώ από και και πέρα αρκετές ταινίες που είδαμε είχαν προβλήματα.

Πριν όμως δούμε τι είδαμε χτες, ας ρίξουμε μια ματιά στις βαθμολογίες των κριτικών από το περιοδικό Screen:

Όπως βλέπετε, το The other side of Hope κατάφερε και κέρδισε το 3,7/4, ένα εκπληκτικό σκορ που δεν έχουμε δει ποτέ ξανά στην Berlinale. Κάτι παρόμοιο είχε καταφέρει μόνο το Toni Erdmann πέρσι στις Κάννες. Τα Spoor, A Fantastic Woman, και On body and Soul συμπληρώνουν την λίστα με τα φαβορί.

Όλη μας η ανταπόκριση από το Βερολίνο σε μία σελίδα

#Berlinale 2017 Μέρα 6: Η Ελληνική κρίση, o Beuys και o υπέροχος Αki Kaurismäki

#Berlinale 2017 Μέρα 5: Ενδιαφέρον διαγωνιστικό, λαμπερές πρεμιέρες και μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς

#Berlinale 2017 Μέρα 4: Δύο φαβορί για βραβεία και ο νεαρός Karl Marx

#Berlinale 2017 Μέρα 3: Μέτριο διαγωνιστικό και Geoffrey Rush

#Berlinale 2017 Μέρα 2: Trainspotting 2, Richard Gere, το ολοκαύτωμα και ο πρώτος σοβαρός διεκδικητής της Άρκτου

#Berlinale 2017 Μέρα 1: Paul Verhoeven, Django και Panorama

Η μέρα μας άρχισε με το Colo. Εκεί βρισκόμαστε στην Πορτογαλία της κρίσης, της ανεργίας της κατάθλιψης, των αυτοκτονιών. Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε και στην Ελλάδα, καθώς η νέα ταινία της Teresa Villaverde είναι μία ταινία που θα μπορούσε να κάνει κάποιος Έλληνας ή Ελληνίδα σκηνοθέτης, καθώς τα πάντα είναι κοινά με την Ελλάδα: η οικονομία, οι συνήθειες των ανθρώπων, η θάλασσα, τα σπίτια.

Μία οικογένεια, με τον πατέρα, την μητέρα και την έφηβη κόρη τους, βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο όταν ο πατέρας θα βρεθεί χωρίς δουλειά. Η ανεργία του πατέρα δημιουργεί εντάσεις, ακόμη και για απλά πράγματα στο σπίτι ενώ τα προβλήματα από το πορτοφόλι γρήγορα θα μεταφερθούν και στα προσωπικά των μελών της οικογένειας, με τον πατέρα να μένει σπίτι ψάχνοντας για δουλειές που δεν υπάρχουν και την έλλειψη επικοινωνίας της οικογένειας που προϋπήρχε της κρίσης να γιγαντώνεται.

H κριτική μας για το Colo

Η συνέχεια είχε κάτι όχι τόσο ενδιαφέρον και πάλι για το διαγωνιστικό. Ο λόγος για το Return to Montauk.

Ο Max (Stellan Skarsgård) είναι συγγραφέας και ζει στο Βερολίνο. Η σύζυγός του Clara (Susanne Wolff) ζει στη Νέα Υόρκη και ασχολείται με την αμερικανική έκδοση του νέου βιβλίου του, περιμένοντάς τον. Ο Max θα βρεθεί στη Νέα Υόρκη για μερικές μέρες με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου και την ελπίδα να ξανασυναντήσει την πρώην αγαπημένη του Rebecca (Nina Hoss), πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, την ύπαρξη όμως της οποίας αγνοεί η Clara. Οι δυο τους θα κάνουν ένα ταξίδι στο Montauk όπου θα περάσουν ένα σαββατοκύριακο και θα θυμηθούν την παλιά τους αγάπη και ευτυχία, προσπαθώντας να καταλάβουν τι έφταιξε και αν μπορούν να είναι ξανά μαζί.

Ο Max επιδίδεται σε μία άνιση μάχη με τον εαυτό του και το χρόνο, στο πέρασμα του οποίο τίποτα δεν μπορεί να είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Πρόκειται για έναν άνδρα που, όχι μόνο συνειδητοποιεί τα λάθη του όταν πλέον είναι πολύ αργά, αλλά είναι έτοιμος να κάνει καινούργια, ώστε να μετανιώσει ξανά αργότερα γι’ αυτά και έτσι, μέσα από το αυτομαστίγωμα και τις ενοχές, να βρει έμπνευση για το επόμενο μυθιστόρημά του. Μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι ο σκοπός της ύπαρξής του είναι να ικανοποιήσει τις εμμονές του, αδιαφορώντας για οτιδήποτε και οποιονδήποτε άλλο, βαφτίζοντάς τες ρομαντισμό. Το συναίσθημα της θλίψης, της απόγνωσης και της αγωνίας για το αν θα τον δεχτεί πίσω η Rebecca τον τρώει και ταυτόχρονα τον θρέφει. Βλέπουμε ότι παίρνει ικανοποίηση από αυτό, και μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο υποφέρει συνεχώς, με μικρά ίσως διαλλείματα, και από τον οποίο του είναι αδύνατο να βγει.

Δείτε την κριτική μας για το Return to Montauk

Σε ειδική πρεμιέρα είδαμε επίσης χτες το Maudie με μια υπέροχη Sally Hawkings να εντυπωσιάζει.

Από την παιδική της ηλικία η Maud (Sally Hawkings) υποφέρει από μια μορφή αρθρίτιδας με τα κόκαλά της να είναι παραμορφωμένα και με κάθε της κίνηση να είναι πολύ πιο δύσκολη από ενός άλλου ανθρώπου. Όταν ο αδερφός της θα πουλήσει το πατρικό τους σπίτι εκείνη θα πρέπει να μετακομίσει με την μητέρα της στην Nova Scotia. Η Maud είναι μοναχική και χωρίς φίλους ή παρέες κυρίως λόγω των προβλημάτων υγείας της, αλλά με μια μεγάλη διάθεση για ζωή αλλά και για ζωγραφική, το μεγάλο της πάθος. Όταν ένα βράδυ θα βγει σε ένα μπαρ με την μητέρα της να παραπονιέται, θα αναζητήσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία, σαν οικιακή βοηθός στο σπίτι ενός άξεστου πωλητή ψαριών (Ethan Hawke) στου οποίου το σπίτι θα μένει πλέον.

Η Hawkings υπογράφει αυτόγραφα χτες έξω από το Friedrichstadt Palast

Από την αρχική αντιμετώπισή της σαν σκουπίδι από το αφεντικό της, οι δυο τους θα βρεθούν να είναι ζευγάρι με εκείνη να ζωγραφίζει κάθε γωνιά του μικρού σπιτιού τους. Οι ζωγραφιές της δεν θα περάσουν απαρατήρητες από μία πελάτη του Lewis, όπως λένε το αφεντικό της και σύντομα η Maud θα γίνει διάσημη για την ζωγραφική της.

Δείτε την κριτική μας για το Maudie

Εκτός συναγωνισμού παίχτηκε το ιδιόρυθμο, αν όχι καλτ, El Bar από την Ισπανία, του Ισπανού καλτ σκηνοθέτη Álex de la Iglesia (Η τελευταία ακροβάτης της Μαδρίτης – 2010).

Πρόκειται για μία μαύρη κωμωδία, με βάση το τρέιλερ της οποίας φανταζόμαστε ότι πιθανότατα η δράση λαμβάνει χώρα εξολοκλήρου μέσα στο μπαρ του τίτλου. Είναι μια συνηθισμένη μέρα – κόσμος έρχεται και φεύγει, παραγγέλνει καφέ και φαγητό- μέχρι τη στιγμή που ένας πελάτης δολοφονείται ακριβώς μπροστά από το μπαρ. Όταν ένας θαμώνας βγει να τον βοηθήσει, δολοφονείται και αυτός.

Κανείς δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, πού είναι ο δολοφόνος, γιατί επικρατεί ερημιά έξω στο δρόμο και γιατί η τηλεόραση δεν αναφέρει τις δύο δολοφονίες. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δυσνόητα όταν τα πτώματα εξαφανίζονται χωρίς να το αντιληφθεί κανείς. Ο κίνδυνος μπορεί να είναι οπουδήποτε, ακόμα και μέσα στο μπαρ.

H κριτική μας για το El Bar

Για το τέλος αφήσαμε λίγο από το Πανόραμα και συγκεκριμένα το Pendular, από την Βραζιλία.

Σε ένα άδειο μεγάλο δωμάτιο ένας άντρας και μια γυναίκα βάζουν κάτω μια πορτοκαλί ταινία ώστε να χωρίσουν τον χώρο σε δύο ίσα τμήματα με το ένα να γίνεται το studio χορού της και το άλλο να γίνεται το ατελιέ για την γλυπτική του. Μία ανοιχτή κουζίνα και ένα στρώμα θα κάνουν το χώρο σπίτι για το ζευγάρι. Στο Pendular θα τους δούμε να εκφράζουν το σεξουαλικό τους πάθος, να χορεύουν σε πάρτυ, να παίζουν ποδόσφαιρο με τους φίλους τους, αλλά και να δημιουργούν επεξεργαζόμενοι τα καλλιτεχνικά τους ερεθίσματα από την ζωή τους. Ο χώρος τους είναι γεμάτος αγάλματα από εκείνος και χορό από εκείνη. Όταν μια μέρα εκείνη θα βρει στον χώρο ένα καλώδιο, θα το ακολουθήσει στο κτίριο, αλλά και εκτός αυτού βλέποντας ότι χάνεται μέσα στην πόλη. Και ενώ εκείνη προσπαθεί να βρει την ιστορία πίσω από το καλώδιο, εκείνος αισθάνεται την ανάγκη να αποκτήσουν οι δυο τους ένα παιδί.

Η κριτική μας για το Pendular

Διαβάστε περισσότερα για: