Bérénice Béjo: "Aπό μικρή ήθελα να αφηγούμαι ιστορίες και να είμαι μέρος τους" - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Bérénice Béjo: “Aπό μικρή ήθελα να αφηγούμαι ιστορίες και να είμαι μέρος τους”

Συνεντεύξεις | 14-5-2016 |

Την είχαμε γνωρίσει στο The Artist, πριν από λίγα χρόνια, σε έναν ρόλο που ήταν αρκετά κομβικός για την συνέχεια της καριέρας της και εκτός των άλλων της χάρισε και υποψηφιότητες για Όσκαρ, BAFTA και Χρυσή Σφαίρα. Φέτος, η Bérénice Bejo επιστρέφει στις Κάννες με δύο ταινίες, το Sweet Dreams (Fai bei sogni) του Marco Bellocchio και το After Love (L’économie du couple) του Joachim Lafosse, όπου την συναντήσαμε λίγες ώρες μετά την πρεμιέρα της πρώτης από αυτές. Ας δούμε τι είπε στην συζήτησή μας:

Διαβάστε την κριτική μας για το Sweet Dreams του Marco Bellocchio

Για τον χαρακτήρα της Elisa στην ταινία Sweet Dreams:

Μπορεί να φανεί κάπως χαζό, άλλα μοιάζει με εκείνον στο The Artist, είναι ένας χαρακτήρας που βοηθά τον βασικό χαρακτήρα. Ξέρεις με το που εμφανίζεται, με το που ακούς την φωνή του στο τηλέφωνο, πως αυτός είναι ο χαρακτήρας ο οποίος θα βοηθήσει τον πρωταγωνιστή και θα τον κάνει να νοιώσει καλύτερα. Για έναν ηθοποιό είναι κάτι πολύ όμορφο, γιατί είσαι η “καλή”. Ο Marco μου ζήτησε να είμαι καλή, να χαμογελάω, να είμαι ήρεμη, να τον κοιτάω (σ.σ. τον χαρακτήρα του Massimo) με έναν όμορφο τρόπο και νομίζω φαίνεται η επαφή ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες. Είναι η πρώτη στην οποία ο Massimo ανοίγεται και λέει την ιστορία του.

Εκτός από αυτά, ο Marco Bellocchio “απαιτούσε” από εκείνη να μιλάει άπταιστα και Ιταλικά…

Είναι κάτι, που το γνώριζα αμέσως, και του είπα πως αν τα Ιταλικά μου δεν είναι αρκετά καλά, αν δεν με καταλαβαίνει, μπορεί να με ντουμπλάρει, δεν υπήρχε πρόβλημα. Είναι κάτι συνηθισμένο στην Ιταλία να δουλεύουν ηθοποιοί, να μην μιλούν καλά την γλώσσα και να ντουπλάρονται. Ήταν άνετος με αυτό, άλλα δούλεψα σκληρά, σκέψου πως ήμουν στα γυρίσματα άλλων ταινιών και μιλούσα μέσω Skype με καθηγητές της γλώσσας, και δουλέψαμε μαζί μεθοδικά για να μάθω την γλώσσα.

Το τελευταίο διάστημα την βλέπουμε σε πολλές ταινίες. Πόσο εύκολο είναι να αφήνει πίσω της έναν χαρακτήρα και να υποδύεται έναν άλλον;

Συνήθως δεν περνάω τόσο σύντομα από μια ταινία στην άλλη, απλά υπήρξαν διάφορες αλλαγές, είχα αποδεχθεί κάποιες προτάσεις και προέκυψε αυτή η κατάσταση. Οι ταινίες έχουν διαφορετικές απαιτήσεις μεταξύ τους. Από το The Childhood of a Leader, πήγα στα γυρίσματα του Eternite, μιας βιετναμέζικης ταινίας, χωρίς διαλόγους, που το concept της είναι τέτοιο που επιτρέπει πιο ήρεμη και λιγότερο απαιτητική δουλειά. Ύστερα ήρθε η ταινία του Joachim Lafosse, που εντάξει εκεί ήταν δύσκολα… Δύσκολος χαρακτήρας, μεγάλα μονόπλανα, όπου έπρεπε να μιλάω συνέχεια, να είμαι θυμωμένη… Οπότε στην ταινία του Bellochio ήμουν κατεστραμμένη (γέλια), ο Valerio (σ.σ. ο συμπρωταγωνιστής της) έλεγε “ω Θεέ μου από που έρχεσαι;”. Κάποιες φορές, όμως, ο χαρακτήρας είναι τέτοιος, που του δίνεις τα πάντα και στο τέλος “αδειάζεις”. Όμως, ξέρεις, έχω ζωή, έχω παιδιά, πρέπει να επιστρέψω σε αυτά. Όπως λέει η μητέρα μου “είναι 6 εβδομάδες από την ζωή σου, άλλοι δουλεύουν στα εργοστάσια, έχουν πρόβλημα με το αφεντικό τους για χρόνια και χρόνια, για εσένα τελειώνει αυτό σε 6 εβδομάδες, μπορείς να τα καταφέρεις!”. Ευχαριστώ μαμά!! (γέλια). Είναι όμως σωστή διαπίστωση, 6 εβδομάδες είναι, όσο δύσκολες κι αν είναι δεν θα βάλω τα κλάματα. Ε και να τα βάλω θα είναι στα κρυφά, στο κρεβάτι μου!

Οι ρόλοι της, εκτός από πολλοί – ποσοτικά – συνήθως είναι και μεγάλοι.

Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος, που δουλεύουν οι Αμερικάνοι, ότι κάνουν ακόμα και μικρά περάσματα στις ταινίες ή έχουν μικρότερους ρόλους. Αυτό δεν το συνηθίζουν στην Γαλλία, ίσως είμαστε περισσότερο σνομπ (γέλια), άλλα είναι οκ, αν σου αρέσει ο σκηνοθέτης και το σενάριο, και αν η σκηνή, η μια-δυο σκηνές είναι καλές, τότε το κάνεις.

Τι γίνεται όμως, αν δεν τα πάει καλά με τον σκηνοθέτη και πως της φάνηκε η συνεργασία της με τον Brady Corbet στην 1η μεγάλου μήκους ταινία του.

Στις πρώτες κιόλας ημέρες του γυρίσματος γνωρίζεις αν έχεις να κάνεις με έναν καλό σκηνοθέτη ή όχι, μπορείς να νιώσεις αν θα προχωρήσει καλά. Όμως αυτό δεν αλλάζει τον τρόπο, με τον οποίο δουλεύω. Καμιά φορά είναι και ο ενθουσιασμός του σκηνοθέτη, που σε τραβάει, όπως στην περίπτωση του Childhood of a Leader, όπου μιλούσα με τον Brady Corbet για δύο ώρες πριν του πω το “ναι”… θυμάμαι να κλείνω το τηλέφωνο και να λέω στον σύζυγο μου (σ.σ. Michel Hazanavicius), ότι αν αυτός ο τύπος κάνει τα μισά απ’ όσα λέει θα είναι κάτι πολύ καλό. Είναι άνθρωπος με όραμα, με εντυπωσίασε πραγματικά. Πιστεύω πως ο Brady είναι μια ιδιοφυΐα, θα γίνει ένας πολύ καλός σκηνοθέτης κι αν δεν γίνει, μάλλον όλοι πρέπει να σταματήσουμε! (γέλια) Κι είναι μια ταινία, που δύσκολα την διανέμει κάποιος, δεν είναι εμπορική, δεν θα έρθει κόσμος να την δει αν και έχει να κερδίσει πράγματα, γιατί δεν ξέρουμε πως να “πουλήσουμε” τέτοιες ταινίες. Θέλω όμως να συμμετέχω σε αυτές!

berenice-bejo-the-artist

Πόσο σημαντικό θεωρεί η ίδια το The Artist για την καριέρα της;

Οπωσδήποτε, η ταινία άλλαξε την καριέρα μου, ήταν πολύ σημαντική. Βέβαια δεν ήταν μια ταινία και τέλος. Ήμουν αρκετά τυχερή για να έρθουν κι άλλες καλές ταινίες, όπως το Παρελθόν. Παραμένει όμως ένα κομβικό σημείο στην καριέρα μου κι είναι κάτι καλό αυτό, περιμένεις να υπάρξει μια ταινία, όπως ελπίζεις ότι θα υπάρξουν και άλλες που θα είναι σημείο αναφοράς. Είναι, όμως, κάτι που δεν περίμενα, άρχισα να αισθάνομαι το πόσο σημαντική θα είναι για εμένα η ταινία εδώ στις Κάννες.

Σε τι θα την δούμε μελλοντικά;

Εκτός από την ταινία του Joachim είναι και το Eternite, σε λίγες εβδομάδες ξεκινάω τα γυρίσματα όμως για μια γερμανική ταινία, την 2η μεγάλου μήκους του Jan Zabeil. Έχει να κάνει με μια χωρισμένη μητέρα, που βρίσκει έναν νέο φίλο, που εξερευνά αυτή την μορφή οικογένειας, όπου υπάρχει ένας πατριός ή μια μητριά. Εκεί θα έχουμε γαλλικούς, γερμανικούς και αγγλικούς διαλόγους. Είναι μια ταινία δηλαδή, που έχει να κάνει και με τις διαφορετικές εθνικότητες… Έχει ένα πολύ καλό σενάριο, που αρχικά δεν το είχα διαβάσει, επειδή σκεφτόμουν πως ήταν αδύνατο να κάνω ταινία στα γερμανικά. Το διάβασα μετά από καιρό και ενθουσιάστηκα! Μετά από αυτή θα είναι μια ταινία για τον Jean Luc Godard, για την εποχή που αποφάσισε να αλλάξει εντελώς το ύφος του.  Α, κι ύστερα μια ακόμη ταινία του Tom Shoval, όπου πρέπει να μάθω Εβραϊκά! (γέλια) Υπάρχει κι ένα θεατρικό, το πρώτο μου, από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο στο Παρίσι.

berenice-bejo (1)

Γιατί άργησε τόσο να περάσει στο θέατρο και την τρομάζει η πρώτη συμμετοχή της σε θεατρική παράσταση;

Δεν έβρισκα κάποιο έργο, που να με εντυπωσίαζε και ήταν και η ηλικία των παιδιών μου. Τώρα η στιγμή είναι πιο κατάλληλη. Είναι κάτι, που με ενθουσιάζει και με τρομάζει αργότερα. Ξέρω τον εαυτό μου, ξέρω πως όσο κι αν το περιμένω πως και πως και δυο λεπτά πριν ξεκινήσει η παράσταση θα πρέπει να με σπρώξεις για να βγω στην σκηνή!

Αυτό είναι πιο δύσκολο από το να μαθαίνει τόσες πολλές γλώσσες;

Εντάξει δεν τις γνωρίζω, απλά θα μαθαίνω τους διαλόγους! Άλλα δες και το Game of Thrones, όπου μιλούν μια γλώσσα, που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει, μαθαίνουν τα λόγια τους. Οπότε για εμένα τα Εβραϊκά θα είναι κάτι σαν το Game of Thrones, μια γλώσσα που δεν θα έχω ιδέα τι λέει!

Για το ότι φαίνεται πρόθυμη να υποδυθεί ένα μεγάλο εύρος ρόλων και για το αν υπάρχει κάτι το οποίο δεν θα έκανε;

Θα μπορούσε να μου αρέσει πάρα πολύ ένα σενάριο άλλα να πω, πως δεν μπορώ να το κάνω αυτό… ότι δεν είμαι αρκετά δυνατή για αυτόν τον ρόλο ή δεν νιώθω άνετα… Οπότε υπάρχουν πράγματα, που ίσως δεν μπορώ να κάνω. Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις, που ο σκηνοθέτης θα σε πείσει να κάνεις κάτι καινούργιο και να προσπαθήσεις, είναι κάτι που συνέβη στην περίπτωση του Joachim Lafosse.

Για το πόσο εύκολο είναι να δουλεύει με τον σύζυγο της Michel Hazanavicius.

Με τον καιρό γίνεται ευκολότερο, άλλα ποτέ δεν είναι εύκολο. Στο γύρισμα, ενώ δουλεύουμε, είναι ο σκηνοθέτης όπως κάθε άλλος. Όταν δουλεύεις εστιάζεις στην δουλειά σου και δεν σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο. Και το ίδιο γίνεται και από την πλευρά του. Δεν σημαίνει αυτό, ότι “κατεβάζω διακόπτη” όταν επιστρέφουμε σπίτι, κανείς άλλωστε δεν κατεβάζει πραγματικά διακόπτη, μιλάς για το πως πέρασε η μέρα σου και την δουλειά σου, είναι μέρος της ζωής σου αυτό.

Γιατί ήθελε να γίνει ηθοποιός;

Απλά μου άρεσε να κάθομαι και να ακούω ιστορίες, ήταν υπέροχο συναίσθημα και υπήρχε αυτή η σκέψη ότι κάποιος μου αφηγείται μια ιστορία. Κι ήθελα κι εγώ να κάνω κάποια στιγμή το ίδιο πράγμα. Να κάνω τους ανθρώπους με τις ιστορίες να νιώθουν καλύτερα, λιγότερο μόνοι ή να σκέφτονται. Ήθελα να βρίσκομαι μέσα στην ιστορία.

 

 

Διαβάστε περισσότερα για: ,