Εκτός Θέματος 67: Όχι άλλα Sequels pleaaaaaaase! – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Εκτός Θέματος 67: Όχι άλλα Sequels pleaaaaaaase!

Eκτός Θέματος | 15-4-2016 |

Δεν αντέχεται άλλο! Η κινηματογραφική παραγωγή πλέον βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε sequels και σειρές ταινιών. Θέλετε να τις μετρήσουμε; Πάμε λοιπόν. Κάθε χρόνο στις αίθουσες βγαίνουν 2 με 3 ταινίες της Marvel και του κινηματογραφικού της σύμπαντος, 3-4 sequels ταινιών animations (βλέπε Kung Fu Panda 3, Ice Age δε ξέρω και γω πόσο, Finding Dory, Minions), 1-2 ταινία σχετική με τους X-Men (Χ-Men: Apocalypse, Deadpool, Wolverine), περί τις 2 ταινίες για ήρωες της DC (Solo Batman, Superman, ταινίες για όλα τα μέλη της Justice League), ενώ θα έχουμε απ’ ότι φαίνεται πλέον κάθε Χριστούγεννα μία ταινία για Star Wars την ίδια ώρα που σχεδόν κάθε χρόνο θα έχουμε και μία ταινία από τα sequels του Avatar, ενώ πάντα υπάρχουν σειρές ταινιών όπως τα Bond, τα Mission Impossible, τα Fast and Furious, τα Transformers, τα Bourne, τα Alien/Prometheus. Θέλετε κι  άλλα; Πάμε και για άλλα, τέλειωσαν μεν σειρές ταινιών όπως τα Twilight, το Hunger Games, το Divergent, έρχεται όμως συνέχεια με τα άτυπα prequel του Harry Potter, οι συνέχειες του Fifty Shades of Grey, τα νέα Mad Max, το νέο Kingsman, τα sequel του Jungle Book που ανακοινώθηκαν πριν καν να παιχτεί το πρώτο, όπως και αυτά του Assassin’s Creed, καθώς και άλλα sequel των 300. Για να μην μπούμε στα παλιά αγαπημένα όπως τα Blade Runner, το Top Gun, The Shinning, αλλά και σε κάποια ανεξήγητα sequels ταινιών που πάτωσαν σε όλα, όπως αυτά των Χελονονιντζακίων, του San Andreas, της Bridget Jones, της Αλίκης της Χώρας των Θαυμάτων.

Κάθε μέρα που βρισκόμαστε στο newsroom του Cinefreaks βλέπουμε τουλάχιστον 1-2 ειδήσεις για sequels, prequels, spin-offs ταινιών. Τα παραπάνω το αποδεικνύουν, ενώ σίγουρα μπορείτε να δείτε και την επικαιρότητα των τελευταίων ημερών που αν εξαιρέσει κανείς το Φεστιβάλ των Καννών έχουμε ένα μονοπώλιο από sequels με τις σειρές της Marvel, της DC και του Star Wars, να κάνουν πάρτι. “Και τι έγινε;” θα πει κάποιος. Και θα χει δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα από τα τα sequels και οι τελευταίες σειρές ταινιών ήταν τουλάχιστον αξιοπρεπείς. Όχι απλά δεν απογοητευτήκαμε αλλά χαρήκαμε με το Star Wars: Η δύναμη ξυπνά, όπως έχουμε πολλές ελπίδες για το sequel του Blade Runner, αλλά χαζοχαιρόμαστε με τίμια blockbusters αλα Avengers ή Guardians of the Galaxy. Αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις όμως, καθώς για κάθε νέο Star Wars υπάρχει και ένα Transformers που θα σπάσει τα ταμεία, για κάθε αξιοπρεπές νέο Mad Max θα έχουμε και ένα Fast and Furious. Μα δεν ισχύει αυτό και με τις ταινίες που δεν είναι sequels, prequels, remakes κλπ; Τότε γιατί τα έβαλες με τα sequels; Ερωτήσεις απόλυτα δικαιολογημένες να τις έχει κανείς.

Το πρόβλημα μου λοιπόν δεν είναι αυτά καθεαυτά τα sequels αλλά ο τρόπος που λειτουργεί η Αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία στο σύνολό της και με την σειρά της η κινηματογραφική αγορά σε όλες τις χώρες και φυσικά και στην Ελλάδα. Οι νέες καλές ιδέες είναι ελάχιστες, τα σενάρια είναι χειρότερα από ποτέ και τα blockbuster στηρίζονται πλέον στην αναγνωρισημότητα των ηρώων τους που τους έχουμε δει ήδη σε πάμπολλες ταινίες, στους μεγάλους stars και φυσικά στα ειδικά εφέ. Για να γίνει μια ταινία, δεν ξεκινούν όλα από μια ιδέα, όπως γινόταν παλιά, αλλά από τα χρήματα και το box-office των υπαρχόντων ταινιών. Έτσι αν το Avengers πάει καλά, θα κάνουμε Avengers 2, όσο ο κόσμος αγοράζει εισιτήρια για Transformers θα κάνουμε και νέα, όσο ο κόσμος δε μας κράζει για τα πάμπολλα reboot του Spiderman θα τον βάζουμε ξανά και ξανά να παίζει σε ταινίες, χωρίς να υπάρχει ιδέα, πορεία και στόχος μιας ταινίας ή ακόμα και μιας σειράς ταινιών.

Για την ακρίβεια υπάρχει στόχος, αυτός όμως αφορά τα χρήματα και μόνο αυτά.

Μου προκαλεί αηδία ο Kevin Feige, ο πρόεδρος της Marvel, που σαν άλλος Steve Jobs βγαίνει και παρουσιάζει την πλειάδα των νέων ταινιών της εταιρίας. Με ενοχλεί το εμπορικό παιχνίδι με τις αλλεπάλληλες συνεντεύξεις, ψευτονέα clips και trailers. Με ενοχλεί η νοοτροπία fanboys που ακολουθούν τα μεγάλα studios και με ενοχλούν και τα ίδια τα fanboys που έφτασαν στο σημείο να θεωρούν καλή ταινία το Batman V Superman, που τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του είχε 9.6 στο imdb, όπως και άλλες ταινίες όπως το Thor.

Με ενοχλεί επίσης ότι έχουμε χάσει κάθε συναίσθηση του ρεαλισμού. Οκ, είπαμε ταινίες από κομικ είναι οι περισσότερες εξ αυτών για τις οποίες μιλάμε και δεν τις βλέπουμε για τον ρεαλισμό. Όμως οι ταινίες αυτές φαίνεται να αρχίζουν να ενδιαφέρονται για την παρουσία των γυναικών, μειονοτήτων και γενικά για θέματα ρατσισμού. Γιατί να μην προσπαθούν έστω να είναι λίγο πιο ρεαλιστικές; Γιατί να θεωρούμε ότι το clip αυτό:

από το Captain America: Civil War, είναι μια φυσιολογική κανονική σκηνή δράσης, όταν είναι ένα μηδενικού ρεαλισμού και περιορισμένης φαντασίας υπερθέαμα; Γιατί δεν ακούμε λίγο περισσότερο τον Deadpool, που τα λέει σταράτα για το superhero jump και τις προσγειώσεις των υπερηρώων; Μάλλον γιατί τα ίδια κάνει και ο ίδιος, έστω κι αν τα κοροϊδεύει.

Γιατί γίνονται όλα αυτά; Μα γιατί απλά το κοινό ανέχεται τα sequel και τα σενάρια επαναλήψεις άλλων κακών σεναρίων εδώ και χρόνια και μάλιστα δίνει άπειρα εισιτήρια σε χάλια ταινίες. Οι ταινίες του The Rock για παράδειγμα είναι από τις πιο κερδοφόρες στο box-office κάθε χρονιάς, όμως είναι ταυτόχρονα και από τις χειρότερες. Ζούμε στην εποχή που ξέρουμε ότι υπάρχει μια αγελάδα (οι μυς του The Rock ή το Avatar) και απλά ξεκινάμε να κάνουμε μια ταινία χωρίς να έχουμε καν το σενάριο, αλλά κάνοντας ανακοινώσεις (βλέπε Baywatch ή τα τέσσερα sequel του Avatar). Κάθε μήνα θα έχουμε πλέον την πρεμιέρα τουλάχιστον 2 sequel ή spin-offs, ίσως να λέω και λίγα, με αυτά τα sequel να είναι δυστυχώς και τα μόνα που δίνουν μια ανάσα στο box-office, το Ελληνικό, αλλά και το διεθνές. Το Batman V Superman, που ήταν από τις χειρότερες ταινίες που είδαμε φέτος έβγαλε 800 εκατομμύρια και αυτό ακόμα και αν είναι δύο και τρεις φορές το budget της ταινίας, θεωρείται αποτυχία από την Warner.

To σινεμά πάντα βέβαια ήταν και τέχνη και διασκέδαση, και προφανώς όλοι μας και ο γράφων, το έχει απολαύσει και στις δύο τους μορφές. Όμως ίσως να πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας πόσες φορές πήγαμε στο σινεμά το προηγούμενο χρόνο και πόσες από αυτές ήταν για κάποια ταινία που δεν ήταν sequel ή spin-off. Το σινεμά μπορεί να είναι χαλάρωση μπορεί να είναι διασκέδαση, μπορεί να είναι ακόμα και sequel. Δεν θα πρέπει να είναι όμως τράβηγμα των ιστοριών του, από τα μαλλιά για λίγα ακόμα εκατομμύρια κέρδος. Δεν θα πρέπει να είναι μηδενικά σενάρια γραμμένα στο πόδι. Δεν θα πρέπει να είναι υπερπαραγωγή και γραφικά χωρίς κανένα νόημα.