Αφιέρωμα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Όλα όσα είδαμε - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Αφιέρωμα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Όλα όσα είδαμε

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 8-11-2014 | and

Όσοι παρακολουθήσατε ταινίες αυτές τις μέρες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά και όσοι παρακολουθείτε το site στην ειδική μας σελίδα επ’ αυτού  θα έχετε σίγουρα καταλάβει ότι φέτος, παρά το μικρότερο αριθμό ταινιών σε σχέση με άλλες χρονιές, οι επιλογές ήταν προσεγμένες και συνολικές, συμπεριλαμβάνοντας μία γκάμα θεματική και ειδολογική, σε ένα γενικά πολύ καλό Φεστιβάλ. 

KornelMundruczo-Portrait2Κόρνελ Μούντρουτσο.

Εφόσον η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, ήταν πολύ σημαντικό ότι άφησε καλές εντυπώσεις η φετινή ταινία έναρξης Λευκός Θεός (2014), (Βραβείο του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» – Φεστιβάλ Καννών 2014) του Κόρνελ Μούντρουτσο μια ταινία για τη σχέση του ανθρώπου με το σκύλο και για το ζήτημα του τίνος είναι τελικά η «ζωώδης» συμπεριφορά. Το γενικό αφιέρωμα στις ταινίες του Μούντρουτσο δεν έχει ακόμη τελειώσει, έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το Ευχάριστες Μέρες (2002) την Κυριακή 9/11 στις 15:00 στην Τώνια Μαρκετάκη, Στο Δέλτα (2008) την Παρασκευή 7/11 στις 00:00 στον Παύλο Ζάννα, Ο στοργικός γιος – Υπόθεση Φράνκενσταϊν (2010) την Κυριακή 9/11 στις 19:30 στον Παύλο Ζάννα. Φαίνεται ότι ο Μούντρουτσο κινείται πέρα από κινηματογραφικές συμβάσεις και περιορισμούς των ειδών και, όσοι δεν  ήρθατε σε επαφή με το σινεμά του μπορείτε να το κάνετε τις επόμενες μέρες.

Το τμήμα, βέβαια, που συγκεντρώνει, όπως και κάθε χρόνο, τα περισσότερα σχόλια και τις περισσότερες κριτικές είναι το Διεθνές Διαγωνιστικό, καθώς η αναμονή βράβευσης με τον Χρυσό Αλέξανδρο (σήμερα το βράδυ) εξιτάρει κοινό και κριτικούς. Η Φυλή (2014),του Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκιι  όπου η απόλυτη εξορία του λόγου χαρίζει μία κατεξοχήν κινηματογραφική εμπειρία, είναι μία ταινία προκλητική, που όμως χαράσσεται στη μνήμη. Από την άλλη έχουμε το Magical Girl (2014) Κάρλος Βερμούτ, μία καταπληκτική ταινία, σχεδόν φιλοσοφική, για τη γλυκόπικρη χροιά της ζωής και τη συνεχή συνύπαρξη του γέλιου με το θρήνο, ανοίγει το δρόμο για ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό είδος. Από τα καλύτερα σημεία του Φεστιβάλ ήταν η ταινία Πλευρικοί Άνεμοι (2014), του Μάρτι Χέλντε.

Τις προηγούμενες μέρες διαγωνίστηκε και το Καληνύχτα μαμά (2014) των Βερόνικα Φραντς και Σεβερέν Φιαλά, ένα κάπως τετριμμένο θριλεράκι που σόκαρε το ανυποψίαστο κοινό του με τη σπλάτερ κατάληξή του, αλλά παράλληλα του πρόσφερε μία εξαιρετική φωτογραφία της αυστριακής φύσης. Μέσα σε όλα αυτά έχουμε και το Μόντρις (2014) του Γιούρις Κουρσιέτις, μία απλή και, παράλληλα, έντονη μελέτη πάνω στην εφηβική ψυχοσύνθεση που σίγουρα άρεσε πολύ.

El-director-espanol-Carlos-Ver_54414818093_54028874188_960_639Carlos Vermut, o σκηνοθέτης του Magical Girl 

Δύο από τις ταινίες του Διαγωνιστικού, Μάθημα (2014) των Κριστίνα Γκρόζεβα, Πέταρ Βαλτσάνοφ και Μάθημα αποκατάστασης (2014), του Ιβάν Ι. Τβερντόφσκι, μας μεταφέρουν στις σχολικές αίθουσες για να μας μιλήσουν για κώδικες ηθικής αλλά και για το παρωχημένο ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα αντίστοιχα.

Το ότι συνολικά η κατηγορία του Διαγωνιστικού ήταν φέτος πολύ ενδιαφέρουσα, δε σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και οι παραφωνίες της. Μία ταινία καθόλου καλή και ασύλληπτα επιφανειακή, για παράδειγμα, ήταν η Αμνησία (2014) της Νίνι Μπουλ Ρόμπσαμ. Μέτρια εντύπωση άφησε και το Πάρκο με τις μύγες (2014), του Γιενς Όστμπεργκ που χωρίς να έχει σοβαρά ελαττώματα, απογοήτευσε τις προσδοκίες μας. Κάπως αδιάφορη, από την άλλη, πέρασε και η ταινία Δίπλα της (2014) του Άσαφ Κορμάν, για μία αρρωστημένη αδερφική αγάπη, που, ενώ είχε πραγματικά πολλά πράγματα να πει, φάνηκε τελικά σα να μην πρόλαβε να τα αναπτύξει όσο θα έπρεπε.

Στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα συμμετείχαν και δύο ελληνικές ταινίες: Από τη μία η ταινία Νορβηγία του Γιάννη Βεσλεμέ η οποία, βέβαια, αν και μας άρεσε ιδιαίτερα, είναι, καλώς ή κακώς μια ταινία με περιορισμένο target group και δύσκολα θα μπορούσε να κατακτήσει το ευρύ κοινό, αν και το αξίζει. Από την άλλη η ταινία Forget me not (2014), του Γιάννη Φάγκρα, που, ωστόσο, δεν ξέρω αν θα καταφέρει να υπερισχύσει των υπολοίπων.

327

Αν περιμένετε προβλέψεις, θα λέγαμε ότι τα  Η Φυλή (2014), Magical Girl (2014) και Πλευρικοί Άνεμοι (2014), είναι οι ταινίες που μας άρεσαν παραπάνω από τις άλλες του διαγωνιστικού, και θα στοιχηματίζαμε ότι μία από αυτές θα πάρει και τον Χρυσό Αλέξανδρο.

roy

Ρόι Άντερσον.

Φέτος είχαμε τη χαρά να έχουμε στο πρόγραμμα ταινίες του Ρόι Άντερσον, του σαρκαστικού αυτού αναλυτή της κωμικοτραγικής  φύσης ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα βλέμμα καυστικό, σκαλωμένο πάνω στην ταξικότητα  (Γκίλιαπ, 1975), στην παιδική αθωότητα ως αντίθεση στον αισχρό ενήλικο κόσμο (Μια ερωτική ιστορία, 1969), στον παραλογισμό του ανθρώπου εξ ορισμού (Τραγούδια από το δεύτερο όροφο, 2000). Ταινία του Άντερσον επιλέχθηκε για να κλείσει η φετινή φεστιβαλική χρονιά στην τελετή λήξης το Σάββατο 8/11 στις 21:00 στο Ολύμπιον και, μάλιστα, μία ταινία που ήδη έχει συζητηθεί αρκετά λόγω του παράδοξου τίτλου της και φυσικά του Χρυσού Λέοντα που κέρδισε στην Βενετία φέτος. Ο λόγος για το (Ένα περιστέρι έκατσε σ’ ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του

Ωστόσο από τους σκηνοθέτες στους οποίους  υπάρχει αφιέρωμα, τις εντυπώσεις έκλεψε ο Ραμίν Μπαχράνι. Η αγάπη για τον Μπαχράνι ξεκίνησε από το Άντρας σπρώχνει καρότσι (2005) και τους τετριμμένους μελοδραματικούς του τόνους που προφανώς άγγιξαν την καρδιά του φεστιβαλικού κοινού. Στη συνέχεια τα Chop Shop(2007) και 99 Σπιτικά (2014) επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες του αν και η ένταξή τους στον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο δεν τα απομακρύνει ιδιαίτερα από τον «εξαρτημένο». Ο Μπαχράνι μας έκανε την τιμή να παρευρεθεί τόσο για παρουσιάσεις των ταινιών του πριν τις προβολές, όσο και για συνεντεύξεις τύπου και για ένα Masterclass σχετικά με τη δουλειά του. Έχετε ακόμη την ευκαιρία οι της Θεσσαλονίκης να δείτε Μπαχράνι την Κυριακή στις 19:30 στην Τώνια Μαρκετάκη με το Αντίο Σόλο (2008).

chy101212380_high

Ραμίν Μπαχράνι.

Σχόλια και πολλές συζητήσεις μεταξύ των θεατών ακούω όλες αυτές τις μέρες σχετικά με τις ταινίες του Ζέλιμιρ Ζιλνικ. Η ματιά του στυγερή, ανεξάρτητη και πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένη, θίγει καίρια ζητήματα με ένα μοναδικό τρόπο. Ο Ζιλνικ παρευρέθηκε εξίσου για συνέντευξη τύπου, ένα Masterclass καθώς και την τιμητική εκδήλωση στο πρόσωπό του, που έλαβε χώρα τη Δευτέρα 3/11 στις 19:30.

Απαρατήρητη δεν πέρασε και η προβολή της  Ida (2014), του Πάβελ Παβλικόφσκι, η πολωνική επιλογή για τις υποψηφιότητες της επόμενης διοργάνωσης των βραβείων Όσκαρ, που διεκδικεί το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

ida-pawel-pawlikowski-solopan-2013-10-08-033-920x690Ida (2014), του Π.Παβλικόφσκι.

Όσον αφορά τους Ανοιχτούς Ορίζοντες, ομολογουμένως πολύ καλές ήταν οι ειδικές προβολές. A Second Chance, από τη Σουσάνε Μπίερ, κάπως μελοδραματική και τετριμμένη αλλά αρκετά δυνατή για να αντέξει στις συγκρίσεις, Δυο μέρες, μια νύχτα , των Ζαν-Πιερ και Λυκ Νταρντέν, που παίζεται από την Πέμπτη στις αίθουσες και σου συνιστούμε να την δεις το συντομότερο, το The Cut , του γνωστού Φατίχ Ακίν. Η Ίαση – Η ζωή μιας άλλης, της Αντρέα Στάκα συζητήθηκε επίσης αρκετά, ενώ το Itsi Bitsi  του αγαπημένου Όλε Κρίστιαν Μάντσεν βρίσκεται ήταν επίσης μεταξύ των διακριθέντων στις ειδικές προβολές. Mόλις χτες είδαμε και το Love is Strange, για το οποίο οι φήμες για κάποια Oscar έχουν αρχίσει και μένουν να επιβεβαιωθούν. Σε εμάς άρεσε πάντως. Είδαμε και έναν υπέροχο Schwartzman στο Listen Up Philip.

Επίσης από την φετινή σοδειά των μεγάλων Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ είδαμε στην Θεσσαλονίκη τα Winter Sleep (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες), Ένα περιστέρι έκατσε σ’ ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του (Χρυσός Λέοντας στην Βενετία – ταινία λήξης του Φεστιβάλ) αλλά και τα SivasThe third side of the river, Timbuktu, Difret,

Παρακολουθήσαμε επίσης το  Φιντέλιο – Η Οδύσσεια της Αλίκης της Λυσί Μπορλετώ και το Πρόσφυγας του Διέγο Λέρμαν, ταινίες για τις οποίες οι γνώμες διχάστηκαν.

MV5BMTM2NTg2OTY3N15BMl5BanBnXkFtZTcwNjkwMDg2Ng@@._V1_SX640_SY720_

Ζαν-Πιερ και Λυκ Νταρντέν, με τη νέα τους ταινία Δυο μέρες, μία νύχτα (2014).

Σημαντικό ρόλο παίζει φέτος το ελληνικό σινεμά. Το ακούσαμε, το είδαμε, το ξέρουμε. Πέρα όμως από τις προβολές παλαιότερων ταινιών στο πλαίσιο των 100 χρόνων Ελληνικού Κινηματογράφου,  λίγες είναι οι ελληνικές παραγωγές που ξεχωρίζουν, εφόσον η επιτήδευση, το extreme και η βαριά κουλτούρα, που για κάποιο λόγο γοητεύει τους Έλληνες σκηνοθέτες περισσότερο από όσο θα έπρεπε χαλούν κάπως την αρχική καλή μας προδιάθεση. Είδαμε τα Ως το κόκκαλο(2014), του Θοδωρή Κουτσαύτη,  Βασίλισσα Αντιγόνη (2014), του Τηλέμαχου Αλεξίου και Πολκ (2014) του Νίκου Νικολόπουλου, και δε μπορούμε να πούμε τα καλύτερα…

maxresdefaultΓιάννης Βεσλεμές, ο σκηνοθέτης της ταινίας Νορβηγία(2014).

Βεβαίως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Φωτεινό παράδειγμα η Νορβηγία (2014) του Γιάννη Βεσλεμέ, μία ταινία παράξενη και ιδιαίτερη με καυστικό χιούμορ και καταπληκτική μουσική επένδυση, η ιστορία του Έλληνα βρυκόλακα (!) μέσα από ένα κινηματογραφικό είδος αόριστο, που δε σέβεται τίποτα και παράλληλα μιλά για όλα. Εξίσου καλή μας φάνηκε και η ταινία του Γιάννη Φάγκρα Forget me not (2014) για το ταξίδι ενός Έλληνα στην Αλάσκα και από εκεί στη θάλασσα Μπέρινγκ, στο βόρειο Ειρηνικό. Και οι δύο ταινίες ήταν μέρος του Διεθνούς διαγωνιστικού. Βέβαια πέρα από τις πρεμιέρες Ελληνικών ταινιών είχαμε και τις προβολές των εξαιρετικών Έκρηξη και Ξενίαπου μολις πριν λίγους μήνες έκαναν πρεμιέρα σε μεγάλα Ευρωπαϊκά Φεστιβάλ, με το δεύτερο να έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στην χώρα μας.  

e-go_o_fagras_type12443

Γιάννης Φάγκρας, ο σκηνοθέτης της ταινίας Forget me not (2014).

Αυτά από την Θεσσαλονίκη για φέτος… Το Cinefreaks θα παραμείνει στην πόλη και το Σαββατοκύριακο για να σας μεταδώσει τους νικητές και να σας προτείνει τι ταινίες να δείτε, καθώς το Φεστιβάλ δεν έχει τελειώσει! Δείτε αναλυτικά όλη μας την ανταπόκριση από την Θεσσαλονικη με όλες τις ταινίες που είδαμε στο Φεστιβάλ.

Διαβάστε περισσότερα για: