Οι 5+5 καλύτερες ταινίες που είδαμε στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Οι 5+5 καλύτερες ταινίες που είδαμε στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 18-11-2015 | and

Ολοκληρώθηκε και το 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και οι εντυπώσεις είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστες. Πολλές βραβευμένες ταινίες που ήρθαν κατευθείαν από μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ, ενδιαφέρουσες ελληνικές συμμετοχές, εικόνες από άγνωστες σε μας κοινωνίες και πολλά ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό, τόσο σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο όσο και σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις, τις εύθραυστες οικογενειακές δομές και την ανθρώπινη ψυχολογία. Εδώ, ο καθένας από εμάς σημειώνει τις κατά την γνώμη του πέντε καλύτερες ταινίες, που είδε στο φεστιβάλ. Προσοχή: πολλές από τις ταινίες της Θεσσαλονίκης τις είχαν δει άλλοι Cinefreaks σε άλλα φεστιβάλ, δεν τις συμπεριλαμβάνουμε εδώ, και σε καμία περίπτωση δεν ισχυριζόμαστε πως η παρακάτω λίστα καταγράφει τις καλύτερες ταινίες στο φεστιβάλ συνολικά!

Ας ξεκινήσουμε:


Οι επιλογές του Ανέστη

Paulina

laptota3

Μια βαθιά κοινωνική ταινία, που διαδραματίζεται με φόντο τις φτωχογειτονιές της ζώνης μεταξύ Αργεντινής, Παραγουάης και Βραζιλίας. Η Paulina είναι οπωσδήποτε μια από τις καλύτερες ταινίες, που είδαμε στο φεστιβάλ, όχι τόσο για την τεχνικά ή καλλιτεχνικά της χαρακτηριστικά (πολύ δυνατές ερμηνείες, όμορφη σκηνοθεσία και τουλάχιστον ενδιαφέρον αφηγηματικό μοτίβο), όσο οι σκέψεις που γεννά στον θεατή, με τις οποίες φεύγει από την αίθουσα με το που πέσουν οι τίτλοι τέλους και τον απασχολούν και πολύ αργότερα…

Mediterranea

medi

Στο Mediterranea βλέπουμε στην μεγάλη οθόνη μια από τις πολλές ιστορίες προσφύγων, που αφήνουν τις πατρίδες τους για να έρθουν στην Ευρώπη. Η ιστορία κάτι μας θυμίζει γιατί την έχουμε ακούσει πολλές φορές: η εκμετάλλευση των ανθρώπων αυτών, οι αδίστακτοι διακινητές, η υποδοχή που συναντούν. Μπορεί να μην ακούσαμε για τον Αγίβα από την Μπουρκίνα Φάσο, άλλα για κάποιον πρόσφυγα από την Συρία ή το Αφγανιστάν. Η ιστορία της ταινίας δεν είναι, λοιπόν, προσωπική, αφορά χιλιάδες ανθρώπους, ενώ το γεγονός ότι δεν επιλέγει να προβάλλει ακραία περιστατικά, άλλα ενδεικτικά, χωρίς ταυτόχρονα να αλλοιώνει την πραγματικότητα, αποτελεί ένα από τα ατού της.

Rams

scandi-film-06

Μια ταινία που σε κερδίζει απροσδόκητα με την απλότητά της. Μπαίνοντας στην αίθουσα, αν δεν γνωρίζεις την απήχηση που είχε στα φεστιβάλ του κόσμου, που προβλήθηκε, δεν είσαι και υποψιασμένος, θεωρείς πως θα δεις μια βαρετή ίσως ταινία για την αγροτική ζωή στην Ισλανδία. Το Rams, ωστόσο, είναι μια ταινία ύμνος στις ανθρώπινες σχέσεις και σε δεσμούς, που είναι αρκετά δυνατοί, για να τις διατηρήσουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου. Ακόμα κι αν αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη (ή ακόμα και με την δεύτερη!) ματιά. Όχι τυχαία, ο νικητής του Un Certain Regard στις Κάνες και του Χρυσού Αλέξανδρου στη Θεσσαλονίκη.

Πυρετός την Αυγή

fever

Φαινομενικά μια προσωπική ιστορία, κινηματογραφική μεταφορά της αλληλογραφίας μέσω της οποίας γνωρίστηκαν οι γονείς του σκηνοθέτη Péter Gárdos, πίσω από την οποία όμως κρύβεται ένα οικουμενικό μήνυμα για την επιμονή της αγάπης και της ελπίδας άλλα και για την υποστήριξη, που πρέπει να τύχουν οι άνθρωποι, για να βρει τον δρόμο της η ζωής τους, σε εποχές που μόνο εύκολες δεν είναι. Εξαιρετικά επίκαιρη ταινία, από τα “διαμαντάκια” του φετινού φεστιβάλ, που ήταν πολύ τυχεροί όσοι τα παρακολούθησαν.

Me, and Earl and the Dying Girl

MeAndEarlAndTheDyingGirl1

Ίσως να είναι η πιο περίεργη επιλογή ταινίας, που κάνω, άλλα δεν μπορώ να μην συμπεριλάβω στην λίστα αυτή την ταινία. Δεν διαφέρει σημαντικά, από αντίστοιχες αμερικανικές παραγωγές, δεν βλέπουμε για πρώτη φορά την συνάντηση και την ιδιαίτερη σχέση, που αναπτύσσουν ένα υγιές άτομο με έναν ασθενή, ούτε την δραματική εξέλιξη της ασθένειας. Ωστόσο έχει ενδιαφέρον, το πως η αίθουσα ξεκαρδιζόταν στα γέλια στο ξεκίνημα και για ένα μεγάλο μέρος της  ταινίας, και πως το γέλιο μετατράπηκε σε κλάμα χωρίς καν να το συνειδητοποιήσεις, απίστευτα έντονα αντιφατικά συναισθήματα στους θεατές στα 100 και κάτι λεπτά της διάρκειας της.


Οι επιλογές της Σταματίνας

Μια βαριά καρδιά

AHeavyHeart-still1-creditpicturetreeinternational

Πρόκειται για το ψυχολογικό πορτρέτο ενός σκληραγωγημένου και συναισθηματικά μπερδεμένου πρώην μπόξερ, του Χέρμπερτ, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με το θάνατο μιας και διαγιγνώσκεται με ALS (αμυοτροφική πλάγια σκλήρυνση). Ένας άνθρωπος που έχει μάθει να λύνει όλα του τα προβλήματα με τη βία και μια τρομερή συναισθηματική απάθεια, που διέλυσε ζωές και πλήγωσε ανθρώπους που τον αγαπούσαν, νιώθει ξαφνικά ευάλωτος μπροστά σε μια πραγματικότητα που τον πονά. Μπορεί, όμως, να αλλάξει; Και, αν μπορεί, προλαβαίνει; Χωρίς περιττές υπερβολές -η μάλλον με λίγες- η ταινία διεισδύει βαθιά σε μια πολυσύνθετη ψυχολογία και το αποτέλεσμα είναι άκρως συγκινητικό.

Κάτω από την άμμο

Under Sandet -

Είμαστε στη Δανία του 1945. Έχει τελειώσει ο Β’ Π.Π. και όλοι μαζεύουν τα κομμάτια τους. Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου καταφθάνουν στη Δανία και υποχρεώνονται να εξουδετερώσουν τις δύο εκατομμύρια νάρκες που οι δικές τους δυνάμεις είχαν τοποθετήσει στη δυτική ακτή της χώρας στην αρχή του πολέμου. Μικρή ασήμαντη λεπτομέρεια: οι περισσότεροι ήταν παιδιά. Και άλλη μία ασήμαντη λεπτομέρεια: από τους 2000 γύρισαν πίσω οι 1000. Η ταινία βασίζεται σε αυτό το πραγματικό γεγονός για να ξεδιπλώσει μια όψη του Β’ Π.Π. που πολλοί αγνοούν και ακόμα περισσότεροι απενοχοποίησαν κάτω από την ομπρέλα της δίψας για εκδίκηση. Ένας ύμνος κατά της βίας που προκύπτει από τη βία και πάλι βία θα φέρει.

Από πάνω μας ο ουρανός

maxresdefault

Χωρίς να είναι μια ταινία που θα τη θυμάσαι για πάντα θίγει ένα πολύ σοβαρό θέμα και, μάλιστα, εκ των έσω. Μεταφερόμαστε στο Βελιγράδι του 1999, ένα μήνα μετά τους πρώτους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια τριών ανθρώπων με εντελώς διαφορετικά προφίλ τη ζωή στην πόλη σε μια χρονική στιγμή που η αόρατη -και ορατή- απειλή είναι πάντα παρούσα αλλά, ταυτόχρονα, ξεκινά η συνειδητοποίηση και αποδοχή της νέας τάξης των πραγμάτων. Οι άνθρωποι διχάζονται ανάμεσα στον πανικό και την επιμονή στη φυσιολογική καθημερινότητα και ο καθένας και η κάθε μία ψάχνει τον τρόπο του να αμυνθεί.

Κρίσα

Krisha_Still04

Πρόκειται για μια ταινία που ακόμη και τώρα δεν έχω αποφασίσει κατά πόσο μου άρεσε ή δε μου άρεσε. Σίγουρα, όμως, πιστεύω ότι θα έπρεπε κανείς/καμιά να έχει δει. Γύρω από ένα τραπέζι για την Ημέρα των Ευχαριστιών μαζεύεται μια πολυμελής οικογένεια φαινομενικά χαρούμενη και υγιής. Οι δαίμονες του παρελθόντος γρήγορα θα χτυπήσουν ξανά, ξεγυμνώνοντας τις βαθιές πληγές των μελών της. Τραγικότερη φιγούρα η Κρίσα, που μετά από δέκα χρόνια απουσίας προκειμένου να “βρει τον εαυτό της” αγωνίζεται να “χωρέσει” ό,τι βρήκε στα στενά κοινωνικά και οικογενειακά πρέπει. Αρκετά ενδιαφέρουσα σκηνοθετική άποψη -με αρκετές, συγχρόνως, υπερβολές να την υπονομεύουν.

Το κυπαρίσσι του βυθού

3

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ελληνική συμμετοχή η ταινία Το κυπαρίσσι του βυθού, που εντάσσεται σε ό,τι αποκαλούμε ποιητικό κινηματογράφο και ως τέτοια σίγουρα απευθύνεται σε πιο περιορισμένο κοινό. Πυρήνας της θεματολογίας της υπαρξιακά ερωτήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μοναξιά, την ουσιαστική επαφή και την ταυτότητα. Μέσα από μια ιδιαιτέρως λυρική αφήγηση και μια επιτυχέστατη αξιοποίηση της μουσικής, των ήχων και των σωμάτων των ηθοποιών η ταινία έρχεται να βεβαιώσει πως όλα είναι στιγμές. Στιγμές απόλυτης ένωσης και στιγμές απόλυτης απόκλισης. Στιγμές ολοκλήρωσης και στιγμές αβάσταχτου κενού. Και είναι πάντα αυτή η συστηματική και αδιάλειπτη εναλλαγή που κινητοποιεί την ανάγκη κάθε ανθρώπου να ζει.

Το ξύπνημα της άνοιξης

e4379609945a941bd1cc8dcc1ba79d3e

Η πολυαναμενόμενη ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη κέρδισε εντυπώσεις και επιβεβαίωσε προσδοκίες. Είναι η ιστορία πέντε εφήβων που στήνουν μια ένοπλη συμμορία: ένα μωσαϊκό έρωτα, χαμένων σχέσεων, προδοσίας και μηδενισμού, που διαδραματίζεται σε μια φθίνουσα πόλη, όπου τα πάντα καταρρέουν μέσα στην οικονομική και κοινωνική κρίση.Η ταινία δεν είναι παρά μια διακήρυξη κατά της βίας. Παρακολουθούμε πώς η βία μπορεί να γεννηθεί από κάτι πολύ αθώο και όμορφο, να γιγαντωθεί και να αρχίσει να αναπαράγεται χωρίς έλεγχο και προς όλες τις κατευθύνσεις. Τότε θύματα είναι όλοι και όλες, ανεξαιρέτως. Πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή, βαθιά πολιτικοποιημένη και σκηνοθετικά άρτια ταινία, με δυνατές, μες στην απλότητά τους, ερμηνείες, τόσο από τους νέους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τη νεανική παρέα, όσο και από τους υπόλοιπους.


Μπορείτε να δείτε εδώ τους νικητές των βραβείων του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Οι 20+ ταινίες που δεν έπρεπε να χάσετε στο φεστιβάλ

Οι νικητές των Βραβείων Κοινού FISCHER των προηγούμενων ετών

Όλα όσα γράφαμε κατά την διάρκεια του φεστιβάλ

* Πηγή κεντρικής φωτογραφίας Fischer


To Cinefreaks.gr σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη της Fischer, χορηγού των Βραβείων Κοινού του φεστιβάλ.


Διαβάστε περισσότερα για: