This is Halloween! - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

This is Halloween!

Αφιερώματα | 31-10-2016 |

Όσο εμείς κατεβάζουμε τα χαλιά, χωνεύουμε τα τραπεζώματα του Αγίου Δημητρίου και μαζεύουμε τα σημαιάκια της 28ης Οκτωβρίου από τα μπαλκόνια μας, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού κάνουν κάτι πολύ πιο διασκεδαστικό. Ετοιμάζονται να γιορτάσουν την παραμονή των Αγίων Πάντων, ή αλλιώς το «Halloween» όπως είναι παγκοσμίως γνωστό. H μυστικιστική του χροιά, οι τρομακτικοί θρύλοι που το συνοδεύουν και η spooky θεματολογία που κυριαρχεί στις μεταμφιέσεις και τη  διακόσμηση, το έχουν αναγάγει σε μια από τις πιο αγαπημένες γιορτές των κινηματογραφιστών. Κυρίως αυτών που ασχολούνται με το σινεμά τρόμου. To Halloween είναι κατεξοχήν γιορτή των horror freaks κι εκτός από το “trick or treat” και το σκάλισμα κολοκύθας, η σύγχρονη παράδοση απαιτεί η νύχτα της 31ης Οκτωβρίου να κυλάει με μαραθώνιους ταινιών τρόμου, συνοδεία φίλων (καλύτερα μην είστε μόνοι μια τέτοια βραδιά) και σπιτικού ποπ κορν. Όσοι είστε πιστοί στην ελληνικότητα σας και σας τη σπάνε αυτά τα «ξενόφερτα», κατά πάσα πιθανότητα θα είστε πολύ απασχολημένοι απόψε, να γράφεται οργισμένα status στο facebook για εμάς τους  ξενομανείς που τα γουστάρουμε. Για όλους τους υπόλοιπους όμως που θέλετε να αφεθείτε στη μαγεία αυτής της «τρομακτικά» γοητευτικής γιορτής, το Cinefreaks ετοίμασε για σας  μερικές κινηματογραφικές προτάσεις που συμβαδίζουν με το πνεύμα της ημέρας…

Για τους κλασσικούς:

”Halloween”του John Carpenter (1978)

Κανείς δεν μπορεί να υποθέσει με σιγουριά τι θα ‘χε συμβεί, αν ο John Carpenter  είχε υποκύψει στην αρχική του έμπνευση και είχε στείλει το φιλμ στις αίθουσες με τον τίτλο “The Babysitter Murders” .  Σε αυτή την περίπτωση, δύσκολα πάντως μπορούμε να το φανταστούμε ν’αποκτά  επτά συνέχειες και ένα reboot . Ίσως και καλύτερα θα μου πεις, γιατί  έτσι ενδεχομένως να γλιτώναμε από το ανεκδιήγητο “Halloween 8: Resurrection” και από το εντελώς άστοχο remake του Rob Zobie. Από την άλλη όμως λίστες σαν κι αυτή θα έμεναν ορφανές από το αδιαφιλονίκητο νούμερο 1 τους. Η ιδέα του παραγωγού Irwin Yablans, η δράση να τοποθετηθεί τη νύχτα του Halloween και η ταινία να τιτλοφορηθεί αντιστοίχως , αποδείχτηκε από τις πιο εμπνευσμένες κινήσεις μάρκετινγκ στην κινηματογραφική ιστορία. Η γιορτή προμόταρε την ταινία  και η ταινία  με τη σειρά της σφράγισε μια για πάντα την γιορτή. Το κλασσικό αριστούργημα του Carpenter έθεσε τους κανόνες των slasher κι απέκτησε αμέτρητους μιμητές. Παρόλο που έχουν περάσει 36 χρόνια από την πρεμιέρα του, παραμένει μέχρι σήμερα μια γερή δοκιμασία για τα νεύρα του θεατή, με την καλή έννοια. Επίσης δεν υπάρχει τίποτα που να σε βάζει πιο άμεσα στο πνεύμα της ημέρας, από την ανατριχιαστική μελωδία που ντύνει τους τίτλους αρχής.

 Για τους Γκοθάδες:

”Sleepy Hollow” του Tim Burton (1999)

Αν ο Tim Burton ήταν μέρα του χρόνου θα ήταν αναμφισβήτητα το Halloween. Ολόκληρη η φιλμογραφία του αντανακλά τον γοτθικό και ταυτόχρονα παιχνιδιάρικο χαρακτήρα της γιορτής. Σε καμία του απόπειρα όμως ο τρόμος και το μαύρο χιούμορ δεν ισορροπούν τόσο υποδειγματικά, όσο στο «Μύθο του Ακέφαλου Καβαλάρη». Η πιο ατμοσφαιρική, από τις έτσι κι αλλιώς ατμοσφαιρικότατες ταινίες του, είναι ένα άψογα εικονογραφημένο, φρικιαστικό παραμύθι που δεν χορταίνεις να γυρίζεις τις σελίδες του.

Για τους επίκαιρους:

“Trick ‘r Treat” του Michael Dougherty (2007)

Toν Οκτώβριο του 2007 με τη βοήθεια του Bryan Singer, ο φιλόδοξος σεναριογράφος του “X-Men 2″, Michael Dougherty αποπειράθηκε να παραδώσει στις αίθουσες το απόλυτο “Halloween movie” που επιτέλους θα γκρέμιζε το κλασσικό του Carpenter από το βάθρο του. Για κακή του τύχη η Warner Bros, για ανεξήγητους μέχρι σήμερα λόγους, ματαίωσε την διανομή του ένα μήνα πριν την προκαθορισμένη πρεμιέρα.   Παρόλο λοιπόν που ελάχιστοι κατόρθωσαν να  το δουν στο σινεμά, όλοι τους συμφώνησαν πως ο Dougherty θα είχε πετύχει το στόχο του, αν η εταιρία του τον είχε εμπιστευτεί λίγο παραπάνω. Η τρομαχτική ανθολογία του περιλαμβάνει τέσσερις συνυφασμένες ιστορίες που σηκώνουν την τρίχα και έναν σχεδιασμό παραγωγής, που θα ζήλευε ακόμα και ο προαναφερθείς Tim Burton. Το “Trick ‘r Treat” καταλήγει να είναι ένα πραγματικό ζαχαρωτό για τα μάτια που αιχμαλωτίζει στο ακέραιο την γεύση και το άρωμα της γιορτής.  Όσοι δεν το έχετε δει, και ξέρουμε ότι είστε πολλοί, έχετε απόψε την ιδανική ευκαιρία αν θέλετε να είστε επίκαιροι. Α, και μην ξεχάσω, πρωταγωνιστεί κι η Anna Paquin του “True Blood” σε ρόλο σέξι Κοκκινοσκουφίτσας. Δηλαδή πραγματικά τι καλύτερο έχεις να κάνεις απόψε;

Για τους fan του Stephen King:

“Carrie” του Brian De Palma (1976)

Τα εύσημα για την καλύτερη κινηματογραφική μεταφορά μυθιστορήματος του Stephen King  μέχρι στιγμής τα κρατάει ο Kubrick για την «Λάμψη» . Αν θέλετε την προσωπική μου γνώμη όμως, δεν υπάρχει πιο απολαυστική σινεφίλ εμπειρία με την σφραγίδα του συγγραφέα από την «Carrie» του De Palma. Ο κατά καιρούς άνισος μαιτρ του θρίλερ εδώ μοιάζει πιο κουρδισμένος από ποτέ. Όντας σε απόλυτη φόρμα, ανασυνθέτει την κινηματογραφική γλώσσα κι επανεφευρίσκει μια σειρά από ευφυέστατους  σκηνοθετικούς κώδικες , προκειμένου να διηγηθεί την ιστορία του. Η σκηνοθετική μαεστρία του σε συνδυασμό με την πλοκή, που φέρνει για πρώτη φορά τον τρόμο στο φυσικό του περιβάλλον, δηλαδή στο λύκειο,  συνθέτουν ένα κλασσικό αριστούργημα, που μέχρι σήμερα παραμένει η πιο όμορφη κινηματογραφική παραβολή πάνω στον τρόμο της ενηλικίωσης. Η ζωηρή φωτογραφία του Mario Tosi που φαίνεται να εμπνέεται από τα ιταλικά giallo της εποχής, προσδίδει μια ιδιαίτερα μακάβρια υφή στην εφιαλτική τρίτη πράξη, που ταιριάζει γάντι στο κλίμα της τελευταίας νύχτας του Οκτώβρη.

Για τους ρομαντικούς:

“Bram Stoker’s Dracula” Του Francis Ford Coppola (1992)

Το Halloween, ιερά τέρατα όπως ο Δράκουλας έχουν την τιμητική τους. Κι απ’ όλους όσους προσπάθησαν να μεταφέρουν στην οθόνη το θρύλο του αιμοδιψή Κόμη, κανείς δεν τα κατάφερε καλύτερα από τον Francis Ford Coppola. Το αιματοβαμμένο οπτικό ντελίριο που χάρισε στο κοινό, είναι η πιο άρτια εικαστικά και ταυτόχρονα η πιο παθιασμένη ανάγνωση του κλασσικού μυθιστορήματος. O Coppola ξετρυπώνει τον υποδόριο ερωτισμό, που κρύβεται επιμελώς  στην γραφή του Stoker, και τον αφήνει να ξεχυθεί τόσο ορμητικά, όσο και αιμάτινος πίδακας από το σταυρό στην εισαγωγή της ταινίας. Η επιλογή του σκηνοθέτη να μην χρησιμοποιήσει πουθενά ψηφιακά εφέ και να καλύψει τις απαιτήσεις του σεναρίου, επιστρατεύοντας  «χειροποίητα» οπτικά τρικ  της πρώτης εποχής του κινηματογράφου, χαρίζουν στην ταινία μια απαράμιλλη αισθητική ποιότητα.  Το εκπληκτικό cast με κορυφαίο τον Gary Oldman στον ομώνυμο ρόλο, κινείται με χάρη μέσα στα πανέμορφα μπαρόκ σκηνικά και δίνει αντίστοιχα επικές ερμηνείες. Απ’ όπου και να το πιάσεις ο “Δράκουλας” του Coppola αποτελεί ένα αψεγάδιαστο φιλμικό κατασκεύασμα και η θέαση του μια μαγικά τρομακτική εμπειρία.

Για τους νοσταλγούς των 90’s:

«The Faculty» τουRobert Rodriguez. (1998)

Αντλώντας  έμπνευση από τα b-movies με εξωγήινους της δεκαετίας του 70,’ που με τη σειρά τους ανακύκλωσαν την αντίστοιχη αισθητική ταινιών του 50’ ,ο αγαπημένος συνεργάτης του Ταραντίνο μεταφράζει το “Invasion of the Body Snatchers” στη γλώσσα των 90’s. Με την βοήθεια του δοξασμένου τότε σεναριογράφου Kevin Williamsοn , που στo έργο του αποκρυσταλλώνεται πλήρως η  κουλτούρα της δεκαετίας, ο Rodriguez σερβίρει ένα εκρηκτικό κοκτέιλ βάζοντας στο μπλέντερ σασπένς, εφηβικό άγχος, σχόλια κατά του εκπαιδευτικού συστήματος, pop αναφορές, βασίλισσες του διαστήματος , κι ένα ετερόκλητο cast που περιλαμβάνει το μισό Hollywood.  Το χαβαλετζίδικο αποτέλεσμα, που αδίκως υποτιμήθηκε στην εποχή του, ζαλίζει ευχάριστα κι είναι ότι πρέπει για μια διασκεδαστική βραδιά με την παρέα. Ειδικά αν αυτή αποτελείται από σημερινούς τριαντάρηδες που νοσταλγούν τ’ αξέχαστα σχολικά χρόνια της δεκαετίας του 90’.

Για όσους υποκύπτουν σ’ ένοχες απολαύσεις:

 «Urban Legend» του Jamie Blanks (1998)

Αν γι’ αδιευκρίνιστους προσωπικούς λόγους βάλεις ποτέ στόχο ζωής να παρακολουθήσεις όλα τα θρίλερ με ψυχοπαθείς δολοφόνους που μακελεύουν κολεγιόπαιδα, υπάρχει μια  λύση που θα σε γλιτώσει από κόπο κι από χρόνο. Δες το “Urban Legend” και καθάρισες. Είναι σαν να τα ‘χεις δει όλα μαζί. Δεν υπάρχει ούτε ένα, μα ούτε ένα, κλισέ που να ΄χει ξεφύγει από το σεναριογράφο. Θες ψεύτικα τρομάγματα; Πάρε. Θες καταιγίδες, διακοπές ρεύματος και αυτοκίνητα που δεν παίρνουν μπρος; Πάρε. Θες πρωταγωνίστρια με τραυματικό μυστικό; Ξανθιά κολλητή που θα πεθάνει προτελευταία,  στην μεγαλύτερη chase scene της ταινίας;  Άκυρους υπόπτους κι «ανατρεπτική» αποκάλυψη του φονιά; Πάρε και ξαναπάρε. Από όλα έχει ο μπαξές και οι «γενναιόδωροι» δημιουργοί δεν τσιγκουνεύονται στιγμή να χαρίσουν όλα εκείνα  τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που συνθέτουν την γλυκιά ρουτίνα ενός slasher. Μην μπερδεύεστε όμως. Το “Urban Legend” δεν είναι “Scream”. Εδώ δεν υπάρχει  κλείσιμο του ματιού και δεν παίζεται κανένα σινεφίλ εγκεφαλικό παιχνιδάκι. Εδώ θα βρείτε μόνο αγνή, ξεδιάντροπη διασκέδαση όπως την είχαν στο μυαλό τους οι παραγωγοί των 80’s, σε γυαλιστερή συσκευασία των late 90s . Ο συνδυασμός είναι ακαταμάχητος για όσους εκτιμούν το camp  και για  σπασίκλες του τρόμου, που γουστάρουν να κερδίζουν στοιχήματα σχετικά το ποιος θα είναι ο επόμενος που θα καθαρίσει ο ψυχάκιας.

Για τους hipsters:

«Donnie Darko» του Richard Kelly (2001)

Η μόνη ταινία της λίστας που δεν ανήκει ξεκάθαρα στο είδος του τρόμου, παραμένει μέχρι σήμερα ένας άλυτος κινηματογραφικός γρίφος. Δεν έχει τόσο νόημα όμως ν’ αποπειραθείς να εξηγήσεις την πλοκή του «Donnie Darko» με την λογική, όσο να βιώσεις τις απόκοσμες δονήσεις αυτού του cult φαινομένου που κάτω από μια λεπτή επίστρωση επιστημονικής φαντασίας, κρύβει ένα απλό αλλά απολύτως στέρεο υπαρξιακό δράμα. «Κάθε πλάσμα σ’αυτή τη γη πεθαίνει μόνο» θα πει στ’ αυτί του έφηβου Donnie, μερικές μέρες πριν το Halloween, μια παράξενη γηραιά κυρία. Κι ο Donnie δεν θέλει να είναι μόνος του… Μια σειρά από ανεξήγητα περιστατικά, θα τον οδηγήσουν σε ένα παράξενο ταξίδι στο χωροχρόνο που θα διαρκέσει 28 μέρες 6 ώρες και 42 λεπτά… Το ψαγμένο soundtrack που συνοδεύει τα  πλάνα του Kelly, οι pulp φιλοσοφικές ανησυχίες και ο ιδιαίτερος, σκοτεινός χαρακτήρας του πρωταγωνιστή,  χάρισαν στην ταινία έναν αστρονομικό αριθμό φανατικών οπαδών. Παγκοσμίως, έχουν καταγραφεί άπειρα περιστατικά εφήβων της εποχής, που δήλωσαν πως η ταινία τους άλλαξε τη ζωή. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, το 98% αυτών σήμερα έχουν εξελιχθεί σε hipster. Ο γράφων θέλει να πιστεύει πως ανήκει στο υπόλοιπο 2%.

Για τους λάτρεις του μυστηρίου:

“The Ninth Gate” τουRoman Polanski (1999)

Είναι γνωστός ο κανόνας που θέλει το βιβλίο να ‘ναι πάντα καλύτερο από την ταινία. Ο Πολάνσκι όμως δεν είναι τυχαίος… Με τη βοήθεια δύο ταλαντούχων διασκευαστών, απαλλάσσει το μυθιστόρημα του Arturo Perez Reverte, «Η Λέσχη Δουμάς»,  από το άχρηστο βάρος της δεύτερης πλοκής του και επικεντρώνεται στο ζουμερό κομμάτι της ιστορίας. O Johny Depp υποδύεται έναν έμπορο βιβλίων, που αναλαμβάνει να εξακριβώσει την αυθεντικότητα ενός μεσαιωνικού βιβλίου δαιμονολόγιας και η Emmanuelle Seigner ενσαρκώνει το διάολο μεταμορφωμένο, στην πιο υποτιμημένη ίσως ταινία στην καριέρα του συζύγου της. Η υποβλητική φωτογραφία του Darius Khondji (“Seven”) και ο εντυπωσιακός σχεδιασμός παραγωγής του Dean Tavoularis, βοηθούν τον Polanski να κατασκευάσει μια σαγηνευτική, μυστικιστική ατμόσφαιρα, που θυμίζει επικίνδυνα το “Eyes Wide Shut” του Kubrick,  το οποίο, κατά μυστηριώδη σύμπτωση, άνοιξε σχεδόν ταυτόχρονα με την “Ένατη Πύλη” στις αίθουσες.

 Για τους “ζωόφιλους”:

 “Ginger Snaps” του John Fawcett (2000)

Λίγοι το έχουνε δει, πολλοί το έχουν αγαπήσει. Τo cult θρίλερ του Kαναδού John Fawcett χρησιμοποιεί ως όχημα τον μύθο των λυκανθρώπων προκειμένου να διηγηθεί  την ιστορία ενηλικίωσης  δύο παράξενων αδελφών, που έχουν εμμονή με το θάνατο. Το παγωμένο τοπίο του Καναδά, οι δυνατές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου και οι μικρές ενέσεις μαύρης κωμωδίας, με τις οποίες ο σκηνοθέτης ενισχύει το μακάβριο δημιούργημα της σεναριογράφου Karen Walton, συνθέτουν μια ιδιαίτερη κινηματογραφική πρόταση, ιδανική για τη νύχτα του Halloween, κατά την οποία άλλωστε διαδραματίζεται και η κορύφωση της ταινίας.