Εκτός Θέματος 71: Τα αλλοπρόσαλλα βραβεία των Καννών, οι selfies και το μέλλον του σινεμά – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Εκτός Θέματος 71: Τα αλλοπρόσαλλα βραβεία των Καννών, οι selfies και το μέλλον του σινεμά

Eκτός Θέματος | 25-5-2016 |

Μεγάλο προβληματισμό έχουν προκαλέσει τα βραβεία της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών υπό τον George Miller του Mad Max: Fury Road. Σε μία χρονιά με πολλές καλές ταινίες στο διαγωνιστικό αλλά και πολύ περιορισμένους νέους δημιουργούς και με ολική σχεδόν ανακύκλωση των συνήθων υπόπτων, η κριτική επιτροπή φοβήθηκε να πάρει γενναίες αποφάσεις κάνοντας τα θάλασσα με πολλές επιλογές της και προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις στους κριτικούς.

Μη χάσετε: Τα Βραβεία των Καννών στο μικροσκόπιο – Οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών

O Ken Loach

Τις προτιμήσεις μου για το διαγωνιστικό, το οποίο φέτος κατάφερα και το είδα ολόκληρο μη χάνοντας ούτε μια ταινία, τις έχω εκφράσει ήδη εδώ. Η βράβευση με τον Χρυσό Φοίνικα του Ken Loach, ήταν για μένα μεγάλη έκπληξη μεν, όμως ήταν μια βράβευση ενός μεγάλου σκηνοθέτη, για μία πολύ καλή ταινία, που άξιζε βραβείο, και ήταν στο προσωπικό μου Νο2 του Φεστιβάλ. Δεν περίμενα βραβείο για τον Loach, όμως με το που άκουσα ότι θα βραβευτεί, πριν ακόμα από την απονομή, κατάλαβα ότι ο Βρετανός θα πάρει τον Δεύτερο Φοίνικα. Άξιος, πανάξιος θα έλεγα. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω τους λίγους που διαμαρτύρονται για την βράβευση του Loach. Θα τα πούμε γι’ αυτούς σε επόμενο εκτός θέματος, καθώς αυτά που άκουσα και διάβασα για την ταινία ήταν μέχρι και εξωφρενικά. Tο I Daniel Blake ήταν μια εκπληκτική ταινία και είχα γράψει και στην κριτική μου ότι σε κάποιους που ίσως δεν έχουν αίσθηση τι συμβαίνει γύρω τους, δεν θα αρέσει. Εδώ η κριτική.

Η ανανέωση που φέτος πήγε περίπατο

Η ανανέωση είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα του Φεστιβάλ των Καννών που πέρσι με την βράβευση του Γιώργου Λάνθιμου και του Laslo Nemes, φάνηκε να κάνει βήματα. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως αν κάποιος σκηνοθέτης το αξίζει δεν πρέπει να βραβευτεί. Και ο Loach, στα 80 του χρόνια μου φάνηκε πιο δυνατός, γεμάτος διάθεση και ακμαίος, πιο πολύ απ’ ότι πριν δύο χρόνια που τον είχαμε δει στο Jimmy’s Hall. Και φέτος πάντως το φεστιβάλ θα μπορούσε να ανανεωθεί καθώς υπήρχαν στο διαγωνιστικό δύο νέα (για τις Κάννες) πρόσωπα που είχαν μάλιστα δύο από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ.

maren-ade-hat-viereinhalb-jahre-an-ihrem-film-toni-erdmann-gearbeitet-

Η Maren Ade, σκηνοθέτης του Toni Erdmann και αποκάλυψη του Φεστιβάλ

Η πρώτη και καλύτερη, το υπέροχο Toni Erdmann της Maren Ade (1o στην λίστα μας), η καλύτερη ταινία που είδαμε στις Κάννες. Φρέσκο, αστείο όσο τίποτα, βαθύ και απόλυτα επίκαιρο. Η Γερμανίδα άξιζε το Χρυσό Φοίνικα παραπάνω από τον Loach και δε μπορείτε να φανταστείτε την απογοήτευση μου για το γεγονός ότι έφυγε χωρίς βραβείο. Τεράστια αδικία από την επιτροπή. Δείτε την κριτική μου για το Toni Erdmann ή μάλλον καλύτερα περιμένετε μέχρι να το δούμε στις αίθουσες για να δείτε την καλύτερη ταινία της χρονιάς χωρίς να ξέρετε τίποτα γι’ αυτό.

