H Stina Werenfels στο Cinefreaks: "Ελευθερία είναι να μπορούμε να ορίσουμε τον εαυτό μας, μέσα στην κοινωνία" – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

H Stina Werenfels στο Cinefreaks: “Ελευθερία είναι να μπορούμε να ορίσουμε τον εαυτό μας, μέσα στην κοινωνία”

Συνεντεύξεις, Φεστιβάλ | 20-2-2015 |

Μία από τις καλύτερες και σίγουρα η πιο σοκαριστική ταινία που είδαμε στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου ήταν το Dora or The Sexual Neuroses of Our Parents.  Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Dora, μία 18χρονη κοπέλα που ζει στο Βερολίνο με τους γονείς της έχοντας την νοητική ικανότητα ενός παιδιού οχτώ ετών. Όταν η μητέρα της θα αποφασίσει να της σταματήσει την χορήγηση κατασταλτικών φαρμάκων και να αφήσει την κόρη της να ζήσει μία όσο το δυνατό πιο φυσιολογική ζωή γίνεται, εκείνη θα αρχίσει να ενεργοποιείται σεξουαλικά, με έναν άντρα να αρχίζει να την εκμεταλεύεται, τους γονείς της να ανησυχούν και την Dora να βρίσκεται με τον κίνδυνο εγκυμοσύνης. Συναντήσαμε στο Βερολίνο την Ελβετή σκηνοθέτη της ταινίας Stina Werenfels και είχαμε μαζί της μια άκρως ενδιαφέρουσα συνομιλία.

-Διαβάσαμε κάτι σχετικά με την Ελλάδα στο βιογραφικό σας. Έχετε μείνει ποτέ στην Ελλάδα;

“Πέρασα τα πρώτα μου χρόνια στην Αθήνα. Ο πατέρας μου εργαζόταν σε ένα αρδευτικό έργο στη Βόρειο Ελλάδα, και έτσι έζησα στην Αθήνα για 3 χρόνια. Έχω κάποιες αναμνήσεις από το 1967, με τα τανκς στους δρόμους. Μιλούσα κάποια “παιδικά” ελληνικά”.

-Απλά έπρεπε να ρωτήσουμε.

(γέλια)

“Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε την συνέντευξη στα ελληνικά”.

-Φυσικά. Στα σοβαρά τώρα. Πως προετοιμαστήκατε για την ταινία; Κάνετε μία αναφορά χτες ότι σας πήρε 5 ή 6 χρόνια…

“7”

-Ακόμα περισσότερα. Ήρθατε σε επαφή με αυτιστικά παιδιά, μιλήσατε με τους γονείς τους;

“Έχω μία κόρη 11 ετών, η οποία δεν είναι αυτιστική ή ΑΜΕΑ, αλλά μου έμαθε πολλά για την μητρότητα και τα παιδιά. Η Dora, είναι στην πρακτική ηλικία ενός 8χρονου παιδιού, παρόλο που το σώμα της έχει αναπτυχθεί σαν μία ώριμη γυναίκα. Δεν μου άρεσε η έρευνα, γιατί δεν ήθελα να δουλέψω θεωρητικά. Στην θεατρική εκδοχή, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις γιατί μιλάς για ένα διαφορετικό πλαίσιο. Στην κινηματογραφική μεταφορά ήθελα να μείνω πιστή στον χαρακτήρα της Dora, και στους χαρακτήρες μέσα στην οικογένεια. Και μέσα από τον πυρήνα της οικογένειας να μπορέσω να πω κάτι για την κοινωνία. Την σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία. Όπως τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Ελλάδα, αισθάνθηκα ότι είναι τυπικό, για μία απελευθερωμένη κοινωνία,  η αυτοδιάθεση να είναι υψηλό ιδανικό.  Μέσα στον 20ο αιώνα, όπως θα γνωρίζετε, περάσαμε το στάδιο του πειθαρχημένου κράτους και της εξουσίας. Η πειθαρχία ήταν ο υψηλότερος βαθμός επίτευξης που θα μπορούσες να έχεις μέσα στην Ευρώπη. Αυτό έχει αλλάξει τώρα στο “Πρέπει να έχεις τη δική σου υπογραφή, πρέπει να αποφασίζεις για τον εαυτό σου, πρέπει να χρησιμοποιήσεις την ελευθερία σου”. Και τώρα έρχεται μία νέα κοπέλα με ειδικές ανάγκες να χρησιμοποιήσει ό,τι της προσφέρει η κοινωνία, καθώς και οι νόμοι της το επιτρέπουν. Όσο συμφωνεί με αυτό, τόσο της επιτρέπει ο νόμος να το κάνει. Και αυτή είναι και η μάχη των γονιών”.

007

-Μιας και αναφέρατε το θεατρικό, πόσο διαφορετικό είναι το σενάριό σας από το θεατρικό κείμενο;

“Το θεατρικό δεν τοποθετείται στο σήμερα. Έχει μεταπηδήσεις χρονικές. Μερικά πράγματα αφορούν τα 70’s, άλλα θα μπορούσαν να συμβαίνουν στο τώρα, αλλά τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο. Είναι ένα αρχαϊκό κομμάτι. Αποφάσισα ότι θέλω να πω κάτι για το τώρα και το εδώ. Έπρεπε να το διασκευάσω. Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι ότι η Dora, έχει ένα παιδί. Μένει έγκυος και γίνεται μητέρα. Είναι μία δυνατή γυναικεία ματιά στο θεατρικό κομμάτι.”

-Θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι για τον Peter. Ποια ήταν η οπτική σας για τον χαρακτήρα;

“Είναι ένας σύγχρονος μοναχικός κυνηγός, που δεν είναι διατεθειμένος να παραδοθεί, με την ριζοσπαστική έννοια του όρου, δηλαδή δεν θέλει να αναλαμβάνει ευθύνες. Ενδιαφέρεται για, ας το πούμε, αντισυμβατικό σεξ. Με την Dora, η οποία δεν τον κατακρίνει, απροετοίμαστος όπως ήταν, την ερωτεύεται. Αισθάνεται κάτι για αυτήν. Και την στιγμή που το αισθάνεται, πρέπει να καταστρέψει την σχέση. Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ τραγικό”

-Ναι, πράγματι. Πιστεύετε ότι ένας χαρακτήρας σαν αυτόν της Dora, μπορεί τελικά να έχει μία οικογένεια; Πως, με κάποιον τρόπο να κάνει τα πράγματα να δουλέψουν, είτε μόνη της είτε με τη μέγιστη βοήθεια που μπορεί να λάβει;

“Ακόμα και μία μητέρα, που δεν έχει διανοητική υστέρηση, χρειάζεται βοήθεια. Η Dora χρειάζεται περισσότερη. Για εμένα η καίρια ερώτηση είναι “Μπορούμε να ζήσουμε σε μία κοινότητα; Γιατί οι μητέρες να είναι τόσο μόνες;”. Μία μητέρα, ένα παιδί σε ένα διαμέρισμα τριών, ή δύο ή ακόμα και ενός δωματίου, ακόμα και αν ο σύζυγος είναι παρόντας, εκείνος μπορεί να ρυθμίσει τον εαυτό του με τον έξω κόσμο. Εδώ έχουμε μία σχεδόν παγιωμένη κατάσταση.”

-Ο κεντρικός σας χαρακτήρας είναι μία γυναίκα. Είστε μία γυναίκα σκηνοθέτης, πράγμα το οποία είναι καλό. 

“(γέλια) Σας ευχαριστώ πολύ”

-Περισσότερες γυναίκες στο φεστιβάλ. Ίσως όχι στο διαγωνιστικό μέρος, αλλά υπάρχουν εδώ, έστω, οπότε πρέπει να ρωτήσω δεδομένης της δυναμικής κίνησης των γυναικών, πως αισθάνεστε σαν γυναίκα σκηνοθέτης στην Brelinale, και πόσο πιο δύσκολος είναι ο κόσμος του σινεμά για μία γυναίκα;

“Πριν από όλα, είμαι ενθουσιασμένη που βρίσκομαι στην Berlinale, και στο ‘Πανόραμα’,γιατί πιστεύω ότι από την αρχή κατάλαβαν το θέμα της ταινίας, και την θηλυκή και φεμινιστική προσέγγιση που πήρα, και για αυτό είμαι πολύ ευχαριστημένη. Είναι εξαιρετικό να βρίσκομαι στο Βερολίνο. Είναι το σωστό μέρος για να βρίσκομαι με την ταινία. Όσο για την δημιουργία της ταινίας, νομίζω ότι είναι δύσκολο για όλους. Για τις γυναίκες, και μπορώ να μιλήσω μόνο για εμένα και το υλικό πάνω στο οποίο εργάζομαι, είναι αναπάντεχο να εργάζεσαι πάνω σε σκοτεινό υλικό.

Σαν γυναίκα, περιμένουν όλοι να καταπιαστείς με γλυκές ιστορίες, να είσαι θερμή και δοτική, σαν μία νοσοκόμα (γέλια). Ακόμα και η βιομηχανία περιμένει από εσένα να είσαι μία νοσοκόμα. Δεν είμαι νοσοκόμα. Προτιμώ να ρίχνω φως, στις σκοτεινές γωνίες της ανθρώπινης ψυχής. Αυτό με ενδιαφέρει πραγματικά. Δεν μου αρέσει να απαλύνω τις γωνίες.

Μου αρέσουν οι γωνίες. Νομίζω ότι είναι μέρος του ανθρώπινου είδους. Και ναι. Σου παίρνει περισσότερο χρόνο να δημιουργήσεις μία τέτοια ταινία.

-Υπάρχουν και πολύ συγκινητικές στιγμές στην ταινία, που ίσως ήταν δύσκολες να γυριστούν. Συμβαίνουν διάφορα δυσάρεστα στους πρωταγωνιστές, πράγμα που συγκίνησε και πολύ το κοινό. Ο τρόπος με τον οποίο σκηνοθετήσατε ήταν πολύ καλός, για εμάς, οπότε συγχαρητήρια και για αυτό.

“Είμαι πολύ χαρούμενη που το λέτε αυτό, σας ευχαριστώ. Η Dora δεν είναι ένα θύμα. Αυτό είναι μέγιστης σημασίας. Περνάει κάποιες σκοτεινές στιγμές, αλλά πραγματικά δεν είναι θύμα. Ζει τη ζωή της στο έπακρο, και αυτή είναι η ομορφιά του χαρακτήρα, και αυτό ήταν το στοιχείο που με τράβηξε σε αυτήν. Επίσης η ταινία αλλάζει και το δεδομένο του πως βλέπουμε τα άτομα με ειδικές ανάγκες.”

201503765_1_IMG_FIX_700x700

-Σχετικά με την ελευθερία που αναφέρατε και στο Q&A, ότι είναι δύσκολο να πούμε για κάποιον αν είναι ελεύθερος ή περιορισμένος σε μία σύγχρονη κοινωνία, δηλαδή αν είναι ελεύθερος να κάνει κάτι ή όχι, πιστεύετε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα να ειπωθούν, πέρα από αυτά που αναφέρετε και στην ταινία;

“Ξεκινώντας από την ταινία, η ερώτηση είναι “Τι θα συμβεί αν κάποιος που αγαπάς εκμεταλλεύεται όλη την ελευθερία  που σου επιτρέπει ο νόμος, βλάπτοντας μάλλον περισσότερο τον ίδιο”. Αυτή είναι και η ερώτηση της μητέρας. Πότε βλάπτεται; Πότε επεμβαίνω να βοηθήσω. Επεμβαίνω νωρίς γιατί δεν το αντέχω, ή γιατί πάνω από όλα είναι η αγαπημένη μου κόρη; Είναι μία καθολική ερώτηση. Για εμένα είναι μία ριζοσπαστική κατάσταση, που σου προσφέρει ο νόμος. Ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες μπορούν να διαμορφώσουν το μέλλον τους. Είναι κάτι που ο νόμος το προσφέρει. Υπάρχει. Οι κοινωνία πρέπει να τους προστατεύσει, σε αντίθεση με την απαρχαιωμένη νομοθεσία που έλεγε ότι πρέπει να προστατεύσουμε την κοινωνία από τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι μία τελείως διαφορετική οπτική γωνία για το επίπεδο του νόμου. Το ερώτημα είναι αν εμείς που είμαστε στην κοινωνία το γνωρίζουμε αυτό.

Και ενώ ζούμε σε μία κοινωνία με πολλές ελευθερίες, το σύστημα υγείας ή η οικονομία κτλ, μας κάνουν όλους μία κοινωνία διαμορφωμένη για την αγορά, με την μόνη μας ελευθερία, την επιλογή του τι θα καταναλώσουμε. Για εμένα, όλα αυτά δεν είναι εκείνα για τα οποία πολεμήσαμε από τον Διαφωτισμό και μετά. Η ελευθερία είναι να μπορούμε να ορίσουμε τον εαυτό μας, μέσα στην κοινωνία.

Δεν είναι να είμαστε μόνοι μας στο ταξίδι. Είμαστε μέρος της κοινωνίας, και οι οικογένειές μας είναι τα μικρά συστατικά, και η προσφορά πρέπει να είναι αμφίδρομη. Για αυτό έκανα αυτή την ταινία. Για να δείξω ακριβώς αυτό.

Δείτε περισσότερα και την γνώμη μας για την Dora.

Δείτε όλη μας την ανταπόκριση από το Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Την απομαγνητοφώνηση και μετάφραση από τα Αγγλικά έκανε ο Κωνσταντίνος Καραγάνης.

Διαβάστε περισσότερα για:
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell