Τα προβλήματα του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Τα προβλήματα του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel

Απόψεις, Στο Φουαγιέ | 21-9-2015 |

Είμαι από αυτούς που έχουν ένα πρόβλημα όταν μιλάμε για super-hero movies. Δεν μου πολυαρέσουν. Και αυτό γιατί τις βρίσκω απίστευτα επιτηδευμένες και δήθεν.

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε, ειδικά τις ταινίες της Marvel, να κατέχουν εξέχουσες θέσεις στο box office. Αλλά έχουμε μία απορία: Γιατί; Τι είναι αυτό που έχουν και καταφέρνουν να κόβουν εισιτήρια; Η ισοπεδωτική μου φύση, θέλει να απαντήσει “Τίποτα”, αλλά είμαι άνθρωπος της ανάλυσης, οπότε ακολουθήστε μας για να σας δώσουμε μία διαφορετική άποψη για την Marvel.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το σημαντικότερο πρόβλημα του σύμπαντος της Marvel, που δεν είναι άλλο, από…

…την απόκτηση της εταιρείας από την Disney.

Τα πάντα ξεκίνησαν με τον Iron Man, το 2008, και ήμασταν δικαίως όλοι ενθουσιασμένοι. Ο Robert Downey Jr. ήταν η τέλεια επιλογή του επιχειρηματία, η Gwyneth Paltrow δεν είχε ακόμα τόσους πολλούς εχθρούς, και ο Jon Favreau απέδειξε ότι μπορεί να στηρίξει μία πολύπλοκη σκηνοθετική γραμμή, με τον ίδιο να δηλώνει ότι στο sequel θα συμπεριληφθεί μία από τις σημαντικότερες ιστορίες των κόμικ, εκείνη που θέλει τον Tony αλκοολικό. Και όλα πήγαιναν καλά. μέχρι τη στιγμή που ανακοινώθηκε η εξαγορά της Marvel από την Disney, έναντι του ποσού των 4 δις δολαρίων.

Η Disney είναι μία εταιρεία που έχει χτίσει την επιτυχία της σε οικογενειακές κωμωδίες και καρτούν. Καμία σχέση λοιπόν με το ύφος που έπρεπε να είχαν οι super-hero movies. Ο Stan Lee δήλωνε ενθουσιασμένος από την εξαγορά, με την λογική ότι η Disney έχει χρηματικό υπόβαθρο για να στηρίξει τα franchises. Αυτό ισχύει, αλλά από πλευράς ύφους; Το Iron Man 2 από μία υποσχόμενη συνέχεια, κατέληξε να γίνει προπομπός των Avengers. Και όσο για τη σεναριακή προσθήκη του αλκοολισμού; Φτηνά αστειάκια χωρίς καν υπόβαθρο. Αλλά δεν ήταν μόνο η ατμόσφαιρα που ήταν λανθασμένη. Φρόντισαν να…

…θέσουν λανθασμένες βάσεις για το κινηματογραφικό τους σύμπαν.

Οι Avengers αποτελούσαν επανάσταση στον κόσμο των κόμικ, καθώς ήταν και η απάντηση της Marvel στο πλήρως επιτυχημένο αντίπαλον δέος της DC, “Justice League”. Στο μεσοδιάστημα των 3 ετών μέχρι τη δημιουργία των “Εκδικητών”, ο Stan Lee επιτυχώς δημιούργησε 5 χαρακτήρες, οι οποίοι όταν ενώθηκαν μπορούσαμε να έχουμε πλήρη εικόνα για όλους.

Όταν η Disney ξεκίνησε να δημιουργεί το σύμπαν, υπήρχε η ιδέα ότι κάθε χαρακτήρας θα αποκτήσει τουλάχιστον 2 ταινίες για να τους δοθεί περισσότερο βάθος, και για να καταλάβει και το φιλοθεάμον κοινό περισσότερα για εκείνους. Αντίθετα, ο Thor από έναν χαρακτήρα με πλούσια σκανδιναβική μυθολογία για background, μετατράπηκε σε ένα αρχέτυπο του  Shakespear, ο Captain America απέκτησε από μία ιστορία με υπόβαθρο τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, μία ιστορία ενός απλού ανθρώπου που θέλει να πολεμήσει και τα πάντα έπρεπε να πάνε πίσω για να δοθεί στους Nick Fury και Black Widow περισσότερος κινηματογραφικός χρόνος. Ίσως όμως αυτό μπορούμε να το παραβλέψουμε. Γιατί μας έχει δοθεί και κάτι χειρότερο, όπως…

…το ανάλατο και με καθόλου φαντασία, χιούμορ.

iron-man-3-trevor

Η Disney είχε μία πρότερη εμπειρία με μία επιτυχημένη φόρμουλα, στο είδους της κωμωδίας-περιπέτειας, με τους “Πειρατές της Καραϊβικής”. Αλλά αυτό δεν λειτουργεί στις ταινίες της Marvel. Και δυστυχώς οι κρυάδες έρχονται με ρυθμό πολυβόλου, καθώς για κάποιο λόγο οι χαρακτήρες φαίνεται να πρέπει να λένε ατάκες της μίας σειράς, λες και αυτό που μας έλειπε ήταν το κακής ποιότητας χιούμορ.

Και η απορία που προκύπτει είναι τι ακριβώς έχει συμβεί στα σενάρια και στα πλάνα καλών σεναριογράφων και σκηνοθετών, για να έρχονται στις οθόνες μας τέτοια ατοπήματα; Δυστυχώς η απάντηση είναι εύκολη. Αυτό που συνέβη…

…το όραμα των παραγωγών, σε καλύτερη μοίρα από αυτό των σκηνοθετών/σεναριογράφων.

Από τη στιγμή που η Disney αγόρασε τη Marvel, κάθε ταινία έχει και διαφορετικό σκηνοθέτη, εκτός από τον Joss Whendon. Η αλυσίδα των αλλαγών αποδεικνύει ότι οι παραγωγοί δεν ενδιαφέρονται αν οι χαρακτήρες μπορούν να δημιουργηθούν πλήρως. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, οι χαρακτήρες έγιναν ομάδα χωρίς καν να είναι ολοκληρωμένοι στα μάτια μας, πράγμα που δεν μπορεί να δώσει έναυσμα για την δημιουργία γεγονότων της ζωής τους.

Οι εναλλαγή των σκηνοθετών δεν είναι και τόσο πρόβλημα, εδώ που τα λέμε. Μπορεί να βοηθήσει μακροπρόθεσμα για ένα μεγαλύτερο σύμπαν. Αλλά ακόμα και αυτό να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε σαν πρόβλημα, υπάρχει κάτι άλλο που μας προβληματίζει εντόνως, και αυτό είναι ότι…

…κανείς δεν ενδιαφέρεται για της αντιφάσεις και ανακρίβειες στην πλοκή.

Σχεδόν σε κάθε ταινία του σύμπαντος της εταιρείας το σενάριο πλημμυρίζεται από κενά πλοκής, για τα οποία όμως θα κατηγορήσουμε τους παραγωγούς, που μάλλον δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Πώς κατάφερε ο Loki να επιβιώσει την πτώση από το Bifrost; Δεν έχει σημασία, γιατί πρέπει να είναι ο κακός στους Avengers, οπότε ας το αφήσουμε στη φαντασία των θεατών. Πώς ο Nick Fury πήρε το Tesseract; Ποιος νοιάζεται; Γιατί δεν προσπαθεί η S.H.I.E.L.D. να σώσει τον πρόεδρο της Αμερικής; Και τι μας νοιάζει; Πρέπει ο Iron Man να φανεί περισσότερο.

Αλλά, και πάλι δυστυχώς, δεν είναι μόνο η πλοκή των ταινιών που πάσχει από ασυνέπειες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει…

…στους ασυνεπείς χαρακτήρες.

the-avengers

Στο πρώτο Iron Man, ο Tony ήταν τόσο έξυπνος που κατάφερε να δημιουργήσει έναν αντιδραστήρα και μία στολή μέσα σε μία σπηλιά, σχεδόν από το τίποτα. Στο τρίτο της σειράς, δεν μπόρεσε να σώσει ούτε το σπίτι του. Ο Thor είχε την ικανότητα να νικήσει Παγωμένους Γίγαντες και μυθικά πλάσματα, αλλά ο Hulk τον χρησιμοποίησε σαν ψεύτικη κούκλα στους Avengers.

Μετρούν οι ικανότητες σε αυτό το σημείο; Η στολή του Iron Man σταματούσε οβίδες από τανκς και επιθέσεις από τον Mjolnir. Μετά, οι στολή μπορούσε να καταστραφεί από φωτιά και φορτηγά. Ο Captain America δυσκολευόταν να πολεμήσει ενάντια σε απλούς στρατιώτες του παγκοσμίου πολέμου, αλλά στου “Εκδικητές” αντιμετώπισε μέχρι και ημίθεους, βλέπε Loki. Και καλά όλα τα παραπάνω. Καλά, λέμε τώρα. Υπάρχει και άλλο ένα πρόβλημα που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Και αυτό αφορά…

…του κριτικούς κινηματογράφου.

Ο διάσημος κριτικός Roger Ebert είχε γράψει για τον “Thor”: “Αυτή η ταινία έχει σκορ 77% στο Rotten Tomatoes. Για ποιο λόγο; Τα standards για τις comic book superhero movies έχουν τεθεί από τα Superman, The Dark Knight, Spider-Man 2 και Iron Man. Συγκριτικά ο Thor είναι οικτρός.”

Ο Ebert ήταν ένας από τους ελάχιστους κριτικούς που μπόρεσαν να κάνουν τη σύγκριση με τα δεδομένα του 2008. Είναι σχεδόν απίστευτο το ποσοστό των κριτικών που αρέσκονται σε μετριότητες τέτοιου τύπου.

Η μόνη λογική εξήγηση για αυτό, είναι ότι, επειδή η Sony προσπαθούσε να αναβιώσει τον Spider-Man, ο Christopher Nolan ήταν απασχολημένος με το Inception, και η Fox προσπαθούσε να δει τι θα κάνει με την απουσία του Bryan Singer από τους X-Men, η έλλειψη ανταγωνισμού βοήθησε την Disney να πλημμυρίσει την αγορά με τις ταινίες της, έλλειψη που οδήγησε τους κριτικούς να βλέπουν μόνο τα καλά, και να (βαριά κουβέντα θα πω) εθελοτυφλούν στα αρνητικά.

Επίσης, πολλές φορές στην ιστορία του κινηματογράφου οι κριτικοί δεν συμφωνούν με το κοινό, και τούμπαλιν. Πέραν αυτού, οι ταινίες αυτές κατάφεραν να δημιουργήσουν και μία καινούρια κόντρα. Εκείνη ανάμεσα…

…σε εκείνους που είναι φαν των βιβλίων και σε αυτούς που δεν είναι.

Και δε μιλάμε απλά για κόντρα. Μιλάμε για σχίσμα.

Παλιότερα οι δημιουργοί έδειχναν σεβασμό για το πρωταρχικό υλικό, παίρνοντας τα καλύτερα στοιχεία και προσπαθώντας να τα προσαρμόσουν σε μία κινηματογραφική μεταφορά.

Όταν ανέλαβε η Disney, τα κόμικ παρουσιάζονται σαν ανούσια. Παράδειγμα: Ο Thor δεν μοιάζει με το συγγραφικό του ανάλογο. Οι μισοί χαρακτήρες επινοήθηκαν, και το παρόν του ήρωα, δηλαδή η δουλειά του σαν γιατρός Donald Blake αγνοήθηκε εντελώς. Δεν υπήρχε καν αναφορά στο ολοκαύτωμα στον Captain America, υπόθεση που έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο για τον ήρωα. Συν του ότι οι “Εκδικητές” άλλαξαν για χάρη της ταινίας. Η αρχική ομάδα ήθελε τους Thor, Iron Man, Hulk, Wasp, και Ant-Man.

Η Marvel βρήκε τη συνταγή να φέρει καινούριο αίμα στις αίθουσες, την ίδια στιγμή που η βάση των φανατικών των κόμικ θεωρείται πια μία ενοχλητική μειοψηφία, η οποία θα πρέπει να αισθάνεται και καλά που μπορεί να δει τέτοιες ταινίες. Το χειρότερο παράδειγμα, που μας έκανε να θέλουμε να φύγουμε από την αίθουσα, ήταν εκείνο του μεγαλύτερου εχθρού του Iron Man, του Μανδαρίνου, ο οποίος στην ταινία αποδείχθηκε ότι είναι ένα μεθύστακας αποτυχημένος Βρετανός ηθοποιός, με τους δημιουργούς να λένε ότι το κοινό πρέπει να το ανεχθεί, αλλά ούτε το μεγαλείου του Ben Kingsley δεν μπορεί να βοηθήσει στο να το χωνέψουμε.

Αλλά αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, ενός άλλου μεγάλου προβλήματος της Marvel. Γιατί ίσως να μπορούμε να συγχωρέσουμε έναν ήρωα που δεν είναι καλά δημιουργημένος. Ας εστιάσουμε όμως και σε κάτι άλλο…

…Οι κακοί, είναι “κακοί”.

Iron-Man-2-Mickey-Rourke

Ο Mickey Rourke παραδέχτηκε ότι δεν είχε αρκετές πληροφορίες για τον χαρακτήρα του Ivan Vanko. Ο Red Skull, του Captain America, σχεδόν απουσίαζε από την ταινία του, άρα δεν αποτέλεσε καν απειλή. Όσο για τον Aldrich Killian, στο Iron Man 3, όπως είχε γράψει και το Hollywood Reporter, θύμισε περισσότερο τον Syndrome από τους The Incredibles, παρά έναν πρωτότυπο χαρακτήρα.

Και το δυστύχημα είναι ότι αυτοί οι χαρακτήρες ζωντάνεψαν από καλούς ηθοποιούς, όπως Mickey Rourke, Hugo Weaving και Guy Pearce αντίστοιχα. Ο μόνος χαρακτήρας που τους ενδιαφέρει μάλλον είναι ο Loki, με έναν εξαιρετικό Tom Hiddleston, ο οποίος βέβαια έπεσε και αυτός σε αντιφάσεις χαρακτήρα και πλοκής.

Το παραπάνω είναι καλή πάσα, για το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύμπαντος της Marvel, που δεν είναι άλλο από…

…τις ανοησίες στην υπόθεση.

Παράδειγμα: Στους Avengers, ο Bruce Banner ισχυρίζεται ότι μπορεί να κοντρολάρει τις μεταμορφώσεις του μετά από χρόνια απομόνωσης και διαλογισμού. Ξαφνικά, κατά την διάρκεια της επίθεσης του Hawkeye, δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, αλλά αργότερα όταν επιτίθεται το Chitauri μπορεί να μεταμορφωθεί κατά βούληση.

Στο Iron Man 3, ο Tony αρχίζει να υποφέρει από κρίσεις πανικού, μετά την επίσκεψή του μέσω της σκουληκότρυπας. Για πιο λόγο; Σε προηγούμενη ταινία, είχε απαχθεί, είχε βασανιστεί και αναγκάστηκε να ζει τη ζωή του με έναν αντιδραστήρα μέσα στο σώμα του. Αυτό είναι πολύ πιο τραυματικό σαν σύνολο, από ένα ταξίδι στο διάστημα. Και αυτά είναι μόνο 2 παραδείγματα.

Όλα τα παραπάνω καταλήγουν στο ότι οι παραγωγοί δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο πέρα από το κέρδος, και τις δικές τους επιλογές.

Αλλά θα μου πεις, αυτοί φταίνε; Όχι βέβαια. Όσο εμείς συνεχίζουμε να τα βλέπουμε, τόσο εκείνοι θα συνεχίζουν να τα δημιουργούν με βάση τα δικά τους θέλω και πιστεύω.

Άντε βρε… Και καλή θέαση.

Διαβάστε περισσότερα για: , , , , ,