Berlinale 2015: 20 ταινίες που δεν πρέπει να χάσεις + 5 απογοητεύσεις – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Berlinale 2015: 20 ταινίες που δεν πρέπει να χάσεις + 5 απογοητεύσεις

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 22-2-2015 |

Μία βδομάδα μετά την επιστροφή μας από το Βερολίνο, έχουμε επιστρέψει πλέον στην πεζή πραγματικότητα, με τα Oscars να μονοπωλούν την επικαιρότητα. Όμως στο Βερολίνο είδαμε όπως κάθε χρόνο κάποιες από τις καλύτερες ταινίες που θα παιχτούν φέτος στις αίθουσες, είδαμε κάποιους μεγάλους σκηνοθέτες να μας απογοητεύουν, και κάποιους άλλους να εμφανίζονται για πρώτη φορά και να κάνουν ιδανικό ντεμπούτο. Πάμε λοιπόν να δούμε τα καλύτερα και τα χειρότερα από το Βερολίνο.

Δείτε το φωτοαφιέρωμά μας από όσα είδαμε στην Berlinale.

Οι νικητές της Berlinale.

Το infographic με τα πιο σχολιασμένα της Berlinale.

Όλη η κάλυψή μας από το Βερολίνο.

Πάμε ανάποδα λοιπόν για να μετρήσουμε τις 20 καλύτερες ταινίες που είδαμε.

20. My Skinny Sister

201505666_1_IMG_FIX_700x700

Πρόκειται για την ιστορία μίας έφηβης πρωταθλήτριας καλλιτεχνικού πατινάζ, της Katja, η οποία υποφέρει από νευρική ανορεξία. Το ενδιαφέρον της ταινίας, ωστόσο, είναι ότι εστιάζει στη μικρότερή της αδερφή, Stella, μέσα από τα μάτια της οποίας παρακολουθούμε την αφήγηση. Αυτό το στοιχείο δίνει την ευκαιρία εμβάθυνσης στην ψυχολογία της τελευταίας τόσο πριν όσο κατά τη διάρκεια της κρίσης που συνεπάγεται η ανορεξία της αδερφής της προεκτείνοντας, έτσι, το κεντρικό θέμα από τη νευρική ανορεξία στη σχέση δύο αδερφών. Μία από τις καλύτερες ταινίες του Generation της Berlinale. Περισσότερα για το My Skinny Sister

19. Mr. Holmes

Βρισκόμαστε στην Αγγλία, αμέσως μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα το 1947. Ο διάσημος ντετέκτιβ Sherlock Holmes βρίσκεται πλέον σε ηλικία 93 χρονών και ζει αντί για το Λονδίνο, στο Sussex, σε ένα σπίτι στην εξοχή. Πηγαίνει στο σινεμά για να δει ταινίες για τον εαυτό του, παραπονούμενος για το πόσο άσχημες είναι οι ταινίες, αλλά και οι ίδιες οι ιστορίες που έγραψε γι’ αυτόν και τις περιπέτειες του ο Watson. Τα περισσότερα που ξέρουμε για τον Holmes είναι ψέματα και δημιουργήματα των ιστοριών του φίλου του. Για παράδειγμα ποτέ δεν φόρεσε το περίφημο καπέλο του, ενώ πάντα προτιμούσε τα πούρα από την πίπα. Έχοντας αποσυρθεί από την ενεργό δράση, βρίσκεται στην εξοχή, παλεύοντας με την μνήμη του να θυμηθεί το παρελθόν του, ενώ την περισσότερη του ώρα ασχολείται με την μελισσοκομεία. Μοναδική του συντροφιά είναι η οικονόμος του κυρία Munro και ο μικρός της γιος Roger, τον οποίο ο Holmes θα βάλει στα μυστικά της έρευνας, αλλά και της μελισσοκομείας. Χωρίς να είναι κάτι το εξαίσιο, είναι μια καλή ταινία που βρίσκει μια θέση στην λίστα με τα καλύτερα του Βερολίνου κυρίως λόγω McKellen και λόγω Sherlock frenzy. Περισσότερα για το Mr. Holmes.

18. Nasty Baby

Ο Freddie (Sebastián Silva) και ο Mo (Tunde Adebimpe) είναι ένα γκέι ζευγάρι που ζει σε ένα hype διαμέρισμά στη σύγχρονη Νέα Υόρκη, παρέα με τη γάτα τους Σούλα (!) και τα αμέτρητα φυτά τους. Η φίλη τους Polly (Kristen Wiig) βρίσκεται στα τέλη της τρίτης δεκαετίας της ζωής της, ζει μόνη και θέλει διακαώς να γίνει μητέρα. Οι τρεις τους έχουν αποφασίσει να αποκτήσουν ένα παιδί, που θα κυοφορήσει η Polly και θα μεγαλώσουν και οι τρεις. Τη γαλήνη και την ηρεμία τους διαταράσσει σε καθημερινή βάση ο ημίτρελος άστεγος γείτονας του ζευγαριού, Bishop, είτε κάνοντας θόρυβο στις εφτά το πρωί, είτε παρενοχλώντας την Polly, είτε τραμπουκίζοντάς τους, βρίζοντάς τους και κάνοντας ομοφοβικά σχόλια. Το Nasty Baby ήταν από τις πιο περίεργες και ταυτόχρονα πρωτότυπες ταινίες του Φεστιβάλ. Δείτε περισσότερα για το Nasty Baby.

17. Love and Mercy


Ένας άντρας μπαίνει σε ένα κατάστημα με Cadillac για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Δείχνει εκκεντρικός, ενδιαφέρον και λίγο τρελός. Η Melinda, η πωλήτρια μπαίνει μαζί του στο αυτοκίνητο που σκέφτεται να αγοράσει και καταλήγει να του δίνει το τηλέφωνό της. Κάπου εκεί ο άγνωστος θα της συστηθεί σαν ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς του αιώνα. Δεν είναι άλλος από τον Brian Wilson, τον αρχηγό των Beach Boys, του οποίου το αστέρι έλαμψε στον χώρο της μουσικής από το 1961 και λάμπει ακόμη και σήμερα. Τον Wilson παίζει σε αυτό το μετά την μεγάλη διασημότητα μέρος της ζωής του ο John Cussack, ενώ τον μικρότερο Wilson την εποχή του 1963 όταν και αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα ψυχικής ασθένειας, τον ερμηνεύει με μεγάλη επιτυχία ο Paul Dano. Στην ταινία βλέπουμε και τους Elizabeth Banks και Paul Giamatti. Η ταινία του Bill Pohlad, γνωστού κυρίως σαν παραγωγός των Brokeback Mountain και του 12 Years a Slave, είναι ένα αφιέρωμα στην ζωή του Wilson. Με όμορφο τρόπο η ταινία θα συνθέσει δύο σημαντικές περιόδους της ζωής του Wilson με τις εικόνες από τα 60′s και τα 80′s να εναλλάσσονται συχνά. H παρουσία του ίδιου του Wilson στο Βερολίνο, συγκίνησε και μας έκανε να αγαπήσουμε ακόμα πιο πολύ την ταινία και τον μεγάλο μουσικό. Σίγουρα από τις καλύτερες ταινίες για μουσικούς που έχει κάνει το Hollywood.

16. Body

Η Olga που έχει χάσει τη μητέρα της σχετικά πρόσφατα, μισεί το σώμα της και τον πατέρα της Janusz, εισαγγελέα στο τμήμα ανθρωποκτονιών, και τους πολεμά και τους δύο. Η ανορεξία την οδηγεί σε μια κλινική ψυχικών νοσημάτων και ένα group therapy για κορίτσια με διατροφικές διαταραχές. Η Anna είναι η θεραπεύτρια. Ζει μόνη, έχοντας για μοναδική παρέα τον γιγαντιαίων διαστάσεων σκύλο της. H Anna παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα μεταφυσικού χαρακτήρα: αποτελεί δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και εκείνου των νεκρών. Θα προσπαθήσει λοιπόν να βοηθήσει πατέρα και κόρη να επικοινωνήσουν με τη νεκρή μητέρα.

Η Πολωνή σκηνοθέτης Malgorzata Szumowska (33 Scenes from LifeElles), που πριν δύο χρόνια είχε παρουσιάσει την ταινία της In the Name of στο Διαγωνιστικό της Berlinale επέστρεψε στο φεστιβάλ της Γερμανικής πρωτεύουσας, με το BODY, την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία της, μια ταινία για το σώμα, το θάνατο, τις διατροφικές διαταραχές, για τις ανθρώπινες σχέσεις και το μεταφυσικό. Τελικά όντας μία από τις τρεις γυναίκες σκηνοθέτες του διαγωνιστικού κατάφερε να πάρει εξ’ ημισείας το βραβείο σκηνοθεσίας για το Body. “Είμαι γυναίκα και είμαι σκηνοθέτης. Τι ενδιαφέρον συνδυασμός!” λέει με νόημα η σκηνοθέτης πριν ευχαριστήσει όλους τους συνεργάτες της καθώς παραλαμβάνει την Ασημένια Άρκτο.

15. Angelica

201510225_2_IMG_FIX_700x700

1880 και η νεαρή Constance, πωλήτρια στο επάγγελμα, γνωρίζει τον γοητευτικό Dr Joseph Barton, ζει μαζί του δυο τρεις ρομαντικές στιγμές, ερωτεύεται τους τρόπους και την τρυφερότητά του και τον παντρεύεται (συνήθης η διαδικασία για την πλειοψηφία των γάμων της εποχής εκτός αν μεσολαβούσε προξενιό αλλά εντάξει, ας μη ξεφεύγουμε). Ακολουθούν μέρες μεγάλης ευτυχίας και για τους δύο, με τον Joseph να μυεί Constance στην καλή κοινωνία, τον έρωτα και το σεξ. Με πιστή ακρίβεια στην παραδοσιακή ακολουθία των γεγονότων, η τελευταία μένει έγκυος στην Angelica, αν και τα ροζ συννεφάκια διαλύονται από την πολύ δύσκολη γέννα, και τις συμβουλές του γιατρού να μην ξαναμείνει ποτέ έγκυος γιατί θα κινδυνέψει η ζωή της ίδιας και του εμβρύου.

Μία άψογη Jena Malone στην νέα ταινία εποχής του Mitchell Lichtenstein, έλαμψε στο Πανόραμα της Berlinale καθώς ήταν μία από τις καλύτερες ταινίες του τμήματος. Περισσότερα για την Angelica.

14. Victoria

Η Victoria είναι μία κοπέλα από την Μαδρίτη που ζει στο Βερολίνο εδώ και λίγους μήνες. Δεν μιλά Γερμανικά, όμως είναι ενθουσιασμένη με τη δυναμική της πόλης και τους ανθρώπους της. Είναι ευθύς και δεν διστάζει να φλερτάρει με τον μπαρμαν στο κλαμπ του Kreuzberg, της πιο εναλλακτικής συνοικίας του Βερολίνου, ενώ όταν στο δρόμο της επιστροφής κάποια άγνωστοι θα της συστηθούν, εκείνη σε αντίθεση με τις περισσότερες κοπέλες στην ηλικία της, δέχεται. Έτσι θα ξεκινήσει μια μεγάλη μεταμεσονύχτια περιπέτεια στους δρόμους του Βερολίνου μαζί με αυτούς τους τέσσερις αγνώστους και κυρίως τον γοητευτικό Σονε, που το όνομα του θα πει ήλιος και που έχει δικό του μαγαζί, αυτοκίνητο και είναι συγγενής του Μότσαρτ, σύμφωνα με τον ίδιο. Οι πέντε της παρέας θα μπλεχτούν σε μπελάδες με την μαφία και την αστυνομία, σε μία ταινία που περιγράφει τις περιπέτειες τους σε πραγματικό χρόνο.

Αυτή είναι η σχετικά πεζή ιστορία που πραγματεύεται το σενάριο, αμφιβάλλω αν θα βρισκόταν στο Διαγωνιστικό της Berlinale, αν δεν υπήρχε μια τεράστια λεπτομέρεια. Ο σκηνοθέτης Sebastian Schipper, αποφάσισε να γυρίσει αυτήν  την ταινία σε ένα και μόνο take (για την ακρίβεια δύο, αλλά ως ένα διαφημίστηκε), με μία μόνο κάμερα. Έτσι καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας ο ένας και μοναδικός κάμερα μαν, ακολουθεί τους ηθοποιούς, που για δύο και πλέον ώρες παίζουν ακατάπαυστα σε κάποιες δύσκολες σκηνές. Μόνο γι’ αυτό το πείραμα αξίζει να δει κάποιος το Victoria. Γι’ αυτό εξάλλου ο διευθυντής φωτογραφίας και κάμεραμαν της ταινίας βραβεύτηκε με Αργυρή Άρκτο για το επίτευγμά του.

13. Flocking

201506663_1_IMG_FIX_700x700

Βρισκόμαστε σε ένα βόρειο σουηδικό χωριό και γνωρίζουμε τη μικρή κοινότητά του η οποία, όπως σε κάθε επαρχία που σέβεται τον εαυτό της, δομείται πάνω στις αρχές της αλληλοϋποστήριξης και ταυτόχρονα της εύκολης επίθεσης προς οποιαδήποτε μεριά. Σε αυτό το περιβάλλον η Jennifer, μία νεαρή κοπέλα κατηγορεί ένα συμμαθητή της τον Alexander για βιασμό, τη στιγμή που εκείνος αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέση με αυτό. Σύσσωμη όλη η κοινότητα στρέφεται εναντίον του «θύματος» διατυπώνοντας τους συνήθεις χαρακτηρισμούς προς μια κοπέλα που έχει οποιαδήποτε σύνδεση με κάποιο  σεξουαλικό γεγονός. Άκρως ενδιαφέρον θέμα και προσέγγιση και Κρυστάλλινη Άρκτος για το Generation. Δείτε περισσότερα για το Flocking.

12. Aferim!

201508081_2_IMG_FIX_700x700

Βρισκόμαστε στην Ρουμανία (Βλαχία) του 1835. Δύο άντρες, πατέρας και γιος καβαλάνε τα άλογά τους και διασχίζουν την χώρα με σκοπό να βρουν έναν τσιγγάνο Σκλάβο που έχει δραπετεύσει από τα αφεντικά του για καλύτερες συνθήκες. Στον δρόμο τους θα συναντήσουν διάφορους ταξιδιώτες και θα έχουν διάφορες συζητήσεις ενδεικτικές για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα εκείνη την εποχή, αλλά και την ιδιοσυγκρασία, τα έθιμα και τις παραδόσεις και τις απόψεις των ανθρώπων της περιοχής για διάφορα θέματα. Τούρκοι, Ρώσοι, Χριστιανοί, Εβραίοι, Ούγγροι, αλλά και Έλληνες θα μπουν στο στόχαστρο των δύο ταξιδιωτών και των φίλων και εχθρών που θα συναντήσουν στον δρόμο τους. Στο κυνήγι του τσιγγάνου με το όνομα Carfin, θα μάθουμε και σημαντικά πράγματα για τους τσιγγάνους και την θέση τους στην κοινωνία της εποχής. Ένα ενδιαφέρον Βαλκανικό western όπως συστήνεται, το Aferim είναι μια ταινία που πήρα καλές αλλά και κακές κριτικές. Έφυγε ωστόσο με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας, ενώ σίγουρα πρόκειται για μια πρωτότυπη ταινία για γεγονότα που δεν έχουν ξαναειπωθεί στο σινεμά.

11. Ixcanul Volcano

Κάθε χρόνο κάποια ταινία από κάποια μακρινή χώρα θα έρθει στο διαγωνιστικό της Berlinale να μας μάθει τις παραδόσεις, τον διαφορετικό τρόπο σκέψης και την ιστορία συγκεκριμένων, συνήθως απομακρισμένων και μακριά από τον πολιτισμό τόπων. Ενίοτε δε αυτές οι ταινίες κερδίζουν και Χρυσή Άρκτο, με κύριο παράδειγμα το “Γάλα της Θλίψης” της Claudia Lliosa, η οποία φέτος είναι μέρος της κριτικής επιτροπής. Βέβαια η χώρα δεν είναι ανάγκη να είναι μακρινή, καθώς κάτι τέτοιο έγινε πριν λίγο χρόνια με τα Ελληνικά Μετέωρα. Φέτος λοιπόν σε αυτή την κατηγορία ανήκει το Ixcanul Volcano του Jayro Bustamante, από την Γουατεμάλα, που ήταν μία καλή ταινία και έφυγε με το Βραβείο της Επιτροπής που σημαίνει ότι κατά την επιτροπή ήταν η τρίτη καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ. Όχι και άσχημα. Δείτε περισσότερα για την ταινία.