Μετά την Ade έχουμε στην λίστα των αδικημένων τον Kleber Mendonça Filho, του οποίου το Aquarius ήταν από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ επίσης. O Mendonca έχει έρθει πολλές φορές στις Κάννες, όμως με άλλη ιδιότητα, αυτή του κριτικού κινηματογράφου. Φέτος ήρθε με την δεύτερή του ταινία σαν σκηνοθέτης και μας παρουσίασε μια πολύ καλή ιστορία και  άξιζε κάποιο από τα μεγάλα βραβεία του Φεστιβάλ. Δε μπορώ να πιστέψω ότι ο Xavier Dolan πήρε το Jury Grand Prix ενώ πέρυσι είχε πάρει το Jury Prix, και δεν υπήρχε χώρος για τον Βραζιλιάνο στα βραβεία. Έστω για την υπέροχη πρωταγωνίστρια του Aquarius την Sonia Braga.

jury2016

Μάλλον μόνο η επιτροπή χειροκρότησε τις επιλογές της. 

Οι ακατανόητες επιλογές της επιτροπής

Αντί αυτών είχαμε από την επιτροπή δύο εντελώς αψυχολόγητες βραβεύσεις ταινιών που μίσησαν οι κριτικοί και που θα μπορούσαν κάλλιστα να μην είναι καν στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ, από δύο εκ των αγαπημένων παιδιών του σινεμά. Ο λόγος για το σκανδαλώδες It’s only the end of the world του Xavier Dolan. Ο Καναδός σε ηλικία 25 χρονών άξιζε χίλιες φορές περισσότερο το Jury Prize που πήρε για μία καλή ταινία όπως το Mommy, από ότι το Grand Jury Prize, το μόνο βραβείο κάτω από τον Φοίνικα, που πήρε φέτος σε ηλικία 27 χρονών, λες και είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που υπάρχει στον κόσμο. Δεν πιστεύω ότι ο Dolan δεν έχει καθόλου ταλέντο, όμως απλούστατα έκανε μια μέτρια προς κακή ταινία, επαναλαμβάνοντας τον εαυτό του με τον χειρότερο τρόπο χωρίς να δείχνει να κατανοεί ο ίδιος το υλικό του, το It’s only the end of the World. Στην θέση 14 της λίστας μου έβαλα την ταινία, και δεν μπορώ να φανταστώ πως κέρδισε το βραβείο ο Dolan. Παρά το ότι τον είχα δει στο κόκκινο χαλί της απονομής, περίμενα ότι ένα θαύμα θα γίνει εκείνη την ώρα και κάποιος θα φωνάξει Maren Ade για τον Toni Erdmann. Αντίθετα, όχι μόνο αυτό δεν έγινε αλλά ο Dolan μας έκανε μετά και κήρυγμα ότι δεν καταλάβαμε την ταινία του, με την επιτροπή να ενισχύει ένα δήθεν όσο δεν πάει αγοράκι που το ίδιο του Φεστιβάλ δεν μπορεί να του πει ποτέ όχι, κάνοντας το κακομαθημένο.

Ο δεύτερος των αγαπημένων παιδιών ήταν ο  Olivier Assayas, του οποίου το Personal Shopper, αποδοκιμάστηκε εντόνως στις Κάννες. Πως μία από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ, το Graduation του Mungiu μοιράζεται την σκηνοθεσία με μία από τις χειρότερα σκηνοθετημένες ταινίες είναι άξιο απορίας.

Το ίδιο απαράδεκτη ήταν και η βράβευση της πρωταγωνίστριας του Ma’Rosa με το βραβείο ερμηνείας. Πιο πολύ έμοιαζε με την επιτροπή να ήθελε να δώσει το βραβείο απλά σε κάποια μη λευκή ηθοποιό, με τις ερμηνείες στις γυναίκες να ποικίλουν φέτος και τον ανταγωνισμό να είναι μεγάλος. Τουλάχιστον οι ερμηνείες τριών ηθοποιών ήταν καλύτερες από αυτήν που βραβεύτηκε. Ο λόγος για την Isabelle Huppert στο Elle, την Sonia Braga στο Aquarius, που ήδη την αναφέραμε αλλά και την και την Sandra Hüller του Toni Erdmann. Ακόμα και την Kristen Stewart περίμενα να ακούσω περισσότερο από την Φιλιππινέζα νικήτρια του βραβείου, που δεν την θεωρούσα καν μεταξύ των υποψηφίων.

Τέλος δύο βραβεία πήρε το The Salesman του Farhadi. Για τον πρωταγωνιστή του και για το σενάριο. Ο μεν πρωταγωνιστής αν και δεν ήταν μέσα στις επιλογές μου, ίσως να άξιζε το βραβείο σε μια χρονιά με λίγο ανταγωνισμό στους άντρες. Όμως ο Farhadi κέρδισε ένα βραβείο για μια ταινία χωρίς το συγκλονιστικό σενάριο του Separation, που σε καμιά περίπτωση δεν εντυπωσίασε.

Το συμπέρασμα

Το είπε πρακτικά και η ίδια η επιτροπή στις δηλώσεις της ότι υπάρχουν 7-8 βραβεία και απλά ο ρόλος της επιτροπής είναι να τα μοιράσει. Λίγο ρόλο παίζουν το βραβείο σεναρίου να πάει στο καλύτερο σενάριο και το βραβείο σκηνοθεσίας στην καλύτερη σκηνοθεσία. Στην πραγματικότητα πέρα από τα δύο ερμηνευτικά οι Κάννες, αλλά και τα άλλα μεγάλα Φεστιβάλ δίνουν το πρώτο βραβείο (Φοίνικας, Άρκτος, Λέοντας κλπ) το δεύτερο βραβείο (Grand Jury Prize), το τρίτο βραβείο (Σκηνοθεσίας), το τέταρτο βραβείο (Jury Prize) και το πέμπτο βραβείο (Σεναρίου). Οι ταμπέλες δεν μπορούν πλέον να κρύψουν την αλήθεια, ειδικά με τόσο πολύ ακατανόητες επιλογές όπως αυτές της φετινής επιτροπής.

Και γιατί ασχολούμαστε; 

Το συγκεκριμένο άρθρο βέβαια, λίγο νόημα έχει στην Ελλάδα, όπου το ενδιαφέρον για το σινεμά είναι έτσι κι αλλιώς μικρό και που το ενδιαφέρον για το σινεμά χωρίς σταρς, ακόμα μικρότερο. Οι άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται για τα βραβεία των Καννών χωρίς να υπάρχουν μεγάλοι σταρ σε αυτά είναι μετρημένοι στα δάχτυλα πλέον, ενώ ούτε οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι και οι διανομείς που παρακολουθούν το Φεστιβάλ δεν παίρνουν στα σοβαρά σε πολλές περιπτώσεις την δουλειά τους. Από τους λίγους όμως ακόμα που ενδιαφέρονται, κάποιοι θα σημειώσουν τα ονόματα των ταινιών που αναφέραμε ως καλές, για να τις έχουν υπόψη, όταν αυτές θα έρθουν στις αίθουσες, δηλαδή σε 1-2 αίθουσες στην Αθήνα η καθεμιά. Την ίδια ώρα, η νέα γενιά σινεφίλ όταν είπα ότι έκλαψα με την ταινία του Loach ή ότι το Toni Erdmann άξιζε τον Φοίνικα, είπε μεγαλοπρεπώς με σχόλια στο Facebook, “την έψαξα, δεν βγήκε ακόμα σε torrent…

Ζούμε στην εποχή που ενώ οι δημοσιογράφοι εξυμνούν το Toni Erdmann σαν την καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ, δεν πάνε στην συνέντευξη τύπου της Maren Ade, γιατί δεν έχει σταρ και δεν θα τους δώσει hits, με αποτέλεσμα μια άδεια Press Conference, ενώ εκεί που περιμένουν ξεμάλλιασμα του Sean Penn με την Charlize Theron, δίνουν βροντερό παρών για να προλάβουν ένα βλέμμα ή να σχολιάσουν ότι έκατσαν μακριά, κι ας ήταν ένα μάτσο χάλια το The Last Face. Αλλά αυτή είναι η εποχή μας, εκεί που μια selfie με τον διάσημο έχει μεγαλύτερη αξία από μία καλή ταινία.

Θα κλείσω συνεπώς με τα πιο σημαντικά λόγια για το σινεμά και το μέλλον του που ακούσαμε σε όλο το Φεστιβάλ. Ανήκουν στο Christian Mongiu του υπέροχου Graduation:

“Είναι πολύ σημαντικό αυτό το Φεστιβάλ και όλα τα Φεστιβάλ που δίνουν βήμα στο σινεμά του δημιουργού. Οι auteurs κάνουν μια προσπάθεια να φτιάξουν ταινίες που με την πορεία που έχει το σινεμά, ίσως να μην μπορούν να την κάνουν τα επόμενα χρόνια. Ο συναγωνισμός είναι εκτός σινεμά, τα βραβεία απλά  μοιράζονται για να κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κόσμου, να έχουμε νικητές και χαμένους. Δεν σημαίνουν κάτι. Παρακαλώ τον κόσμο να επικεντρωθεί και να δει όλες τις ταινίες του Φεστιβάλ και όχι μόνο αυτές που βραβεύτηκαν.” 

Μακάρι να τον ακούσουν έστω οι λίγοι σινεφίλ και μακάρι να τους βοηθήσει σε αυτό η διανομή…

 

Διαβάστε περισσότερα για: