Ημερολόγιο #Berlinale2016 Ημέρες 9 - 10: Ταινίες, Βραβεία και η αποφώνηση από το Φεστιβάλ – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Ημερολόγιο #Berlinale2016 Ημέρες 9 – 10: Ταινίες, Βραβεία και η αποφώνηση από το Φεστιβάλ

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 22-2-2016 |

Οι τελευταίες μας μέρες στο Βερολίνο ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες λόγω των βραβείων κυρίως αλλά και εξαιτίας 1-2 ταινιών εκτός διαγωνιστικού ωστόσο, που ήταν αρκετά καλές. Το διαγωνιστικό του Φεστιβάλ φέτος ήταν από το καλύτερα που έχουμε δει ποτέ, μέχρι και την μέση περίπου του Φεστιβάλ, με ταινίες όπως τα Death in Sarajevo, Hedi, L’ Avenir, που ήταν οι καλύτερες του Φεστιβάλ, ταινίες όπως τα Hail Caesar (που προβάλλεται στις αίθουσες), Genius, Alone in Berlin, Midnight Special και Chi-Raq να δίνουν άρωμα Hollywood αλλά να μην ενθουσιάζουν, και άλλες να είναι αρκετά ενδιαφέρουσες, όπως τα δύο ντοκιμαντέρ από τις ΗΠΑ, Zero Days και Where to Invade Next, το επίσης Αμερικάνικο και πιθανώς Οσκαρικό Miles Ahead, το 24 Weeks, αλλά και τα Γαλλικά Being 17, Saint Amour και φυσικά  ο νικητής της Χρυσής Άρκτου Fire at Sea. Όμως ειδικό άρθρο με τις καλύτερες ταινίες που είδαμε στο Φεστιβάλ θα δείτε μεθαύριο.

Σίγουρα το Σάββατο ήταν η μέρα των βραβείων, τα οποία παρακολουθήσαμε και σας μεταδώσαμε και που ήταν αρκετά δίκαια από την Meryl Streep και την Επιτροπή της. Δείτε τους νικητές της Berlinale.

Δείτε όλη την ανταπόκριση του Cinefreaks από την Berlinale2016 σε μια σελίδα

Ημερολόγιο #Berlinale2016 Ημέρα 8η: 8 ώρες ταινία, Miles Davis και Προσφυγικό (ξανά…)

Ημερολόγιο #Berlinale2016 Ημέρα 7η: Ένα κοινόβιο, ο σοκαριστικός κόσμος του NSA και ο νέος Michael Moore

Ημερολόγιο #Berlinale2016 Ημέρα 6η: Genius Colin Firth, Jude Law και Spike Lee, Greta Gerwig, Juliane Moore

201609089_2_-_h_2016

Μία από τις τελευταίες ταινίες που έκαναν πρεμιέρα στο διαγωνιστικό ήταν το United States of Love. Η ταινία από την Πολωνία μας μεταφέρει στην χώρα λίγο μετά την πτώση του Κομμουνισμού και την νέα τάξη, με τις ιστορίες τεσσάρων γυναικών. Η ταινία του νεαρού , κέρδισε ένα μάλλον απροσδόκητο βραβείο σεναρίου. Δείτε την κριτική μας για το United States of Love.

size=708x398 (1)

Η τελευταία ταινία του διαγωνιστικού που έκανε πρεμιέρα ήταν το A Dragon Arrives! από το Ιράν και επιβεβαίωσε την άποψη ότι στο τέλος του Φεστιβάλ είχαμε τις χειρότερες του ταινίες. Ένα πορτοκαλί Chevrolet Impala περνά δίπλα από ένα αρχαίο νεκροταφείο που ο μύθος θέλει να είναι στοιχειωμένο. Στην άκρη του και μέσα στην έρημο βρίσκεται ένα πλοίο, αφημένο και φθαρμένο με τον χρόνο. Είναι 22 Ιανουαρίου 1965, η ημέρα πριν ο Ιρανός πρωθυπουργός δολοφονηθεί μπροστά από το κτίριο του κοινοβουλίου.  Μέσα στο εγκαταλελειμένο πλοίο, ένας πολιτικός κρατούμενος έχει κρεμαστεί. Οι τοίχοι του καταστρώματος του πλοίου είναι όλοι γραμμένοι με ημερολόγιο που κρατούσε ο κρατούμενος, ένα ημερολόγιο με περίεργες ιδέες και σύμβολα που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Ο αστυνομικός Babak Hafizi θα έρθει στην περιοχή για να ερευνήσει το τι έγινε, ενώ η ταφή του νεκρού στο νεκροταφείο θα προκαλέσει ισχυρό τοπικό σεισμό, κάτι που γίνεται κάθε φορά που θάβεται κάποιος σε αυτό το μυστήριο νεκροταφείο. Δείτε την κριτική μας για το A Dragon Arrives!

517

Εκτός συναγωνισμού βρέθηκε στο διαγωνιστικό το Saint Amour, με το πολύ γαλλικό χιούμορ και ακόμα περισσότερο Γαλλικό κρασί.

O Bruno και ο πατέρας του εργάζονται στην φάρμα τους σαν αγρότες, με την μητέρα της οικογένειας να έχει φύγει από την ζωή και τον Bruno να έχει μεγάλα προβλήματα με τις γυναίκες. Η καλύτερη εποχή κάθε χρόνο για τον μικρομέγαλο Bruno, είναι το ταξίδι στο Παρίσι και στην αγροτική έκθεση, εκεί που θα επισκεφτεί όλα τα περίπτερα κρασιού, κάνοντας έναν άτυπο γύρο της Γαλλίας και καταλήγοντας πιωμένος μέσα σε λίγη ώρα. Φέτος όμως Jean, ο πατέρας του Bruno θέλει να του προσφέρει κάτι μοναδικό, που να φέρει κοντά τους δύο άντρες, έτσι νοικιάζει ένα ταξί και αποφασίζει να κάνουν αυτός ο γιος του και ο ταξιτζής με το όνομα Mike, ένα κανονικό γύρο της Γαλλίας, δοκιμάζοντας κρασιά από την κοιλάδα του Rhone, το Bordeaux και τις άλλες φημισμένες Γαλλικές περιοχές που θα επισκεφτούν. Περισσότερα και η κριτική μας για την ταινία

201609811_2_IMG_FIX_700x700

Λίγο πριν κλείσει το Φεστιβάλ και τα βραβεία του, είδαμε άλλες δύο ταινίες από το Panorama. H πρώτη είχε αρκετό Ελληνικό ενδιαφέρον με τέσσερα ζευγάρια να κινηματογραφούνται σε ντοκιμαντέρ και το ένα να είναι από την Θεσσαλονίκη. Ο λόγος για το Europe She Loves, ένα περίεργο αλλά ενδιαφέρον project.  Ο Ελβετός Jan Gassmann, μετά από πολύ ψάξιμο και συνεντεύξεις, διάλεξε τέσσερα ζευγάρια. Ένα από αυτά ήταν και ο Νίκος με την Πέννυ στην Θεσσαλονίκη, ένα κλασσικό Ελληνικό ζευγάρι, ταλαιπωρημένο από την οικονομική και ηθική κρίση στην χώρα μας, αλλά γεμάτο αγάπη είναι ένα από τα τέσσερα ζευγάρια της ταινίας, που μας ταξιδεύει σε Θεσσαλονίκη, Ταλίν, Σεβίλη και Δουβλίνο. Η Πέννυ έχει βαρεθεί την κρίση στην Ελλάδα και θέλει να φύγει για την Ιταλία, ενώ ο Νίκος δεν θέλει να την ακολουθήσει, με μεγάλη ένταση να επικρατεί ανάμεσα στους δύο, ενώ την ίδια ώρα στην χώρα μόλις έχει σκοτωθεί από τους Ναζί ο Παύλος Φύσσας, με το ζευγάρι να βγαίνει στον δρόμο. Δείτε την κριτική μας για το Europe She Loves.

dont-call-me-son (1)

Τελευταία ταινία που είδαμε στο Βερολίνο ήταν το Don’t Call me Son. Ο Pierre είναι δεκαεφτά χρονών και στην μέση της εφηβείας του. Παίζει κιθάρα σε μια μπάντα, κάνει σεξ σε πάρτι και δοκιμάζει κρυφά εσώρουχα γυναικών και κραγιόν. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, εκείνος και η αδερφή του, Jacqueline, είχαν μόνο την μητέρα τους Aracy κοντά τους. Σαν σε κεραυνό εν αιθρία, ο Pierre θα μάθει ότι η μητέρα που γνώρισε για τόσα χρόνια, δεν είναι η πραγματική του μητέρα, αλλά κάποια που τον έκλεψε από το νοσοκομείο όταν ήταν ακόμα νεογέννητο. Δείτε την κριτική μας για την ταινία.

Διαβάστε περισσότερα για: