Συγκρίνοντας το λογοτεχνικό και το κινηματογραφικό Dark Places - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Συγκρίνοντας το λογοτεχνικό και το κινηματογραφικό Dark Places

Adapted | 9-9-2015 |

H Gillian Flynn έχει γράψει τρία βιβλία, με το πρώτο να εκδίδεται μόλις το 2006. Κι όμως, σε αυτό το σύντομο – σχετικά – χρονικό διάστημα, έχει καταφέρει να γίνει ένα από τα πιο hot ονόματα της αστυνομικής λογοτεχνίας. Μάλιστα δύο από τα τρία βιβλία της έχουν ήδη μεταφερθεί και στο σινεμά: το Gone Girl από τον David Fincher και το Dark Places από τον Gilles Paquet-Brenner. Με το δεύτερο, θα ασχοληθούμε στις επόμενες γραμμές αυτού του κειμένου, συγκρίνοντας το βιβλίο με την κινηματογραφική του μεταφορά.

To story

dark-places-still

Το Dark Places είναι ουσιαστικά η ιστορία μιας φτωχής οικογένειας από το Κάνσας Σίτι. Η Πάτι Ντέι ζει στο αγρόκτημα, που είχε κληρονομήσει από τους γονείς της, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της: τον Μπεν, που ήταν ο μεγαλύτερος, την Μισέλ, την Ντέμπι και την Λίμπι. Στις 2 Ιανουαρίου του 1985 δολοφονείται εκείνη, η Μισέλ και η Ντέμπι, ενώ επιβιώνει η 7χρονη τότε Λίμπι. Για τις δολοφονίες καταδικάζεται ο Μπεν, γεγονός το οποίο οφείλεται σε κάποιες σχετικές καταγγελίες της εποχής, στη μαρτυρία της Λίμπι αλλά και στο ότι από την πλευρά του δεν προσπάθησε να αποκρούσει τις κατηγορίες.

Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, η Λίμπι είναι μια δυσλειτουργική κοπέλα, κλεπτομανής, που για να εξασφαλίσει ένα υποτυπώδες εισόδημα πουλά την ιστορία της. Έτσι αναγκάζεται να ανατρέξει στο παρελθόν, να ζήσει ξανά τα γεγονότα της τραγικής βραδιάς. Μόνο, που σταδιακά ανατρέπεται η αντίληψη της για το τι πραγματικά συνέβη…

Το γράψιμο της Gillian Flynn

dark-places-still-2

Η Flynn είναι μια από τις πιο ταλαντούχες συγγραφείς αστυνομικού μυθιστορήματος στην Αμερική. Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του γραψίματος της: χρησιμοποιεί πρώτο πρόσωπο και εστιάζει πάρα πολύ στο να μεταφέρει στον αναγνώστη σκέψεις, συναισθήματα και προσωπικά βιώματα του κεντρικού χαρακτήρα. Στον “Σκοτεινό τόπο” το concept αλλάζει λίγο. Στα κεφάλαια του βιβλίου διαβάζουμε εναλλάξ ότι συμβαίνει στο παρόν και το πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα την ημέρα της δολοφονίας, ξεκινώντας από το πρωί. Παραμένει η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, για το παρόν, με την Λίμπι να είναι ο βασικός χαρακτήρας, όμως όταν μεταφερόμαστε στην ημέρα της δολοφονίας μετατρέπεται σε τρίτο πρόσωπο και επικεντρώνεται σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, σε κάθε κεφάλαιο, μεταφέροντας μας την δική του οπτική.

Μέχρι να φτάσουμε στο τέλος, όπου η Λίμπι ανακαλύπτει τι πραγματικά συνέβη τη βραδιά της δολοφονίας, η συγγραφέας ρίχνει ιδιαίτερο βάρος στο να αναπτύξει τους χαρακτήρες. Για την ακρίβεια, θα λέγαμε πως τους “ξεγυμνώνει” στο πέρασμα των σελίδων, ανατρέποντας μας παράλληλα την γνώμη μας για αυτούς. Το “Σκοτεινός τόπος” είναι ένα μεγαλούτσικο βιβλίο, άλλα σε καμία περίπτωση φλύαρο, που θέλει υπομονή για να το διαβάσεις, άλλα σε ανταμείβει.

Η ταινία

Dark-Places-14

Στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, ο βασικός ρόλος της Λίμπι δόθηκε στη Σαρλίζ Θερόν. Το γεγονός αυτό ήταν και η αφορμή, για να γίνουν και οι πρώτες μικρές παρεμβάσεις στην πρωτότυπη ιστορία, αφού τον χαρακτήρα μιας 30χρονης κοπέλας θα έπρεπε να τον υποδυθεί μια ηθοποιός δέκα χρόνια μεγαλύτερη σε ηλικία. Η “κινηματογραφική” Λίμπι λοιπόν έζησε τη δολοφονία της οικογένειας της όταν ήταν 8 χρονών, 28 και όχι 24 χρόνια πριν… με λίγα λόγια η κινηματογραφική Λίμπι είναι 5 χρόνια μεγαλύτερη από την λογοτεχνική εκδοχή της.

Αυτή είναι και η πιο ασήμαντη αλλαγή, που θα παρατηρήσετε ανάμεσα στο βιβλίο και την ταινία. Από εκεί και πέρα ο σκηνοθέτης έχει ψαλιδίσει αρκετά την ιστορία και αρκετά σημαντικά, κατά την γνώμη μου, στοιχεία της για να την χωρέσει στα 113 λεπτά της διάρκειας της ταινίας. Σαν αποτέλεσμα, οι χαρακτήρες της αποδίδονται επιφανειακά, σε σύγκριση με το βιβλίο, και κάποιοι από αυτούς, για τους οποίους διαβάσαμε αρκετά, κάνουν ένα πέρασμα απλά στην ταινία. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ίσως εκείνο της Πάτι, η απόγνωση της οποίας δεν αποδίδεται ικανοποιητικά στην μεγάλη οθόνη, σε βαθμό που επηρεάζεται και η αντίληψη του θεατή για γεγονότα της ιστορίας.

Αν κρατάμε κάτι από την κινηματογραφική μεταφορά του Dark Places, αυτό είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από την Charlize Theron, όσο και από την Christina Hendricks. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την κριτική του Γιώργου Καστέλλη για την ταινία εδώ. Και σαν συμπέρασμα της σύγκρισης μας, ότι είναι μια πολύ καλή ιστορία μυστηρίου, που αν θέλετε όμως να την “απολαύσετε” στο 100% τότε θα σας πρότεινα να διαβάσετε το βιβλίο και σε καμία περίπτωση να μην δείτε μόνο την ταινία…