Πες στον Tρόμο, ακόμα τον ψάχνω... – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Πες στον Tρόμο, ακόμα τον ψάχνω…

Αφιερώματα | 13-6-2016 |

Πριν από λίγες ημέρες είχαμε Παρασκευή και 13. Αλλά όχι σκέτη. Με πανσέληνο. Στην πανσέληνο λοιπόν, άλλοι βρίσκουν ρομαντισμό. Εμένα πάντα με τρόμαζε. Η σελήνη μου φαίνεται κάτι τόσο απόκοσμο, και το να την βλέπω τεράστια δεν με καθησυχάζει. Ο συνδυασμός της όμως με την Παρασκευή και 13, με έκανε να θέλω να δω θρίλερ. Και όταν λέω θρίλερ, εννοώ τρόμου. Να φοβηθώ ρε παιδί μου. Να ανάψουν τα αίματα. Προσπαθώντας λοιπόν να σκεφτώ κάτι να δω, αρχίζω να ψάχνω στα πρόσφατα χρόνια. Ψάχνοντας ανακάλυψα ότι όσο πιο πίσω στο χρόνο πήγαινα, τόσο περισσότερο μου άρεσαν οι ταινίες, και όσο έψαχνα στο κοντινό παρελθόν, δεν υπήρχε κάτι να με εντυπωσιάσει, και να με κεντρίσει. Αναρωτήθηκα λοιπόν το εξής: Που πήγε ο καλός ο τρόμος; Γιατί δεν φοβάμαι πια; Και που είναι αυτό το σινεμά;

Αρχικά να ξεκαθαρίσω κάτι. Υπάρχουν πολλών ειδών θρίλερ, καθώς ο όρος από μόνος του δηλώνει κάτι που σου προκαλεί αγωνία. Υπάρχουν τα αστυνομικά, τα ψυχολογικά, τα δικαστικά και ούτω καθεξής. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση είναι τα θρίλερ τρόμου. Δηλαδή όλες εκείνες οι ταινίες που σε κάνουν να φοβάσαι περισσότερο. Ας απαντήσουμε όμως σε ένα άλλο ερώτημα πρώτα. Τι μας κάνει να θέλουμε να βλέπουμε ταινίες τρόμου;

Οι εξηγήσεις είναι πολλές, και αν θελήσουμε να το αναλύσουμε το θέμα αυτό σε ψυχολογικά, και γιατί όχι, και σε ψυχιατρικά πλαίσια, δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Το βασικότερο που πρέπει να κρατήσουμε είναι το εξής: Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει το αίσθημα του φόβου. Είναι αρχέγονο. Υπάρχει στο DNA μας. Η επιτυχία λοιπόν των ταινιών τρόμου έγκειται στο ότι αυτό το αίσθημα του φόβου για εμάς είναι συγκεκριμένο. Είναι μέσα στην ταινία. Ελέγχεται και κοντρολάρεται, και εμείς είμαστε απλά οι παρατηρητές. Αυτό μας καθησυχάζει την ίδια στιγμή.

the-ring

Το ερώτημα όμως που τέθηκε από την αρχή είναι άλλο. Που είναι ο καλός ο τρόμος; Και γιατί πλέον δεν τρομάζουμε; Γιατί βλέποντας έναν αποκεφαλισμό είμαστε απαθείς; Γιατί μπορούμε πια να δούμε μία ταινία εξορκισμού σα να βλέπουμε σαπουνόπερα; Φταίμε εμείς; Φταίει το Hollywood; Ή μήπως να φταίει ο Χατζηπετρής;

Η απάντηση είναι εύκολη, και δυστυχώς όχι τόσο πολύπλοκη τελικά. Οι παράγοντες είναι 2. Και θα τους αναλύσουμε.

Παράγοντας 1ος: Φταίει το Hollywood. Οι ταινίες τρόμου υπάρχουν και γυρίζονται εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα από το 1896, όταν ο γάλλος George Melies, γυρίζει το μόλις τριών λεπτών «Το σπίτι του Διαβόλου». Κάντε την αφαίρεση. 118 χρόνια. Πάνω από ένας αιώνας έχει περάσει από τότε και το είδος όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί. Συνεχίζει να υπάρχει και να παράγει έργο. Από το δεκατριών λεπτών «Σπίτι του διαβόλου», στον «Νοσφεράτου», στο «Dracula», στη «Σιωπή των Αμνών», έως τα «Saw», «Hostel» και «The Conjuring», ο δρόμος είναι μακρύς και πλημμυρισμένος με αίμα.

Amanda-Young-Saw-amanda-young-19232975-1024-576

Στο σύνολό τους οι ταινίες τρόμου μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι γύρω στις 90.000. Που φταίει το Hollywood λοιπόν; Ακριβώς σε αυτό.  Τα έχει δείξει όλα. Τα έχει κάνει όλα. Σκεφτείτε μόνο πόσες ταινίες έχουν γίνει με βρικόλακες. Πόσες με εξορκισμούς. Πόσες με ζόμπι. Πόσες με μανιακούς κατά συρροή δολοφόνους. Υπάρχουν για παράδειγμα ταινίες που έφτιαξαν είδος. Το «The Blair witch project», ήταν μία από αυτές, η οποία μας γνωστοποίησε το είδος του found footage. Και βγήκε το 1999. Σκεφτείτε λοιπόν τώρα, 15 χρονιά, πόσες παρόμοιες ταινίες έχετε δει να ξεφυτρώνουν; Rec, Paranormal Activity, Cloverfield, Silent House, Grave Encounters, Chernobyl Diaries, The Devil Inside και άλλες και άλλες και άλλες. Το «Blair Witch», ήταν καλό. (για εμένα ήταν απλά τέλειο, αλλά ξέρω ότι λίγοι συμμερίζονται την άποψη μου, για αυτό θα αρκεστώ στο καλό). Τo Rec ήταν καλό. Το Cloverfield, παίζεται. Και έτσι το είδος άρχισε να ξεζουμίζεται. Άλλη ταινία που δημιούργησε είδος ήταν ο «Εξορκιστής». Και από τότε ας μην μετρήσω καλύτερα. Δεν ήταν όλες κακές (Ο Εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ, για παράδειγμα ήταν εξαιρετικό). Αλλά σκεφτείτε. Κάθε χρόνο θα έχουμε τουλάχιστον 2 τέτοιες ταινίες. Το Se7en, μας παρουσίασε τους κατά συρροή δολοφόνους. Επίσης δεν θέλετε να μετρήσουμε τι έγινε μετά. Γιατί ο χρυσός κανόνας του Hollywood είναι ο εξής: Αυτή η φόρμα έχει επιτυχία; Ας την φτάσουμε στο σημείο που θα την μισήσουν όλοι. Μεγαλύτερα παραδείγματα τα «Saw». To πρώτο; Φρέσκο, πρωτότυπο, έξυπνο. Το Δεύτερο; Εξίσου. Μεγαλύτερο, πιο πολύπλοκο, πιο φρικαλέο. Το τρίτο; Το είδες για να δεις αν ο Jigsaw θα μας αφήσει χρόνους. Και τα χρόνια πέρασαν, και έχουν γίνει 7 Saw συνολικά, και χάνει η μάνα το παιδί και το κοινό το ενδιαφέρον του. Έτσι δεν έγινε και με τον «Εφιάλτη στο δρόμο με τις Λεύκες»; Μέχρι την Τρίτη, όλα καλά. Μετά ο Φρέντυ παντρεύτηκε. Μετά έκανε παιδί. Μετά έπαιξε ξύλο με τον Jason, σε ένα από τα πιο βαρετά spin offs στην ιστορία.

A-Nightmare-on-elm-street-2010-trailer-a-nightmare-on-elm-street-10674845-1366-768

Από ότι φαίνεται το Hollywood βαρέθηκε. Και το χειρότερο έχει ξεμείνει από ιδέες. Πως αλλιώς να εξηγήσουμε τα εκατοντάδες remakes ταινιών που έγραψαν ιστορία στον τρόμο. The Hill Have Eyes, Nightmare on Elm Street, Carrie, Texas Chainsaw Massacre. Το να ξαναβγαίνουν αυτές οι ταινίες κάτι σημαίνει. Ή ότι οι δημιουργοί δηλώνουν σεβασμό στην αρχή του είδους ή ότι πάμε για το εύκολο χρήμα, γιατί το κοινό που έχει δει το παλιό έχει την περιέργεια, και το νέο κοινό θέλει τρόμο.

Κάποια στιγμή βγαίνει και κάτι νέο και δροσερό για το είδος και χαιρόμαστε. Όχι γιατί ήταν καλό. Απλά γιατί ήταν διαφορετικό, βλ. Scream. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι στο θέμα «τρόμος» έχουμε φτάσει σε ένα τέλμα.

Θυμηθείτε σας παρακαλώ το «Κάλεσμα» με την Vera Farmiga. Δεν έχω ακούσει άνθρωπο να μου πει ότι δεν του άρεσε. Και με τα δίκια του. Ερμηνείες είχε, σκηνοθεσία είχε, φωτογραφία επίσης. Ήταν μία πολύ αξιόλογη ταινία τρόμου. Γιατί όμως μας άρεσε τόσο πολύ; Τι το διαφορετικό είχε; Θα σας απαντήσω εγώ. Τίποτα το διαφορετικό δεν είχε. Τι και αν βασιζόταν σε αληθινά γεγονότα; Ούτε η πρώτη είναι ούτε και η τελευταία (θα είναι). Είχε απίστευτα κλισέ. Τα παιδιά που βλέπουν τα πάντα πριν τους μεγάλους, ένα μέντιουμ που καλείται να μιλήσει με το πνεύμα κτλ κτλ. Μας άρεσε αγαπημένοι cinefreaks, γιατί απλά είχαμε να δούμε πολύ καιρό κάτι τέτοιο. Μας είχε λείψει.  Και μόλις κάποιος μας άγγιξε τις χορδές της θύμησης, είπαμε όλοι «Τι καλή ταινία». Γιατί κατέληξα εδώ; Για να πάω στον δεύτερο παράγοντα που αναφέραμε παραπάνω.

The-Conjuring

Παράγοντας 2ος: Φταίμε εμείς. Το κοινό. Έχουμε τη δύναμη να ανεβάσουμε κάποιον, όπως έχουμε και την δύναμη να τον κατεβάσουμε. Ναι αλλά που φταίμε; Στο ότι δεν έχουμε μέτρο. Έχω δει, ας πούμε, όλα τα Resident Evil. Γιατί; Αφού στο δεύτερο είχα βαρεθεί, και στο τρίτο είπα «Καλό ήταν αλλά πρέπει να τελειώσει». Έχω δει όλα τα Final Destination. Γιατί; Αφού στο δεύτερο είχα δεδομένο ότι δεν πρόκειται να μου αρέσουν τα υπόλοιπα, και είχα και δίκιο. Ότι φταίμε, φταίμε, αλλά τουλάχιστον φταίμε λιγότερο.  Αλλά επίσης φταίει το ότι έχουμε πάθει ανοσία. Όχι, δεν θα εντυπωσιαστούμε πλέον από το κεφάλι μιας Λίντα Μπλερ που γυρίζει ανάποδα. Όχι δεν θα εντυπωσιαστούμε πλέον από ένα ghost story. Βασικά η τελευταία φορά που εντυπωσιαστήκαμε ήταν το «Οι Άλλοι», του Αμεναμπάρ. Όχι, δεν θα εντυπωσιαστούμε με μία αίρεση που επικαλείται, ένας Θεός ξέρει ποιο ξεχασμένο δαίμονα από μία ξεχασμένη Θρησκεία. Και αυτό γιατί δικαίως έχουμε αυξήσει τις απαιτήσεις μας. Έχουμε δει έναν Norman Bates να μας λέει «Γινόμαστε όλοι τρελοί κάποιες φορές» και το βλέμμα του να τρυπάει την οθόνη. Έχουμε δει ένα Hannibal Lecter να μας αφηγείται πως έφαγε το συκώτι του δεσμοφύλακα με φάβα και κρασί, και δεν έχουμε προλάβει να μετρήσουμε ανατριχίλες. Έχουμε δει έναν Dracula να γλείφει το γεμάτο αίμα ξυράφι του Keanu. Έχουμε δει μία Drue Barrimore, να σηκώνει το τηλέφωνο ενώ ετοιμάζεται να δει ταινία τρόμου. Έχουμε δει μία Reagan να ενημερώνει τον παπά ότι η μάνα του παίρνει πίπες στην κόλαση.

Λογικά λοιπόν δεν εντυπωσιαζόμαστε πλέον. Τα έχουμε δει. Μας άρεσαν, μας ανατρίχιασαν. Μας στοίχειωσαν. Τα συζητάγαμε και ακόμα τα κουβεντιάζουμε. Οπότε τι είναι αυτό που θέλουμε τελικά;

the_silence_of_the_lambs

Η απάντηση νομίζω είναι απλή. Θέλουμε να φοβηθούμε ξανά. Θέλουμε να παίξουν με το μυαλό μας. Θέλουμε τον τρόμο από την αρχή. Αλλά όχι επανάληψη της αρχής.

Γιατί τα «Ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα», πράγμα το οποίο λέει και «Η Προφητεία», της οποίας τα «Στίγματα» πήγαν να εξαφανιστούν μετά την «Τελετή» της «Κούκλας του Σατανά» μέσα στο «Ορφανοτροφείο». Γιατί «Το Σκάφος του Τρόμου», συνοδεύει τους «Jeepers Creepers», μέχρι το «Halloween». Γιατί «Τα Μάτια της Τζούλια», «28 Μέρες μετά», «28 Εβδομάδες μετά», θα βρουν δικαίωση από τον «Δικηγόρο του Διαβόλου». Γιατί «Ξέρω τι έκανες πέρσι το Καλοκαίρι», στο «Τελευταίο σπίτι στα Αριστερά». Γιατί «Ο Τρόμος στο Άμιτιβιλ» έχει τη δική του «Λάμψη».

Διαβάστε περισσότερα για: ,