Carrie - Βιβλίο, ταινία ή ταινία; - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Carrie – Βιβλίο, ταινία ή ταινία;

Adapted, Στήλες | 26-8-2015 |

Και ο πόλεμος συνεχίζεται. Και μπορεί το γραπτό κείμενο να βγαίνει σχεδόν πάντα νικητήριο, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας.

Σε ό,τι αφορά τις μεταφορές του King στον κινηματογράφο, το θέμα είναι πονεμένο. Και σαν fan του King ο ίδιος, κάθε φορά που μαθαίνω ότι ένα του βιβλίο ετοιμάζεται για το κινηματογραφικό του ταξίδι, τρέμει το φυλλοκάρδι μου για το τι θα τέρατα και “τέρατα” θα δούμε.

Στην προκειμένη περίπτωση θα μιλήσουμε για ένα αγαπημένο βιβλίο, που έγινε αγαπημένη ταινία, και κατόπιν αυτού έγινε αγαπημένο remake. Γιατί πριν αρχίσετε να με βρίζετε, κάθε ένα από τα “κεφάλαια” αυτής της μεταφοράς έχει τα καλά του και τα κακά του, με τις κινηματογραφικές μεταφορές να δείχνουν σεβασμό στο πρωταρχικό υλικό.

Δεν θα μιλήσουμε καν για την τηλεοπτική μίνι σειρά του 2002, και αυτό γιατί μπορούμε να πούμε από τώρα ότι ήταν απλά άθλια, και πάμε παρακάτω.

Στο μικροσκόπιο λοιπόν, η Carrie, και οι ταινίες του 1976 και 2013. Τα τρία βασικά χαρακτηριστικά που θα πρέπει να μας απασχολήσουν είναι η πλοκή, και οι δύο βασικοί μας χαρακτήρες, δηλαδή η Carrie και η μητέρα της.

Πριν προχωρήσετε, έχετε στο νου σας ότι θα ακολουθήσουν spoilers, οπότε διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Πάμε να δούμε:

Πλοκή:

Σύμφωνα με τον King:

Carrie-2011

Για όσους δεν το ξέρετε ήδη, το Carrie είναι η ιστορία της Carrie White, η οποία περιγράφεται από τον ίδιο τον King στο καταπληκτικό “Περί συγγραφής” σαν την απόλυτη χαμένη, την πλέον μη δημοφιλή, μη ελκυστική, φτωχή και κοινωνικά αδέξια έφηβη. Η Carrie White ζει μαζί με την τυραννική, υπέρμαχο της Βίβλου, μητέρα της, η οποία θεωρεί το σεξ την απόλυτη αμαρτία. Η Carrie σύντομα θα ανακαλύψει της τηλεκινητικές ικανότητές της. Η πρώτη της περίοδος θα έρθει ότι εκείνη κάνει μπάνιο στα αποδυτήρια του σχολείου, με την διαφορά ότι δεν γνωρίζει τι ακριβώς της συμβαίνει. Οι συμμαθήτριές της, της πετούν ταμπόν και εν χορώ της φωνάζουν “Ταπωσέ το”. Η Sue Snell μία από τις συμμετέχουσες στην κοροϊδία, αποφασίζει να εξιλεωθεί και ζητάει από το αγόρι της, Tommy να την συνοδεύσει σε έναν χορό του σχολείου. Αντίθετη, η Chris Hargensen, που τιμωρήθηκε από το σχολείο για αυτή της την ενέργεια, αποφασίζει με τον δικό της γκόμενο, Billy Nolan να κάνει ακόμα μία πλάκα στην Carrie, στήνοντας τα αποτελέσματα του διαγωνισμού για το καλύτερο ζευγάρι της βραδιάς, προκειμένου να περιλούσουν την Carrie με αίμα από γουρούνια. Τα πάντα στο βιβλίο ξεκινούν από την πρώτη περίοδο της Carrie. Την βραδιά του χορού, και μετά το “λούσιμο”, η ηρωίδα καταφέρνει να ελέγξει τις τηλεκινητικές της ικανότητες, καίει ολόκληρη την πόλη, και τελικά πεθαίνει από μία μαχαιριά που της προκαλεί η μητέρα της μετά από μία μάχη με την μητέρα της.

Anti-bullying το θέμα σε όλα του, αλλά μιλάμε για King, οπότε το απλό, μόνο απλό δεν μπορεί να είναι. Οπότε βάλε μέσα και ένα αγαπημένο του θέμα, όπως τον θρησκευτικό φανατισμό, βάλε και τηλεκινητικές ιδιότητες, και το αναμενόμενο μόλις γίνεται αναπάντεχο. Και έτσι η Carrie από μία απλά κοπέλα που θέλει να ενταχθεί, γίνεται η οργή προσωποποιημένη.

Σύμφωνα με την Carrie του 1976:

Ο σεναριογράφος Lawrence D. Cohen και ο σκηνοθέτης Brian De Palma παρουσίασαν τα γεγονότα σε 98 λεπτά καταπληκτικού ρυθμού, και επικεντρώθηκαν κυρίως στη σχέση μεταξύ μάνας κόρης. Αρκετά κομμάτια από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες και τις δευτερεύουσες πλοκές είτε λείπουν είτε έχουν προσαρμοστεί, αλλά για χάρη της ταινίας δεν μας λείπουν. Εκεί που η νουβέλα κόβει την αφήγηση με άρθρα εφημερίδων, αστυνομικές αναφορές και μαρτυρίες, η ταινία του De Palma λέει την ιστορία σε πραγματικό χρόνο, προκαλώντας τους θεατές να γίνουν αναγνώστες, προκειμένου να διαπιστώσουν από μόνοι τους τις διαφορές. Το φινάλε είναι ελαφρώς διαφορετικό. Στο βιβλίο, η Carrie καταστρέφει το σπίτι της με μία βροχή από πέτρες, ενώ στην ταινία καίγεται και καταρρέει. Όπως και να έχει η ταινία του ’76 θεωρείται κλασική για όλους τους σωστούς λόγους.

Σύμφωνα με την Carrie του 2013:

Για πολλούς και διάφορους λόγους, η ιστορία της Carrie, πάντα αφορά. Έτσι η Kimberly Peirce αποφάσισε να αναβιώσει την ηρωίδα. Τα κατάφερε όμως; Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, ναι. Έδειξε σεβασμό στον πρωταρχικό υλικό, αλλά και ήταν καλύτερη στην προβολή των χαρακτήρων. Ο σεναριογράφος Roberto Aguirre-Sacasa σε συνεργασία με την Peirce, διατήρησαν πολλές από τις “γραμμές” του Lawrence D. Cohen, και έφεραν τα απαραίτητα στοιχεία στην νέα εποχή, όπως το στοιχείο του cyber-bullying, με το βίντεο διαπόμπευσης της Carrie, να ανεβαίνει στο YouTube, με τα στοιχεία αυτά να μην φαίνονται επιτηδευμένα. Το φινάλε παραμένει ίδιο με το βιβλίο, εκτός από την σκηνή με τον τάφο που ήταν εντελώς αχρείαστη.

Νικητής σε αυτή την κατηγορία: Η Carrie του 2013, και αυτό μόνο και μόνο γιατί είναι πιο πιστή στο βιβλίο. Αλλά κρίθηκε στο νήμα, να ξέρετε.

Η Carrie:

1297479522717_ORIGINAL

Σύμφωνα με τον King:

Η Carrie είναι το σημαντικότερο στοιχείο για μία καλή μεταφορά, δεδομένου ότι όλες οι ενέργειες, από όλους τους χαρακτήρες, αφορούν εκείνη.

Ο King την περιγράφει σαν έναν βάτραχο ανάμεσα σε κύκνους. Ούτε καν σαν ένα ασχημόπαπο, το οποίο ίσως μεταμορφωθεί, αλλά σαν ένα εντελώς διαφορετικό ον. Παρουσιάζει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά ενός περιθωριοποιημένου ατόμου, το οποίο δέχεται τον εξευτελισμό από τους συμμαθητές της. Και όλα αυτά, αρχίζουν όταν η πολιτεία απαγορεύει πλέον στη μητέρα της να της κάνει μαθήματα στο σπίτι, τα οποία συνοδεύονται από την ντουλάπα μέσα στην οποία πρέπει να προσευχηθεί ως τιμωρία από την μητέρα της.

Την έχουν κακομεταχειριστεί, πράγμα που την κάνει αυτομάτως συμπαθή, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί τον τυπικό μας ήρωα. Το ακριβώς αντίθετο. Ενώ τα όνειρά της γίνονται πραγματικότητα, η τελευταία φάρσα είναι κάτι που την κάνει να στραφεί εναντίον όλων, με αποτέλεσμα τον θάνατο όλων, εν πλήρη γνώση της ενέργειας.

Και εδώ υπεισέρχεται το ηθικό δίδαγμα του εκφοβισμού. Μπορεί κάποιος να πει ότι όλα αυτά τα γεγονότα είναι φανταστικά, και ποτέ μα πότε τα θύματα δεν αντιστέκονται στους βασανιστές τους, και κάποτε το σχολείο τελειώνει. Και μπορεί η εκδίκηση της Carrie να λαμβάνει χώρα εξαιτίας των ικανοτήτων της, η ρίζα της όμως είναι το ίδιο το παρελθόν της. Και ο King σε έχει προειδοποιήσει. Η Carrie έχει βεβαρημένη ζωή και ιστορία, με εμάς να αντιλαμβανόμαστε ότι όλοι μέσα μας έχουμε ένα τέρας.

Η Carrie, του 1976:

Όταν γυρίζει ο ίδιος ο King και λέει πως εντυπωσιάστηκε από την οπτική του Brian De Palma, τότε νομίζω ότι τα λόγια είναι περιττά.

Στην πραγματικότητα ο σκηνοθέτης έμεινε πιστός στην ιστορία του King, αλλά με πρωτόγονη μαεστρία κατάφερε να την κάνει δική του. Είπαμε ότι πολλά από τα σημεία του βιβλίου λείπουν, αλλά αυτό δεν μας αφορά εδώ. Ο De Palma εστίασε στην αδέξια κοινωνικά συμπεριφορά της, πριν τον χορό. Αλλά ό,τι και να λέμε αγαπημένοι μου cinefreaks, μιλάμε για μία εκπληκτική Sissy Spacek.

Και εδώ έχουμε κάποιες διαφορές από το βιβλίο. Ας πούμε η σκηνή με το ποδήλατο. Όταν προκαλεί την πτώση του παιδιού, στο βιβλίο την έχουμε να χαμογελάει, κυρίως για το γεγονός ότι μπορεί πια να ελέγξει τις δυνάμεις της. Στην ταινία, την βλέπουμε ντροπιασμένη να πηγαίνει γρήγορα σπίτι της.

Αυτό που μας αφορά περισσότερα βέβαια είναι η σκηνή στον χορό. Η ντροπή γίνεται εκδίκηση όταν συνειδητοποιεί πως ο Tommy είναι νεκρός. Ο μόνος άνθρωπος που της φέρθηκε καλά, πλέον δεν ζει πράγμα που την εξωθεί στα άκρα, και επειδή στο κεφάλι της υπάρχει ακόμα η αίσθηση ότι όλοι γελούν μαζί της, αποφασίζει να τιμωρήσει τους πάντες.

Η Carrie παρουσιάζεται αόριστα συνειδητοποιημένη για το ό,τι γίνεται. Ρίχνει ένα βλέμμα σε αυτά που θέλει να μετακινήσει, ή σε εκείνους που θέλει να εξολοθρεύσει, και αυτό γίνεται.

 Η Carrie του 2013:

Όταν ακούσαμε ότι η Chloë Grace Moretz θα γίνει η Carrie, ανησυχήσαμε. Φαινόταν πολύ όμορφη για τον ρόλο, σχεδόν τέλειο παρουσιαστικό για να μπορεί να δικαιολογήσει τα πάντα.

Αυτό όμως το ξεπερνάς. Παρουσιάζει την Carrie άβολη, αδέξια, με φόβο και ντροπή, αλλά κυρίως με εσωτερικό θυμό που περιμένει να εκραγεί. Όταν ρίχνει το παιδί από το ποδήλατο, δεν φεύγει από ντροπή για αυτό που έκανε. Αντίθετα, φαίνεται να τη χαροποιεί το γεγονός, και μας ρίχνει ένα μικρό χαμογελάκι. Όταν η μητέρα της την κακοποιεί, από τη μία φοβάται, από την άλλη φαίνεται να έχει βαρεθεί την όλη κατάσταση και να ψάχνει την κατάλληλη ευκαιρία για να αντιδράσει.

Δεν χρειάζεται να ανθίσει σωματικά. Αλλά να ανθίσει ο χαρακτήρας της. Στη σκηνή στο κρεβάτι, με τον χορό των βιβλίων γύρω της, είναι εμφανές ότι έχει αγκαλιάσει τις νέες της δυνάμεις. Φέρεται σκληρά στην μητέρα της, χρησιμοποιώντας τις ίδιες μορφές τιμωρίας που πράττει και η ίδια, βλέπε ντουλάπα.

Όπως και στην πρώτη ταινία, έτσι και εδώ, ο θυμός βγαίνει στην επιφάνεια με τη συνειδητοποίηση του θανάτου του Tommy. Η διαφορά είναι αλλού. Εδώ η Carrie έχει πλήρη συνείδηση του τι κάνει, κουνάει τα χέρια της για να μετακινήσει πράγματα, και το αιματοκύλισμα καλά κρατεί. Επίσης, ο θάνατος της Chris, είναι σκηνάρα, τι να πεις.

Νικητής σε αυτή την κατηγορία:

Carrie-1976

Ενώ η Moretz καταλήγει να κάνει καταπληκτική δουλειά στον ρόλο, με την απεικόνιση της Carrie πιο κοντά στο όραμα του King, δεν μπορούμε να μην δώσουμε τα μπράβο μας στην Spacek του 1976. Όσο κι αν μας άρεσε (ή μάλλον ΜΟΥ άρεσε) η Moretz, ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε η Spacek να ερμηνεύσει έναν άκρως πολυδιάστατο χαρακτήρα, είναι απλά μοναδικός. Δεν είναι τυχαία μία από τις κλασσικότερες ηρωϊδες του κινηματογράφου.

Η Μαμά:

piper-laurie-julianne-moore-margaret-white

 

Σύμφωνα με τον King:

Η Margaret White είναι σίγουρα ένας από τους αγαπημένους χαρακτήρες του King. Και αυτό, γιατί ο ίδιος φαίνεται να πιστεύει στα Θεία, με την διαφορά ότι μισεί τους θρησκόληπτους. Θυμηθείτε το “The Stand”, “The Mist” και τόσα άλλα. Η κα. White έχει λασκαρισμένες βίδες, οι οποίες είναι χαλαρές γιατί απλά η θρησκεία εδώ και χρόνια έχει φροντίσει για αυτό. Είναι ο λόγος που η Carrie είναι στο περιθώριο, και είναι από ένα σημείο και μετά το απόλυτο αντίθετό της.

Η Margaret του 1976:

Στον ρόλο της μαμάς, η Piper Laurie, η οποία εστίασε στις εμμονές της ηρωίδας. Τραβάει τα μαλλιά της, κουνάει τα χέρια της, μιλάει σαν ιερέας, και γενικά φτάνει τα πράγματα στην υπερβολή. Καταφέρνει όμως, όχι μόνο να γίνει πιστευτή, αλλά να γίνει τρομακτική. Υποψήφια για Oscar, μαζί με την Specek.

Η Margaret του 2013:

Τώρα τι να πούμε; Η Moore προσέγγισε τον ρόλο με τέτοιο τρόπο, για να μας δώσει καταπληκτικά αποτελέσματα. Από τη φιγούρα που θα σου χτενίσει τα μαλλιά γίνεται εκείνη που βίαια μπορεί να σε τιμωρήσει. Η Margaret της Julianne Moore, χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο, και αυτοτραυματίζεται κάθε φορά που νιώθει ότι έφερε έναν “δαίμονα” στη ζωή. Το σημαντικότερο στοιχείο που παρουσιάζει η Moore είναι ότι ζει τα πάντα με πάθος και στα άκρα. Αισθάνεται πάντα αμαρτωλή στα μάτια του θεού, και όταν αποφασίζει να κάνει το σωστό, δηλαδή να δώσει τέλος στη ζωή της κόρης της, δεν είναι χαρούμενη. Το αντιμετωπίζει σαν χρέος.

Νικητής σε αυτή την κατηγορία:

Carrie-Banner

Με διαφορά η Moore. Λυπάμαι για την μεροληψία, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά.

Τελικά; Ποια από τις δύο ταινίες είναι καλύτερα μεταφορά του βιβλίου; Και συγκριτικά, ποια από τις δύο ταινίες είναι καλύτερη;

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι ευκολότερη. Πιο πιστή στο γράμμα του βιβλίου, είναι η ταινία του 2013.

Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση είναι δυσκολότερη. Και οι δύο ταινίες είναι καταπληκτικές, η κάθε μία για τους λόγους της. Το ιδανικότερο όλων θα ήταν να είχαμε στοιχεία και από τις δύο. Sissy Spacek σαν Carrie, και Julianne Moore σαν Margaret. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια από τις δύο είναι η αγαπημένη μου.

Εσείς τι λέτε;