Η "EYTYXIA" να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα του 2016 (με αφορμή την ομώνυμη ταινία του Χρήστου Πυθαρά) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Η “EYTYXIA” να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα του 2016 (με αφορμή την ομώνυμη ταινία του Χρήστου Πυθαρά)

Inside Cinema, Απόψεις, Ειδήσεις, Φεστιβάλ | 1-10-2016 |

Χτες έκανε πρεμιέρα στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας η ταινία “ΕΥΤΥΧΙΑ” του Χρήστου Πυθαρά. Η ταινία μας αφηγείται την ιστορία της Άννας, μιας νέας κοπέλας που ζει στην Αθήνα και βλέπει σταδιακά τη ζωή της να καταρρέει, όταν αντιλαμβάνεται ότι την παρακολουθεί ένας μυστηριώδης άνδρας με κόκκινο μπουφάν. Πρόκειται για μια ταινία με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ και έντονο υπαρξιακό προβληματισμό. Όμως δε θα επεκταθώ σε κάποιου είδους περαιτέρω κριτικής, τουλάχιστον όχι από αυτό το πόστο. Ο λόγος είναι ότι ήμουν μέρος της παραγωγής της ταινίας αυτής και οποιαδήποτε κριτική της από πλευράς μου, θα ήταν τουλάχιστον προκατειλημμένη υπέρ της. Ο σκοπός αυτού του κειμένου είναι περισσότερο να ρίξει ένα φως στη διαδικασία της παραγωγής ταινιών στην “Ελλάδα της κρίσης”, όπως περιγράφεται συχνά ο χωροχρόνος στον οποίο δρούμε σήμερα.

eftixia1

Αυτό που απαιτείται, εν πρώτοις, για να γίνει πράξη μια ελληνική ταινία σήμερα, είναι θράσος και πείσμα. Κι ας χτυπιούνται οι κριτικοί και οι δημοσιογράφοι και (κάποιες φορές) πολλοί σκηνοθέτες ότι το βασικό στοιχείο είναι η παιδεία ή οι γνώσεις. Όχι. Δε λέω, φαίνονται άκρως χρήσιμα και αυτά τα στοιχεία, αλλά δεν καθορίζουν. Δεν καθορίζουν ούτε το ξεκίνημα, ούτε την εξέλιξη, ούτε την ολοκλήρωση μιας παραγωγής. Γιατί όσο υψηλή καλλιτεχνική αξία κι αν έχει ένα κινηματογραφικό έργο, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να το θεωρούμε ως αποτέλεσμα διανοητικών εργασιών μόνο. Η ταινία είναι σαν ένα όνειρο που βγαίνει μεσ’ από τη βρώμα. Για να φτάσει μια ταινία να προβληθεί σε οποιαδήποτε κινηματογραφική αίθουσα, έχει μεσολαβήσει πολλή χειρωνακτική δουλειά. Αυτό είναι και το γοητευτικό παράδοξο της τέχνης του κινηματογράφου. Η αφορμή για το ξεκίνημα μπορεί να είναι μια σκέψη, μια θεωρία, ή κάποιου είδους βαθυστόχαστη έμπνευση (λέμε τώρα), αλλά η πραγμάτωση του έργου έρχεται μέσα από ιδρωμένα χέρια, πρησμένα μάτια, πονεμένες πλάτες, βρώμικα νύχια, μικρά εγκαύματα και πολλά πολλά παυσίπονα. Συγχωρέστε με αν ακούγομαι μελοδραματική, αλλά δεν υπερβάλλω. Ο Γιάννης Οικονομίδης, σε κάποιο σεμινάριο που είχε παραδώσει, είχε περιγράψει στους ακροατές του το σινεμά ως “οικοδομή”. Κι αυτό είναι μεγάλη αλήθεια. Το σινεμά είναι ίσως ακόμα πιο χειρωνακτική δουλειά κι από το θέατρο. Ίσως είναι η πιο χειρωνακτική από όλες τις μορφές τέχνης. Γι αυτό και απαιτεί το πείσμα όλων των συντελεστών του, όπως προανέφερα.

eftyhia

Ως προς το άλλο στοιχείο, το θράσος δηλαδή, εδώ τα πράγματα είναι κάπως προφανή. Κανείς δε νοιάζεται να γίνει η χαζοταινία σου. Κανείς ρε. Παλιοψωνάρα. Που θες και ταινίες. Που είσαι ρε; Στο Χόλιγουντ είσαι; Έχουμε κρίση ρε. Δε γίνονται δουλειές ρε. Είναι όλοι απλήρωτοι. Δεν υπάρχει μπάτζετ. Φράγκο ρε δε δίνει κανείς. Οι εταιρείες παραγωγής κλείνουν η μία μετά την άλλη. Είσαι τρελός; Πιάσε μια κανονική δουλειά όπως όλοι οι άνθρωποι. Πότε θα μεγαλώσεις πια; Όταν συμμετέχεις σε μια κινηματογραφική παραγωγή, σε όποιο πόστο κι αν βρίσκεσαι, πρέπει κάθε μέρα να αντιμετωπίζεις τα ως άνω ερωτήματα – παρατηρήσεις (sic). Όλα μαζί ή κάποια από αυτά. Και κάθε μέρα πρέπει να μαζεύεις όλο σου το θράσος και να το τρίβεις στη μούρη όλων αυτών που δεν θέλουν να γίνει η ταινία στην οποία συμμετέχεις. Κι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι τύποι. Από την ήσυχη κυρία που δε θέλει πάρε δώσε με μυστήριους τύπους, μέχρι τον παράξενο γέρο που δεν ανέχεται να περπατά ο ηθοποιός στο πεζοδρόμιο (!) μπροστά από την εξώπορτα του σπιτιού του γιατί τον ενοχλούν τα βήματα. Από τον ηλίθιο οδηγό, που δεν καταλαβαίνει, ότι πρέπει να σβήσει το μηχανάκι του, ώστε να μην ακουστεί ο θόρυβος κατά τη φοβερή διάρκεια του 1,5 λεπτού που γυρίζεις πλάνο στη Σόλωνος, μέχρι τον τσιγκούνη καταστηματάρχη που αρνείται να σε αφήσει να συνδέσεις τη μπαλαντέζα σου σε δική του πρίζα γιατί δεν έχεις από που αλλού να πάρεις ρεύμα.

eftixia4

Θα μου πείτε, όλα αυτά είναι μες στο πρόγραμμα. Ναι, αλλά όταν έχεις ένα χολιγουντιανό μπάτζετ, μπορείς να πληρώσεις όλους αυτούς τους τύπους ώστε να βγάλουν το σκασμό και να γίνει η ταινία χωρίς όλα αυτά τα διπλωματικά επεισόδια που περιέγραψα παραπάνω. Αν πάλι δεν είσαι στο Χόλιγουντ, αλλά στην Ελλαδίτσα, τότε πρέπει να βγάλεις εσύ το σκασμό, να καλοπιάσεις κάθε πικραμένο νοικοκύρη, να του εξηγήσεις ότι αυτό που γυρίζεις ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, αλλά θα παιχτεί στο σινεμά, στη μεγάλη οθόνη και να παραβλέψεις την απογοήτευση στα μάτια του ακροατή σου, μόλις διαπιστώνει ότι θα βοηθήσει σε κάτι που δεν θα το δει τζάμπα από τον καναπέ του, αλλά που για να το δει, θα πρέπει να σούρει τα πόδια του ως τον κινηματογράφο, να πληρώσει 6 ευρώ εισιτήριο και να βρωμίσει την αίθουσα με καλαμπόκια και τσιπς πάπρικα. Ζήσε Μάη μου δηλαδή. Έτσι σκέφτονται οι περισσότεροι εκεί έξω όταν τους λες “γυρίζω ταινία”. Γι αυτό και η παραγωγή θέλει να ‘χεις το απαραίτητο θράσος, όπως είπαμε.

Όταν λοιπόν γίνουν όλα αυτά και περάσουν οι μέρες των γυρισμάτων και ολοκληρωθεί η ταινία και την πάρει το όποιο Φεστιβάλ και παιχτεί στη μεγάλη οθόνη, ε, εκείνη τη στιγμή, όλοι όσοι συμμετείχαν, από τον τελευταίο τροχό της αμάξης μέχρι το σκηνοθέτη, νιώθουν ευγνωμοσύνη πρωτίστως για το πείσμα και το θράσος τους και δευτερευόντως για την κινηματογραφική τους παιδεία. Αυτή θα φανεί στα πλάνα, στην κίνηση της κάμερας, στο καδράρισμα, στις ερμηνείες και στο σενάριο, εάν και μόνο εάν η ταινία ολοκληρωθεί και φτάσει στην αίθουσα. Κι αυτό το τελευταίο, στην Ελλάδα του 2016 δεν είναι αυτονόητο, είναι αξιέπαινο.

 14355736_935653283207525_6977993442072781092_n

Η ταινία “ΕΥΤΥΧΙΑ” (“BLISS”, 2016) έκανε πρεμιέρα στις 30/09/2016 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας. Σενάριο – Σκηνοθεσία: Χρήστος Πυθαράς. Έπαιξαν: Ξανθή Σπανού, Χρήστος Στέργιογλου, Θέμις Μπαζάκα, Δημήτρης Αλεξανδρής, Σταύρος Συμεωνίδης, Μυρτώ Πανάγου, Γιάννης Μυλωνάς, Κατερίνα Παπανδρέου.

Διαβάστε περισσότερα για: ,