Συνέντευξη Ariane Labed: Οι Κάννες, το σινεμά, η πεθαμένη Ευρώπη και ο Michael Fassbender – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Συνέντευξη Ariane Labed: Οι Κάννες, το σινεμά, η πεθαμένη Ευρώπη και ο Michael Fassbender

Συνεντεύξεις | 29-5-2016 |

To Voir du Pays ή Stopover ήταν η Ελληνογαλλική συμπαραγωγή που είδαμε στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών φέτος. Η ταινία των αδερφών Coulin είχε μάλιστα πολύ καλή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, ενώ κέρδισε το βραβείο σεναρίου. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Ariane Labed, που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στις ταινίες της Αθηνάς Τσαγγάρη και του Γιώργου Λάνθιμου, όπως τα The Lobster, Attenberg και Άλπεις.

Την συναντήσαμε στις Κάννες όπου μας μίλησε για την ταινία, για το σινεμά, την Ευρώπη και άλλα πολλά:

Πως ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων ;

Τα γυρίσματα έγιναν στη Ρόδο και κάποια πράγματα γυρίστηκαν στην Κύπρο. Έγιναν πέρυσι Μάιο- Ιούνιο, ένα χρόνο πριν. Ήταν πάρα πολύ ωραίο. Ήταν καταπληκτικό που ήμασταν εκεί. Θάλασσα… Τέλεια

Για τον ρόλο και πως προετοιμάστηκες. Υπήρξε και φυσική προετοιμασία αλλά πέρα από αυτή (πως δούλεψες)  τον χαρακτήρα

Πήγαμε σε ένα στρατόπεδο, όπου υπήρχαν στρατιώτες για τρεις μέρες για να δω και να δοκιμάσω τα όπλα, για να μπω λίγο σε αυτό το κλίμα που εγώ δεν ξέρω καθόλου, δεν είχα ιδέα. Να μιλήσω με στρατιώτες και γυναίκες. Αυτό βασικά ήταν το πιο χρήσιμο. Να μπω μέσα σε αυτό τον κώδικα, σε μια (άλλη) γλώσσα. Πως βλέπουν (αυτοί) τη διαφορά, πως αντιδρούν αν συμβεί κάτι. Υπάρχει ένας άλλος κώδικας που δεν ήξερα καθόλου και τον έμαθα και ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον για μένα. Χωρίς αυτή τη ταινία δε θα το είχα γνωρίσει ποτέ. Αλλά αυτό είναι το ωραίο με τη δουλειά μας. Μπορούμε να πιάσουμε λιγάκι από μια ζωή κάποιου άλλου.

Οπότε φαντάζομαι ότι δε θα πήγαινες ποτέ στον στρατό.

Όχι ποτέ. Με τίποτα!

thumb_1446_film_film_big

Η Labed σε μια σκηνή της ταινίας

Τι νομίζεις ότι κάνει τον χαρακτήρα να πάει στο στρατό.

Από εκεί από που είναι, στη Βρετάνη είναι όντως ένα μέρος όπου υπάρχουν πάρα πολλοί στρατιώτες. Είτε πηγαίνεις σε αυτόν, είτε είσαι γυναίκα στρατιώτη. Δεν ξέρει ακριβώς τι να κάνει στη ζωή της. Η φίλη της πάει σε αυτόν (στρατό) γιατί ήξερε από την αρχή ότι ήθελε να κάνει αυτό και αποφασίζει  να την ακολουθήσει και κάνει αυτό όπως λέει και ο τίτλος. Ήταν μια ευκαιρία για αυτή να φύγει από αυτή τη μικρή πόλη και να ζήσει κάτι άλλο, να δει κάτι άλλο. Αυτή ήταν η ιδέα της στην αρχή.

Αυτό κάνει και στο τέλος. Η απόφαση στο τέλος είναι να δει τον κόσμο. Και κλείνει η ταινία με τον πίνακα.

Με τον σωστό τρόπο όχι με το να πας στον στρατό. Αλλά να πας απλά και να δεις ότι υπάρχει κάτι άλλο. Άλλη ζωή, αλλού.

Πιστεύεις ότι δεν είχε καθόλου την αίσθηση του τι ακριβώς θα συναντήσει  εκεί πέρα. 

Όχι. Και ούτε εγώ δεν έχω ιδέα. Είναι ένα άνοιγμα. Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό. Είναι ένα άνοιγμα και ο καθένας μπορεί να κάνει την ιστορία του.

Η ταινία έχει πάρα πολλά στοιχεία και φεμινισμού και καταγράφει και πως είναι οι γυναίκες στον στρατό και τι αντιμετωπίζουν σε σχέση με τους άνδρες και από ελαφρό bullying και ίσως μεγαλύτερο bullying όσο προχωράει η ταινία. Ένα σχόλια γι’αυτό και αν νομίζεις γενικότερα ότι αυτό το πράγμα μπορεί να δουλέψει. Αν μπορούν να είναι οι γυναίκες στον στρατό, ακόμα και σε χώρες σαν την Ελλάδα που είναι υποχρεωτικός ο στρατός. Αν θα έπρεπε να καταργηθεί, αν θα έπρεπε να πηγαίνουν και οι γυναίκες, να υπάρχει ισονομία.

Γενικώς εγώ πιστεύω ότι σε όλες τις δουλειές ότι κάνει ένας άντρας, μπορεί να το κάνει και μια γυναίκα. Βέβαια η ταινία μιλάει γι’ αυτό όχι μόνο στο στρατό. Μιλάει γενικώς νομίζω για τις σχέσεις ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες και διαφορές που νομίζουμε ότι έχουμε. Αλλά τι είναι αυτό που μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους. Αυτό με τη δύναμη. Είναι πράγματα που έχουμε ακόμα και σήμερα στο μυαλό μας συνέχεια. Απλά με αυτή την ιστορία είναι λίγο πιο ακραίο. Μοιάζει πολύ με τον τρόπο που είναι στην κοινωνία μας. Δεν είναι τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Δυστυχώς.

Αυτό γίνεται και στην κινηματογραφική βιομηχανία ;

Ναι σίγουρα. Έχουμε ακόμα την ιδέα ότι το σινεμά και ότι πίσω από την κάμερα είναι άντρες και μπροστά γυναίκες και έχουμε φτιάξει το σχήμα έτσι επειδή από την αρχή το σινεμά το έχουν κάνει άντρες περισσότερο και έχουν φτιάξει μια εικόνα για τις γυναίκες που ήταν η φαντασίωση τους. δηλαδή μια γυναίκα όπως την έχει ένας άντρας στο μυαλό του. Είναι ωραία να μπορείς να βάλεις τη φαντασία σου σε μια ταινία απλά το έχουμε συνηθίσει 100 χρόνια να βλέπουμε μια γυναικεία φιγούρα μέσα από το αντρικό βλέμμα. Και έχουμε νομίζω, πάρα πολύ ανάγκη από ένα άλλο βλέμμα που λέει κάτι άλλο και ένα άλλο βλέμμα  πάνω στους άντρες και στις γυναίκες  που λέει κάτι άλλο και δεν είναι ένα male point of view πάλι.

Τώρα στην ταινία υπάρχει μια σαφής διαφορά ανάμεσα στους Γάλλους και στους Έλληνες. Στην έκδοση που είδαμε εδώ δεν υπήρχαν καν υπότιτλοι στα ελληνικά. Μοιάζει κάτι το εντελώς ξένο. Και υπάρχει αυτή η σύγκρουση και ο δικός σου χαρακτήρας είναι ο μόνος που είναι κάπως πιο συγκαταβατικός και τολμάει πράγματα γενικά. Γιατί νομίζεις ότι συμβαίνει αυτό σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Ο χαρακτήρας μου και γι αυτό σώζεται και στο τέλος είναι επειδή είναι πιο κοντά στη ζωή και πραγματικά πήγε εκεί στο Αφγανιστάν για να ζήσει κάτι άλλο, για να δει κάτι άλλο και ήθελε και να γνωρίσει και ντόπιους. Είναι η φύση της κάπως να είναι ανοιχτή και αν αγαπάει τη ζωή και να θέλει και σεξ και να θέλει να γνωρίζει ανθρώπους. Είναι αυτό που της δίνει ενέργεια στη ζωή. Και είναι αυτό που μετά από έξι μήνες πολέμου είναι ακόμα ζωντανή και έχει ακόμα πράγματα να ζήσω ακόμα. Δεν είναι το τέλος. Είναι το point of view του χαρακτήρα μου στη ταινία. Η Marine είναι πιο σκοτεινή, πιο πνιγμένη ενώ η φίλη της η Aurore που κάνω εγώ είναι πιο κοντά ζωή.

Πιστεύεις ότι αυτή η διαδικασία 3 ημερών πριν ξαναμπούν στην κανονική κοινωνία βοηθάει τους στρατιώτες; Θα έπρεπε να είναι παραπάνω; Δεν έχει κανένα νόημα;

Ακόμα και το concept. Εγώ νόμιζα ότι δεν ήταν πραγματικότητα ότι ήταν fiction. Όταν το ακούς ότι μετά από έξι μήνες πόλεμο, να πας 3 μέρες σε ένα resort με ανθρώπους που είναι στην καλοπέραση, να μην πας σπίτι σου, εμένα μου ακούγεται το πιο ηλίθιο πράγμα του κόσμου. Πραγματικά. Απλά τουλάχιστον είναι αρκετά καινούριο. Η Γαλλία τουλάχιστον έχει καταλάβει ότι υπάρχει ένα τραύμα μετά τον πόλεμο. Δεν υπάρχει άρνηση. Υπάρχει. Μιλάμε γι’αυτό. Απλώς σε 3 μέρες δε θα φτιάξουν οι άνθρωποι που είναι εντελώς fucked up. Δε γίνεται.

Και φαντάζομαι όχι σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος. Φαντάζομαι χρειάζονται παρακολούθηση.

Δεν ξέρω εγώ τη λύση. Δεν την έχω σίγουρα. Απλά η ταινία δε το λέει; Ή απλά δε το ξέρουμε ; απλά ακούγεται μια τρέλα. Και το δείχνει και η ταινία. Απλά υπάρχει μια επανένταξη. δεν μπορούν έτσι απλά οι άνθρωποι να γυρίσουν και να ξαναγυρίσουν στη ζωή σα να μη συνέβη τίποτα. Απλά δε γίνεται αυτό το πράγμα.

Τώρα και στην ταινία βλέπουμε πάρα πολλά πράγματα για όσα συμβαίνουν στον κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Βλέπουμε και λίγο από προσφυγικό σε κάποια σκηνή και πολέμους και την κρίση και βλέπουμε όλα αυτά τα πράγματα και γενικότερα. Ο χαρακτήρας είναι λίγο αμέτοχος σε όλο αυτό. Αυτές τις 3 μέρες της ζωής της που βλέπουμε είναι στο συγκεκριμένο μέρος, σκέφτεται τον πόλεμο. Πως νομίζεις ότι τα βλέπει όλα αυτά.

Γενικώς νομίζω ότι είχε μια ελπίδα για τη ζωή και για την Ευρώπη και το εξηγεί όταν λέει γιατί πήγε στον πόλεμο. Το έκανε επειδή ήθελε  να βοηθήσει και τη Γαλλία και την Ευρώπη. Αλλά είναι σε μια στιγμή που πεθαίνει η Ευρώπη μπροστά στα μάτια της. Είναι αρκετά σκοτεινό. Αλλά η ομορφιά αυτού του χαρακτήρα είναι ότι πάει. Έχει την ελπίδα και το δείχνει και πάρα πολύ ωραία. Μου άρεσε αυτό στο σενάριο και το χάρηκα σαν ιδέα στην ταινία που υπάρχει. Πως μιλάει γι αυτό. Πως μιλάει για την Ευρώπη και την Κύπρο που είναι στην άκρη της Ευρώπης. Και για τα σύνορα και πως τα κλείνουμε. Νομίζω ότι η Ευρώπη είναι σε μια κατάσταση τραγική και είναι πολύ ωραίο να έχουμε ταινίες που το δείχνουν αυτή τη στιγμή πως είναι η κατάσταση  και πόσο κρίμα είναι.

Ένα σχόλιο για όσα γίνονται τελευταία στη Γαλλία και σχετίζεται με τον χαρακτήρα. Το καινούριο νομοσχέδιο, την ανεργία και τους νέους που βλέπουν τον στρατό σα μια επιλογή.

Το ακολουθώ. Εγώ δεν έχω την ελπίδα του χαρακτήρα μου να σηκωθώ να φύγω. Πραγματικά δε ξέρω που πάμε. Αλλά αγαπάω την Ευρώπη. Έτσι μεγάλωσα. Μεγάλωσα στην Ελλάδα και στην Γερμανία. Τώρα ζω στο Λονδίνο. Έχω και κάτι πολύ προσωπικό με αυτό το θέμα.  Δεν μπορώ να καταλάβω καν  πως η Ελλάδα δεν ανήκει στον εαυτό της και είναι στα χέρια άλλων τόσο πολύ. Είναι πάρα πολύ περίεργο. Αλλά αυτό είναι η Ευρώπη. Υπάρχει αυτό το σκοτεινό κομμάτι της Ευρώπης που δε το πιάνω. Με τίποτα δε το πιάνω. Δεν είναι στα χέρια μας. Και χαίρομαι που υπάρχει μια κίνηση. Που κάτι γίνεται. Ναι, δεν έχω πάρα πολύ ελπίδα.

Screenshot from 2016-05-17 17:06:33

Στην πρεμιέρα της ταινίας

Αλλά συνεχίζουμε να κάνουμε ταινίες.

Ναι αυτό κάνουμε. Αυτό αλήθεια να κάνουμε. Σε αυτό πιστεύω.

Δεύτερη σερί χρονιά στις Κάννες. Πως ήταν να βλέπεις χθες την ταινία στην προβολή, τις αντιδράσεις του κόσμου.

Είναι πολύ δύσκολο γιατί χθες είδα πρώτη φορά την ταινία και να την βλέπεις με τόσο πολύ κόσμο είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και δεν έχεις την απαραίτητη απόσταση. Αλλά ταυτόχρονα είναι πολύ ωραίο. Και πέρυσι όταν είχα έρθει με το Lobster ήμουν σε γύρισμα με αυτή την ταινία και είχα γυρίσματα όλη τη νύχτα, και έφυγα το πρωί για να έρθω εδώ, έμεινα 24 ώρες εδώ και γύρισα κατευθείαν για το γύρισμα. Είναι πολύ ωραία αυτή η σύνδεση, είναι αρκετά συγκινητικό. Να είναι έτσι η ζωή μου. Νιώθω πάρα πολύ τυχερή.

Και στο Φεστιβάλ και στην κινηματογραφική βιομηχανία και στον τρόπο που λειτουργεί θα ήταν κάτι που θα ήθελες να αλλάξεις ;

Και βέβαια (γέλια). Εμένα δε μου φαίνεται καν ότι θα έπρεπε να είναι μια βιομηχανία και το έτσι το λέμε, κινηματογραφική βιομηχανία, που είναι για μένα, αυτό ακούγεται σαν βρισιά. Είναι απαίσιο. Αυτό θα άλλαζα. Όλη η έννοια βιομηχανία είναι τραγική. Αυτό δε το λέμε όμως για ζωγράφους, για συγγραφείς.

Έχω και μια ερώτηση και για τo Assasin’s Creed. Πως ήταν και ποια ήταν η διαφορά να γυρίζεις μια τέτοια ταινία blockbuster.

Ήταν πολύ ωραίο. Ήμουν πέντε μήνες και έχω ακόμα 2 μέρες γύρισμα. Αλλά είναι πάρα πολύ ωραία εμπειρία. Έμενα μου άρεσε πάρα πολύ ο σκηνοθέτης που έρχεται από έναν άλλον κόσμο. Ο  Justin Kurzel είναι πολύ πιο auteur και ήταν πολύ ωραίο που και αυτός το έκανε για πρώτη φορά, το έκανε με τον τρόπο του και ήταν πάρα πολύ κοντά με τους ηθοποιούς και υπήρχε κάτι πολύ ανθρώπινο σε αυτό. Αυτό δε το ήξερα και μου το έλεγαν όλοι ότι είναι πάρα πολύ  μοναδικό. Αλλά και πάλι. Βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους να δουλεύουν γύρω σου. Την πρώτη μέρα πήγα να πω γεια σε όλους για να μάθω ονόματα. Και είπα φτάνει τώρα. Από άλλο κόσμο εντελώς. Αλλά ήταν πολύ ωραίο. Και ο Michael Fassbender είναι πάρα πολύ καλός και δουλέψαμε τέλεια μαζί, δουλεύει πολύ με το σώμα(physical) και εμένα μου αρέσει πάρα πολύ, να δουλεύουμε έτσι. Πάρα πολύ ωραία εμπειρία. Απλά σίγουρα μετά από αυτό θέλω να κάνω κάτι μικρό. Το τέλειο είναι να κάνεις και τα δυο σίγουρα. Για ηθοποιός. Είναι πάρα πολύ ωραίο.

Φαντάζομαι απολαμβάνεις διαφορετικά πράγματα.

Ταυτόχρονα είναι το ίδιο στο τέλος. Είσαι μπροστά στην κάμερα και να κάνεις ότι μπορείς. Νιώθεις την ίδια μοναξιά. Είναι πολύ ωραία αυτή η μοναξιά. Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ. Ότι είσαι κάπως γυμνή μπροστά στο φακό, και αν υπάρχουν 200 άνθρωποι δίπλα σου ή δυο είναι το ίδιο, είσαι κάπου. Η δουλειά είναι ίδια για εμάς.


Συνέντευξη: Γιάννης Πατλάκας

Επιμέλεια: Γιάννης Πατλάκας, Κωνσταντίνα Γαβαλά

Διαβάστε περισσότερα για: ,