Cannes 2015 – Μέρα 2η: Mad Max, Άουσβιτς, Naomi Kawase και Adele Exarchopoulos – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Cannes 2015 – Μέρα 2η: Mad Max, Άουσβιτς, Naomi Kawase και Adele Exarchopoulos

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 15-5-2015 |

Δεύτερη μέρα στις Κάννες με πολλές ταινίες, καλές ταινίες από όλο τον κόσμο, κάποιες απογοητεύσεις και αρκετές εκπλήξεις. Α ναι είχαμε και Mad Max με τον Tom Hardy και την Charlize Theron να κλέβουν την παράσταση σε συνέντευξη τύπου και κόκκινο χαλί.

Πέντε ταινίες του προγράμματος είδαμε χτες με δύο να μας κλέβουν την καρδιά και άλλες τόσες να μας απογοητεύουν. Αλλά πρώτη ήταν το Mad Max: Fury Road, μία από τις καλύτερες και ίσως η πιο φεμινιστική περιπέτεια που είδατε ποτέ. Δεν την είδαμε μόνο στις Κάννες, από χτες μπορείτε να την δείτε στις αίθουσες και στην Ελλάδα. Αν θέλετε μπόλικη δράση στα καλύτερά της, μάλλον βρήκατε την ταινία σας. Δείτε δύο κριτικές μας για το Mad Max.

Δείτε όσα έγιναν την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ των Καννών

Στις Κάννες πέρα από την ταινία, είδαμε και από κοντά τους ηθοποιούς του Mad Max:

MAD_MAX_PRESS_CONF_607_2

Τα πάντα για το Φεστιβάλ των Καννών σε μία σελίδα

Και από τον τρελο-Max, περνάμε στην ταινία που συγκλόνισε για την ειλικρίνεια, την απλότητα και την πρωτοτυπία της. Δεν είναι αριστούργημα, όμως μία ταινία για το ολοκαύτωμα με όλα τα γυρίσματα της να είναι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ακολουθώντας ένα κρατούμενο και ντεμπούτο στις μεγάλου μήκους για τον σκηνοθέτη της, πλησιάζει πολύ το τέλειο. O λόγος για το Son of Saul.

1429268077218_0570x0388_1429268506480

Η ταινία του Ούγγρου Laszlo Nemes μας πάει στο 1944 και στο Άουσβιτς, όπου κάποιοι από τους Εβραίους που βρίσκονται εκεί, χρησιμοποιούνται για λίγους μήνες, πριν θανατωθούν και οι ίδιοι σε μια ειδική ομάδα που βοηθά στις μαζικές εκτελέσεις. Σε αυτήν την ομάδα ανήκει και ο Saul, κάτι που του δίνει πιο ανθρώπινες συνθήκες, μια άμεση επαφή με ανωτέρους, ένα Χ στο πίσω μέρος των ρούχων του για να ξεχωρίζει καθώς και το βαρύ καθήκον να καθαρίζει τον θάλαμο αερίων από τα γυμνά πτώματα. Οι Ναζί, δεν αναφέρονται στα πτώματα σαν να είναι άνθρωποι. Είναι “κομμάτια” όπως τα λένε και οι άλλοι Εβραίοι σαν τον Saul που τους μεταφέρουν, θα πρέπει αυστηρά να μεταφέρουν ένα κομμάτι ο ένας κάθε φορά. Σε μία από αυτές τις μεταφορές ο Saul θα δει ένα αγόρι που νομίζει ότι είναι ο γιος του, όπως είναι και ο τίτλος της ταινίας. Αν και συγκλονισμένος θα αφιερώσει τις επόμενες ώρες και μέρες της ζωής του ώστε να καταφέρει το σώμα του παιδιού να μην καεί μαζί με όλα τα άλλα να καταφέρει να το θάψει μαζί με κάποιον ραβίνο. Αποστολή δύσκολη και συγκλονιστική.

Το Son of Saul προβλήθηκε για το διαγωνιστικό και διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα. Δείτε την κριτική μας για το Son of Saul.

Κι από κει πάμε σε μία ακόμα ταινία που μας άρεσε πάρα πολύ. Ο λόγος για το An της Naomi Kawase, που καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, τόσο πηγαία και δυνατά που είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι μόνο εγώ με την απορία, γιατί αυτή η ταινία δεν βρίσκεται στο διαγωνιστικό, όπου κάλλιστα θα μπορούσε να διεκδικήσει τον Χρυσό Φοίνικα.

513948167_1280x720

Η Tokue, είναι η πρωταγωνίστρια της ταινίας της Kawase. Η Tokue είναι 76 χρονών και ζει στην Ιαπωνία. Σε μια πρωινή της βόλτα βρίσκεται σε ένα μαγαζί που πουλά ένα είδος τηγανίτας και όταν βλέπει την αγγελία για υπάλληλο, δεν διστάζει να ρωτήσει τον υπεύθυνο για την θέση. Εκείνος, βαριεστημένος και κάνοντας αναγκαστικά αυτή τη δουλειά για να ξεπληρώσει τα χρέη του, θα της αρνηθεί, βλέποντάς την σε προχωρημένη ηλικία και όχι ιδιαίτερα καλοστεκούμενη. Όταν όμως η Tokue θα επιμείνει και θα του δώσει να δοκιμάσει την συνταγή της για την γέμιση των τηγανίτων, εκείνος θα εντυπωσιαστεί από την γεύση και θα αποφασίσει να την προσλάβει.

Το An ήταν η ταινία έναρξης και βρίσκεται ανάμεσα στις διαγωνιζόμενες για το Un Certain Regard. Δείτε όλη την κριτική μας για το An

Κάθε Φεστιβάλ έχει καλές και κακές ταινίες. Ακόμα κι αν είναι το καλύτερο Φεστιβάλ στον κόσμο, όπως αυτό των Καννών. Το Les Anarchistes του Elie Wajeman, δεν ήταν μία κακή ταινία μεν, όμως για μία ταινία με τέτοιο τίτλο και με καστ τους Tahar Rahim και Adele Exarchopoulos, περιμέναμε σίγουρα περισσότερα.

Capture-decran-2015-05-14-a-13

Βρισκόμαστε στο 1899. O Jean (Tahar Rahim) είναι ένας νέος αστυνομικός, που αν και έχει τα προσόντα, δεν έχει καταφέρει να ανεληχθεί στην ιεραρχία. Όταν ο ανώτερος του θα τον καλέσει στο γραφείο του, θα του προτείνει να μπει σαν μυστικός αστυνομικός στον κύκλο μιας ομάδας αναρχικών που δρουν στο Παρίσι. Ο Jean θα αρχίσει να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο που δουλεύουν κάποιοι από τους ηγέτες της ομάδας και μέσα σε λίγο χρόνο θα γίνει από τους πιο έμπιστους της ομάδας τους, την ίδια ώρα που θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο της Judith (Adele Exarchopoulos).

Μόνο σε δύο σκηνές η ταινία αγγίζει πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Πέρα από έναν οργισμένο λόγο της Judith στην αρχή της ταινίας, το κάνει σε μία λογομαχία στο στέκι των αναρχικών, για το αν θα πρέπει να επιδιώκεται η σύγκρουση με τις άρχουσες δυνάμεις από τους αναρχικούς ή όχι. Η τελευταία βέβαια σκηνή έχει και έναν από τους σκληροπυρηνικούς αναρχικούς να λέει σε κάποιον που δεν θέλει συγκρούσεις ότι ο εναλλακτικός δρόμος έχει προδιαγεγραμμένες στάσεις, που δεν είναι άλλες από το σωματεία, συζήτηση με τις κυβερνήσεις, βουλευτιλήκι, κυβέρνηση που κάνει τα ίδια για την οποία την κατηγορούν. Ίσως η καλύτερη σκηνή της ταινίας, όχι ικανή πάντως για να σώσει το υπόλοιπο μέτριο ρομάντζο. Δείτε την κριτική μας για το Les Anarchistes.

Για το τέλος αφίσαμε το Ισραηλικό Hayored Lema’Ala, του …. Η ταινία ήταν μάλλον η χειρότερη που έχουμε δει στις Κάννες φέτος, ίσως και σε άλλες χρονιές. Δύο άντρες είναι τα κεντρικά πρόσωπα. Οι δυο τους περπατάνε στο Τελ Αβίβ με θέα την Μεσόγειο και σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ο ένας έπρεπε το πρωί να ενταχθεί στο στράτευμα, κάτι που δεν έκανε. Είναι συγγραφέας και γυρίζει την πόλη αλληλεπιδρώντας με τους ανθρώπους σαν να μην έχει τίποτα να κάνει. Ο άλλος είναι πρώην δάσκαλος που πλέον είναι υπεύθυνος για τα μικρά αλογάκια που ανεβαίνουν πληρόνωντας κέρμα τα παιδιά, βγάζοντας πενταροδεκάρες. Οι δύο τους θα συναντηθούν, θα θυμιθούν τα παλιά, θα σχολιάσουν τους γύρω τους, για να συνεχίσουν την καθημερινότητά τους.

Ενδιαφέρον ακούγεται, ναι, είναι όμως απίστευτα βαρετό, καθώς στην ταινία δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Ελάχιστοι καλοί διάλογοι και φτωχό χιούμορ που μόνο ίσως κάποιος κάτοιμος του Τελ-Αβίβ να γελούσε όταν το άκουγε. Σίγουρα η μεγαλύτερη απογοήτευση του Φεστιβάλ, ευτυχώς ήταν σε ειδική προβολή και όχι σε κάποιο διαγωνιστικό.

Στο μεταξύ από την τελετή έναρξης του Φεστιβάλ κυκλοφόρησαν trailers για κάποιες από τις ταινίες του διαγωνιστικού. Για την ακρίβεια μικρά clips που μας δίνουν όμως μια πρώτη εικόνα. Δείτε τα για το The Lobster, το Carol και το MacBeth.

Κάπου εκεί μέσα είδαμε και τον Πάνο Κούτρα, που είναι φέτος όπως έχουμε πει μέλος της επιτροπής του Un Certain Regard! (στο πλάι της προέδρου Issabella Rosselini και του Tahar Rahim.

11255817_823874877696807_8161883289381829248_n

Αυτά για την δεύτερη μέρα… Η τρίτη μέρα έχει Λάνθιμο και The Lobster! Α και δεν ξέρω αν σας στο παμε… Το Lobster είναι από τα φαβορί για τον Χρυσό Φοίνικα και είναι περιζήτητο εδώ στις Κάννες!

Μόλις είδαμε το The Lobster! Δείτε την κριτική μας και σε λίγο τα παραλλειπόμενα από την συνέντευξη τύπου!

Διαβάστε περισσότερα για:
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell