#Berlinale 2017 Μέρα 1: Paul Verhoeven, Django και Panorama – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

#Berlinale 2017 Μέρα 1: Paul Verhoeven, Django και Panorama

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 10-2-2017 |

Ήταν μια γεμάτη πρώτη μέρα, η χτεσινή στο Βερολίνο για την 67η Berlinale. Είχε από μουσική με το Django, σε LGBT δράμα στην έναρξη του Πανοράματος και από κει φυσικά… Donald Trump και άλλα πολλά στην συνέντευξη τύπου της επιτροπής. Πάμε να δούμε όσα είδαμε την πρώτη μέρα.

Όλη μας η ανταπόκριση από το Βερολίνο σε μία σελίδα 

Επίσης: Εκτός Θέματος 84: #Berlinale 2017 – Οι 10 ταινίες που περιμένουμε σαν τρελοί 

Η μέρα ξεκίνησε λοιπόν με την συνέντευξη της επιτροπής του προέδρου Paul Verhoeven και των Dora Bouchoucha Fourati, Olafur Eliasson, Maggie Gyllenhaal, Julia Jentsch, Diego Luna και Wang Quan’an. Η κουβέντα πήγε αρκετά και γύρω από το μέλλον του σινεμά. Μία δημοσιογράφος ρώτησε την επιτροπή αν πιστεύουν ότι το Χόλυγουντ πεθαίνει, όπως έγραψε το Vanity Fair σε σχετικό του άρθρο, και αν νιώθουν να απειλούνται από αυτό. Ο Diego Luna είπε ότι καθόλου. Είπε επίσης ότι «όταν τα τηλέφωνα έγιναν κάμερες, φοβηθήκαμε. Όμως τελικά δεν υπήρχε λόγος, γιατί είμαστε ακόμα εδώ.» Η Gyllenhaal συμπλήρωσε ότι αυτό που χρειάζεται το σινεμά είναι ένας συνδυασμός εξέλιξης και παράδοσης.

Αρκετά απασχόλησε και ο Donald Trump και το τείχος του… με τον Μεξικανό Diego Luna να αναφέρει ότι “Ήρθα στο Βερολίνο για να πάρω ιδέες από το πως ρίξατε εδώ το τείχος…”

Δείτε όσα είδαμε και ακούσαμε στην συνέντευξη της επιτροπής

Η συνέχεια είχε την πρεμιέρα του Django, που είναι και η πρώτη ταινία του διαγωνιστικού. Σκηνοθέτης ο Γάλλος Etienne Comar, γνωστός ως παραγωγός και συμπαραγωγός Mon Roi – 2015, Timbuktu – 2014) κάνει με το Django το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Πρόκειται για ένα biopic του γνωστού κιθαρίστα της τζαζ manouche, Django Reinhardt.

Το στόρυ έχει ως εξής: στο υπό γερμανική κατοχή Παρίσι του 1943, ο Reinhardt (Reda Kateb) – πατέρας της gipsy jazz – συνθέτει και παίζει τη μουσική του στο κοινό, όταν η ναζιστική προπαγάνδα επιχειρεί να τον στείλει στη Γερμανία λόγω της Ρομά καταγωγής του.

Ο σκηνοθέτης επέλεξε να μεταφέρει στην οθόνη αυτά τα δύο χρόνια (1943 – 1945) από τη ζωή του μουσικού, καθώς, όπως είπε, λίγα είναι γνωστά για αυτή την περίοδο της καριέρας του.

Στο πλευρό του “macho” Reinhardt (που καπνίζει ήρεμος ενώ η έγκυος γυναίκα του μαζεύει ξύλα για τη φωτιά) και σε ρόλο συμβουλάτορα και συντρόφου τρεις γυναίκες: η μητέρα του Negros (BimBam Merstein), η σύζυγός του Naguine (Beata Palya) και η ερωμένη του Louise (Cécile de France).

Δείτε περισσότερα και την κριτική μας για το Django

Σχεδόν ταυτόχρονα με το διαγωνιστικό άνοιγε και το Πανόραμα του Φεστιβάλ, που είναι και φέτος εξαιρετικά ενδιαφέρον. Στην έναρξη είδαμε το The Wound που μας μετέφερε στο Eastern Cape της Νότιας Αφρικής, στο σήμερα, ένα κόσμο με iphones, τεχνολογία και καθ’ όλα μοντέρνο. Ένας εργάτης εργοστασίου, ο Xolani, παίρνει άδεια από την δουλειά του για να βρεθεί σαν επιβλέπων στην τελετή Xhosa, κάτι σαν περιτομή νεαρών εφήβων πριν την ενηλικίωσή τους. Η όλη διαδικασία διαρκεί οχτώ μέρες και λαμβάνει χώρα σε ένα απομακρισμένο βουνό. μακριά από γυναίκες και με τους νεαρούς να βάφονται στα άσπρα και να μαθαίνουν… να είναι άντρες. σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις τους. Ο Xolani είναι επιβλέπων ενός νεαρού από το Johannesburg, του Kwanda, που γρήγορα θα μάθει το μυστικό του: την αγάπη του για έναν από τους άλλους επιβλέποντες.

Δείτε την κριτική μας για το The Wound

Διαβάστε περισσότερα για: