Σεξ και Κάννες: Η σχέση του Φεστιβάλ με τον ερωτισμό - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Σεξ και Κάννες: Η σχέση του Φεστιβάλ με τον ερωτισμό

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 14-5-2015 |

Από τα πόστερ στα trailer, το φετινό Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών έχει σάρκα και λαγνεία. Στη ταινία της Valérie Donzelli, “Marguerite and Julien”, θα δούμε συγγενείς. Στη νέα δημιουργία του Todd Haynes, “Carol”, με τις Cate Blanchett και Rooney Mara, θα δούμε απαγορευμένη αγάπη. Στο πόστερ της ταινία του Paolo Sorrentino, “Youth“, οι Michael Caine και Harvey Keitel, χάνουν τα λόγια τους μπροστά σε μία νεαρή γυναίκα. Και για το επόμενο δημιούργημα του Gaspar Noe, “Love“, και τι δεν έχουμε δει. Από τρίο, μέχρι πέος σε πλήρη στύση.

Ακόμα και όταν δεν υπάρχει σεξ επί της οθόνης, τα πάντα γύρω από το Φεστιβάλ ήταν και είναι ερωτικά. Από το κόκκινο χαλί, μέχρι τις μεταμεσονύκτιες προβολές, για έναν περίεργο λόγο, το σύνολο των εργασιών του διασημότερου φεστιβάλ του κόσμου, έχουν να κάνουν με τον έρωτα, το σεξ, και τις ερωτικές σχέσεις. Και πολλές φορές, το να μην έχεις να δείξεις σεξ, μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο σέξυ.

vague-visages-justine-smith-gaspar-noe-love-interview-video-francisco-peres

Πολύ πριν την reality τηλεόραση, ο ερωτισμός πέρασε σιγά σιγά στο mainstream, από τις Κάννες. Το 1953, η 18 ετών Brigitte Bardot ποζάρει με μπικίνι μαζί με τον Kirk Douglas. Την επόμενη χρονιά, η Simone Silva ποζάρει topless μαζί με τον Robert Mitchum. Το 1964, η Jayne Mansfield φοράει και αυτή το μαγιό της χορεύοντας με τον σκυλάκι της.

Και τα παραπάνω ήταν το εκτός οθόνης. Στα εντός τώρα. Το 1961, ο Luis Buñuel με το “Viridiana” κερδίζει τον Palme d’Or. Το σκληρό σεξουαλικό περιεχόμενο, σχετικά με μία γυναίκα λίγο πριν γίνει καλόγρια επισκέπτεται τον θείο της, άφησε άφωνο το κοινό, και εξόργισε την καθολική εκκλησία. Το 1962, το “Mondo Cane”, των Paolo Cavara, Gualtiero Jacopetti και Franco Prosperi, δείχνει σεξουαλικά τελετουργικά από όλο τον κόσμο.

Κάποια στιγμή το ύφος άλλαξε, γιατί πια ήταν παλιομοδίτικο να σε σοκάρει το σεξ. Έτσι περάσαμε στη βία, με Michael Haneke και “Funny Games”, και Gaspar Noé, και “Irréversible”, για να αναφέρουμε μόνο δύο. Αλλά πάντα το σεξ ήταν ένα καλό εισιτήριο. Ο νικητής του Χρυσού Φοίνικα το 1989, Steven Soderbergh με το “Sex, lies and videotapes”, δεν σόκαρε για το σεξ, αλλά για την ιδέα πίσω από αυτό.

Στα 90s, είδαμε τον Larry Clark, να μας παρουσιάζει το “Kids”, μία ταινία που μιλά για την σεξουαλική ζωή των έφηβων της Νέας Υόρκης, ταινία που χαρακτηρίστηκε μέχρι και φιλο-παιδοφιλική.  Ένα χρόνο μετά, David Cronenberg και “Crash”, μία εκδοχή της νουβέλας του JG Ballard, σχετικά με το σεξουαλικό φετίχ στο οποίο αρέσκεσαι στο να τρακάρεις. Αμέ!.

James Spader and Holly Hunter in David Cronenberg's Crash.

Μέσα στον νέο αιώνα, οι Κάννες άρχισαν να φιλοξενούν περισσότερες ταινίες, και εκτός διαγωνιστικού, με σκοπό να βρουν την θέση τους στις αίθουσες. Μία από αυτές, το “Baise-Moi” (ή αλλιώς “Kiss Me”, ή και ακόμα “Fuck Me”), σχετικά με 2 γυναίκες που διαπράττουν εγκλήματα χρησιμοποιώντας σεξ και βία. Το 2004, το “9 Songs” του Michael Winterbottom, μας παρουσίασε μία ρομαντική εκδοχή του εμμονικού σεξ. Δύο χρόνια πριν από αυτό είχαμε δει την δημιουργία του Carlos Reygadas, “Japón”, με έναν μεσήλικα να κάνει σεξ με μία γηραιά κυρία.

Το 2003, ο Vincent Gallo μας έδωσε το “The Brown Bunny”, και μαζί με αυτό το στοματικό σεξ πάνω στον Gallo, από την Chloë Sevigny.

Paul Dawson in John Cameron Mitchell's Shortbus

Σε πιο πρόσφατες τώρα ταινίες, ας μην ξεχνάμε την ταινία του John Cameron Mitchell, “Shortbus”, η οποία προβλήθηκε εκτός διαγωνιστικού το 2006, και στο πρώτο δεκάλεπτο είδαμε έναν άντρα να επιδίδεται σε στοματικό έρωτα, στον εαυτό του.

Την τιμητική του πάντως σε αυτό το θέμα έχει το γαλλικό σινεμά, καθώς έχει έναν μοναδικό τρόπο να παρέχει μία σοβαρότητα στο θέμα, χωρίς ντροπή. Το “Jeune et Jolie”, εντός διαγωνιστικού το 2013, ήταν μία ταινία που έθεσε την επαγγελματική και high-class πορνεία σε ρομαντικά πλαίσια. Την ίδια χρονιά είδαμε και το “Paradise”, του Ulrich Seidl, σχετικά με τον σεξουαλικό τουρισμό στην Κένυα.

Υπάρχει βέβαια ένα πολυετές παράπονο ότι οι σχέσεις μεταξύ ομοφυλοφίλων δεν παρουσιάζονται όσο θα έπρεπε στις Κάννες, και ότι το φεστιβάλ συνεχίζει να είναι συντηρητικό πάνω σε αυτό το θέμα. Το 1997 όμως είχαμε δει το δημιούργημα του Wong Kar-wai, “Happy Together”, για τη σχέση μεταξύ δύο ανδρών που θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες που έχει δει ποτέ το φεστιβάλ. Το 2010 καθιερώθηκε ο “Queer Palm” από τη δημοσιογράφο Franck Finance-Madureira, αναγνωρίζοντας τις ταινίες σχετικές με την LGBT κοινότητα.

Η πιο σεξουαλική ταινία, ήταν εκείνη το Abdellatif Kechiche, η οποία κέρδισε και τον Χρυσό Φοίνικα, και φυσικά μιλάμε για το “Blue Is the Warmest Colour”, σχετικά με την σεξουαλική σχέση δύο γυναικών. Ας θυμηθούμε όμως και την σκηνή αυτοϊκανοποίησης της Nikole Kidman, στο “The Parerboy”, του Lee Daniels, εντός διαγωνιστικού το 2012.

Έχουμε λοιπόν πολλά να περιμένουμε ακόμα. Πρέπει λίγο να περιμένουμε να δούμε και το αντίκτυπο των φετινών ταινιών στο σεξουαλικό trend.

In Cannes We Trust…

(Το αφιέρωμα προβλήθηκε πρώτη φορά στις 10/05/2015, από την Guardian, σε συγγραφή του Peter Bradsaw)
Διαβάστε περισσότερα για: ,