10. Life

Ο Ολλανδός σκηνοθέτης Anton Corbijn (Control, The American, A Most Wanted Man) παρουσίασε την πιο πρόσφατη ταινία του, Life, στη φετινή Berlinale. Στo Life βρίσκουμε τον Robert Pattinson στο ρόλο του διάσημου φωτογράφου Dennis Stock, γνωστού ως επί το πλείστον από τα θρυλικά πορτρέτα του James Dean (Dane DeHaan) που τράβηξε το χειμώνα του 1955. Εκεί ακριβώς στρέφεται η ταινία, στην περίοδο κατά την οποία συναντήθηκαν οι ζωές των δύο αυτών καλλιτεχνών, οδηγώντας τους μοιραία σε μία ιδιαίτερη, αληθινή και τρυφερή φιλία, κάτι που αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο μέσα από τις αυθεντικές φωτογραφίες του Stock. Περισσότερα για το Life.

9. Sworn Virgin

201506319_1_IMG_FIX_700x700

Είναι μία ταινία του διαγωνιστικού η οποία ομολογουμένως έκανε αίσθηση τόσο χάρη στο τρομερά ενδιαφέρον θέμα της όσο και στην εξαιρετική ερμηνεία της Ιταλίδας Alba Rohrwacher, που ίσως θυμάστε από την ταινία Hungry Hearts και το The Wonders (για το πρώτο κέρδισε και το Κύπελλο Βόλπι στο εβδομηκοστό πρώτο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας).

Η Rohrwacher λοιπόν, που τείνει να εξελιχθεί σε Φεστιβαλική συνήθεια, γίνεται Sworn Virgin, όρος που αναφέρεται σε κάποιο άτομο που υιοθετεί την συμπεριφορά του αντίθετου φύλου και ταυτόχρονα αρνείται οποιαδήποτε σεξουαλική σχέση. Κατά κύριο λόγο έχει επικρατήσει να αναφέρεται στις κοινότητες των ορεινών περιοχών της Αλβανίας, στις οποίες οι γυναίκες αποφασίζουν να απαρνηθούν το φύλο τους και να αγνοήσουν τη γυναικεία τους ταυτότητα για διάφορους λόγους που συνδέονται, πάντα, με την ανδρική κυριαρχία (κοινωνική και άλλη). Ο χαρακτήρας της Rohrwacher θα ταξιδέψει από την Αλβανία στην Ιταλία, όπου θα αρχίσει σιγά σιγά να ανακαλύπτει το σώμα της, την σεξουαλικότητά της και τον ίδιο της τον εαυτό. Άκρως ενδιαφέρον θέμα, καλή ερμηνεία και εντυπωσιακή ταινία ντεμπούτο για την Ιταλίδα σκηνοθέτη Laura Bispuri. Περισσότερα για το Sworn Virgin.

8. Elser (13 λεπτά)

201503797_2_IMG_FIX_700x700 (1)

Ο Oliver Hirschbiegel, ο οποίος έχει ήδη ασχοληθεί προηγουμένως με τις τελευταίες ημέρες της εγκληματικής ναζιστικής δικτατορίας στη διάσημη ταινία του 2004 Η Πτώση (Downfall), την οποία κυρίως ξέρεις για τα άπειρα βιντεάκια με τον Χίτλερ να ουρλιάζει, επανέρχεται στην Ναζιστική Γερμανία, αποδίδοντας φόρο τιμής στον άγνωστο Elser, έναν νέο από ένα μικρό χωριό στις σουηβικές Άλπεις που προσπάθησε, και παραλίγο να τα καταφέρει να σκοτώσει τον Χίτλερ το 1939, λίγο πριν ξεκινήσει τον πιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα για την ταινία είναι ότι δεν επικεντρώνεται ούτε στον πόλεμο μετά το 1939, ούτε στην προσπάθεια του Elser να σκοτώσει τον Χίτλερ, αυτή καθεαυτή. Αντίθετα η ταινία τρέχει σε δυο χρονογραμμές. Η πρώτη είναι η ανάκριση του Elser μετά την σύλληψή του, τα βασανιστήρια που τον υποβάλουν και την διαλεύκανση του πως κατάφερε να πετύχει αυτήν την απόπειρα δολοφονίας. Μέσα από την ανάκριση έχουμε πολυάριθμα flashbacks για την ζωή του Elser από τα μέσα της δεκαετίας του 30 μέχρι και το 1939, κάτι που είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας, καθώς η ιστορία του Elser εκείνη την εποχή, είναι η ιστορίας της μετατροπής της Γερμανίας από δημοκρατία στην απολυταρχία του Χίτλερ. Μια ταινία μάθημα ιστορίας και προβληματισμός για το τι τελικά είναι τρομοκρατία και τι όχι. Δείτε περισσότερα για το Elser.

7. Sangue Azul (Blue Blood)

735e9eb3-7a71-488a-8ec3-d5160fc06d2a

Μία από τις πολλές ταινίες που είχε η Λατινική Αμερική, ήταν το Blue Blood. Ο κεντρικός ήρωας του φιλμ είναι ο Pedro, γνωστός πλέον ως ‘Zolah the Cannon Man’, όπως είναι το όνομά του στον περιφερόμενο θίασο με τον οποίο ζει χρόνια. Σιγά-σιγά μαθαίνουμε την ιστορία του: αποχωρίστηκε την οικογένειά του σε ηλικία δέκα ετών, όταν η μητέρα του φοβήθηκε την πιθανή ερωτική έλξη που αναπτυσσόταν ανάμεσα σε αυτόν και την αδερφή του Raquel (Caroline Abras), και πλέον, έχοντας γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο, επιστρέφει με το τσίρκο στο νησί του, προσπαθώντας να επανασυνδεθεί με το παρελθόν του. Μία από τις καλύτερες ταινίες του Πανοράματος με αναφορές σε παλαιότερες ταινίες και έναν πολύ καλό πρωταγωνιστή. Περισσότερα για το Blue Blood.

6. 45 years

Δεν είναι τυχαίο ότι το 45 Years κέρδισε και τα δύο ερμηνευτικά βραβεία της Berlinale. και  ενσαρκώνουν με μεγάλη επιτυχία ένα ζευγάρι μετά από 45 χρόνια γάμου, όπως προδίδει και ο τίτλος. Συγκεκριμένα τους βρίσκουμε λίγο πριν τον εορτασμό της επετείου τους, με τον άντρα να μαθαίνει την τύχη της πρώην αγαπημένης του, μετά από πολλά χρόνια. Η σχέση του ζευγαριού στο μικροσκόπιο και μία ταινία που αγαπήθηκε από τους κριτικούς, όντας από τις ελάχιστες που ασχολούνται με την τρίτη ηλικία, αλλά και τον έρωτα σε αυτήν. Περισσότερα για το 45 Years.

5. El botón de nácar/The Pearl Button

pearlb

Το μόνο ντοκιμαντέρ του διαγωνιστικού της Berlinale απέδειξε ότι δεν βρέθηκε τυχαία στο τμήμα. Ο Χιλιανός Patricio Guzmán αφηγείται την ιστορία του νερού, στοιχείου με τεράστια σημασία για τη χώρα του, αφού εκτός του ότι αποτελεί τα φυσικά της σύνορα με μια ακτογραμμή 4000 χιλιομέτρων, περιλαμβάνει και το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος παγκοσμίως. H Δυτική Παταγονία βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα της Χιλής και το μοναδικό φυσικό της τοπίο εκτός από τα αμέτρητα νησιά, περιλαμβάνει βράχους, ηφαίστεια, πάγους, φιόρδ. Η αφήγηση οδηγείται μοιραία στην περιοχή της Παταγονίας και των ιθαγενών της, και από εκεί σε δύο άλλες ιστορίες, αυτές δύο κουμπιών. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο τα δύο αυτά κουμπιά, μέσω ενός παιχνιδιού της μοίρας, είναι μέρος δύο ιστοριών φρίκης και ανθρώπινης εκμετάλλευσης, φυσικά σε βάρος του “μη πολιτισμένου κόσμου”. Μόνο τυχαίο επίσης δεν είναι ότι το ντοκιμαντέρ κέρδισε βραβείο σεναρίου, εκπληκτικό επίτευγμα για το είδος. Περισσότερα για το The Pearl Button.

4. Eisenstein in Guanajuato

eisenstein-in-guanajuato (1)

Ένας Άγγλος (Peter Greenaway) σκηνοθετεί έναν Νορβηγό που παίζει τον Ρώσο σκηνοθέτη Eisenstein ενώ βρίσκεται στο Μεξικό για να γυρίσει ταινία, μετά την απόρριψη του από τα κυκλώματα του Hollywood καθώς ήταν υπερβολικά κομμουνιστής. Το αποτέλεσμα μία όμορφη σουρεαλιστική ταινία με πολλά κωμικά στοιχεία και με έναν διαφορετικό από το πως τον περιμέναμε Sergei Eisenstein να είναι αστείος, ομιλητικότατος, ιδιοφυής και γεμάτος διάθεση να ανακαλύψει πράγματα για την σεξουαλικότητά του, όντας ένας παρθένος gay ετών 30, πέρα από έναν από τους σκηνοθέτες που έγραψαν ιστορία στο σινεμά με ταινίες όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν. Από τις ταινίες του διαγωνιστικού που είναι “ελαφρές” χωρίς να χάνουν σε ποιότητα, καθώς φιλοδοξεί να αποκαλύψει το νόημα της ζωής. Που βρίσκεται αυτό; Στο σεξ, τον μεσημεριανό ύπνο και στην ζωή στο πλάι ενός Μεξικάνου.

3. Dora or The Sexual Neuroses of Our Parents

201503765_1_IMG_FIX_700x700

Η Dora είναι μία 18χρονη κοπέλα που ζει στο Βερολίνο με τους γονείς της. Έχει την νοητική ικανότητα ενός παιδιού οχτώ ετών και της χορηγούνται φάρμακα για την κατάστασή της. Η μητέρα της κάπου εκεί θα αποφασίσει πως η Dora θα πρέπει να σταματήσει την χορήγηση των κατασταλτικών φαρμάκων και να αφήσει την κόρη της να ζήσει χωρίς αυτά μία όσο το δυνατό πιο φυσιολογική ζωή γίνεται. Τότε η Dora θα αρχίσει να ανακαλύπτει το σώμα της, να περνά μια ιδιότυπη εφηβεία και τελικά να κάνει σεξ και να βρίσκεται σε μία περίεργη σχέση. Η σεξουαλική της δραστηριότητα θα ανησυχήσει τους γονείς της, ενώ η σχέση της Dora θα την οδηγήσει σε πιο σοβαρές καταστάσεις με όλες τις πλευρές να πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις τους σε επίπεδο εμπιστοσύνης, ελευθερίας, ελέγχου αλλά και ζήλιας. Η ταινία θέτει πολλά ερωτήματα και βομβαρδίζει τον θεατή με δύσκολες καταστάσεις που χωρούν ώρες συζητήσεων, με τρόπο που θυμίζει το Requiem for a Dream. Αναμφισβήτητα μία από τις καλύτερες ταινίες της Berlinale. Δείτε περισσότερα για το Dora or The Sexual Neuroses of Our Parents.

Δείτε την άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη της σκηνοθέτη της ταινίας Stina Werenfels στο Cinefreaks.gr

2. El Club

Είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις Φεστιβάλ, η φετινή Berlinale, που οι επιλογές μας ήταν πολύ κοντά με αυτές της επιτροπής έτσι η ταινία που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και Αργυρή Άρκτο, βρίσκεται στην δεύτερη θέση και των δικών μας προτιμήσεών. Ο λόγος για το El Club, του Pablo Larraín, γνωστού για το No, με τον Gael Garcia Bernal (της ταινίας στην οποία βασίστηκε η προεκλογική εκστρατεία της ελπίδας ενάντια στην δικτατορία του Pinochet – και αντέγραψε φέτος ο ΣΥΡΙΖΑ). Η ταινία έχει να κάνει με μια ομάδα ιερωμένων της καθολικής εκκλησίας που κατηγορούνται για ομοφυλοφιλία και παρενόχληση παιδιών. Το καυτό αυτό θέμα για τους καθολικούς αντιμετωπίζεται με τις κλασσικές για την Λατινική Αμερική σουρεαλιστικές υπερβολές που είναι όμως άκρως επιτυχημένες και χτυπάνε με ένταση την καρδιά του θέματος. Περισσότερα για το El Club.

1. Taxi

Τι να πει κανείς για το Taxi του Jafar Panahi. Όχι δεν είναι η καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ. Είναι όμως η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να γυρίσει κανείς χωρίς να τον καταλάβουν οι αρχές της χώρας του ότι γυρίζει ταινία. Είναι η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να γυρίσει ένας άνθρωπος που ένα αυταρχικό καθεστώς του απαγορεύεται να γυρίσει ταινίες. Είναι η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να γυρίσει κανείς μέσα σε ένα ταξί και με τον σκηνοθέτη να είναι ηθοποιός, οδηγός και κάμεραμάν. Ο Panahi που πριν λίγα χρόνια έκρυψε μια ταινία του σε κέικ για να βγει από την χώρα και να προβληθεί στις Κάννες, διδάσκει σινεμά, διδάσκει ήθος, διδάσκει ελπίδα. Πως να μη του δώσεις την Χρυσή Άρκτο; Πως να μη λατρέψεις αυτή την ταινία και τις προσπάθειες ενός ανθρώπου που ζει για δικαιοσύνη και σινεμά. Δες περισσότερα για το Taxi του Panahi.

Στην λίστα με τις καλύτερες ταινίες της Berlinale δεν χώρεσαν πολλά μεγάλα ονόματα από αυτά που είδαμε στο Φεστιβάλ. Ο λόγος απλός: οι περισσότερες ταινίες στις οποίες είδαμε φέτος μεγάλους σταρ του Hollywood και μη, δεν ικανοποίησαν με το επίπεδό τους. Εδώ λοιπόν κάποιες από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του Φεστιβάλ, για τις οποίες είχαμε αρκετά μεγάλες ελπίδες, όμως μάλλον τελικά θα πρέπει να τις αποφύγετέ τους επόμενους μήνες.

1.  παίζουν στην ταινία του Wim Wenders, που βραβεύεται με τιμητική Χρυσή Άρκτο και το Everything will be Fine, προβάλλεται εκτός συναγωνισμού στο Διαγωνιστικό της Berlinale. Από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του Φεστιβάλ το 3D παρακαλώ δράμα του μεγάλου δημιουργού.

2. Δεν είχε star αλλά είχε Ανατολική Γερμανία, μετά την ένωση, αριστερούς να μαλώνουν με ναζί και περίεργες εποχές. Ακόμα και ο τίτλος Aw we were dreaming μας προδιέθετε για κάτι καλό. Από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του διαγωνιστικού τελικά. το As we were Dreaming.

3. Η ταινία που έφερε την Nicole Kidman στην Berlinale. Μόνο σαν αυτό θα θυμόμαστε το Queen of Desert. Ποιος ξέρει γιατί επιλέχτηκε στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ.

4. Δεν ήταν τόσο κακό όσο το περιμέναμε. Βέβαια περιμέναμε ένα φιάσκο σαν αυτό της Grace στις Κάννες. Έτσι το δεύτερο μέρος του Nobody Wants the Night ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για το Φεστιβάλ. Το πρώτο μέρος όμως είναι που φέρνει την ταινία με την Juliette Binoche στις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του Φεστιβάλ.

5. Εντάξει δεν ήταν απογοήτευση, το ξέραμε. Αλλά εντάξει για το φέρει η Berlinale στο πρόγραμμά της ελπίζαμε ότι θα είναι τελικά λίγο πιο καλό, λίγο πιο προκλητικό, λίγο πιο ταινία. Τίποτα από αυτά δεν έγινε και έτσι το Fifty Shades of Grey έγραψε μια μαύρη σελίδα στο ιστορικό του Βερολινέζικου Φεστιβάλ.

Διαβάστε περισσότερα για:
wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell