Κάννες Μέρα 9: O Ken Loach, Χρυσή Αυγή, Xavier Dolan και όλα τα άλλα - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Κάννες Μέρα 9: O Ken Loach, Χρυσή Αυγή, Xavier Dolan και όλα τα άλλα

Αφιερώματα, Φεστιβάλ | 23-5-2014 |

Η ένατη μέρα του Φεστιβάλ ήταν και από τις καλύτερες μέρες του, καθώς οι δύο ταινίες του διαγωνιστικού που έκαναν πρεμιέρα, έφυγαν με πολύ χειροκρότημα από το κοινό και με βλέψεις για το κάτι παραπάνω. Βίντεο φωτογραφίες κριτικές και όλα τα υπόλοιπα από τις Κάννες.

Η ένατη μέρα του Φεστιβάλ ήταν μία από τις καλύτερες σε ταινίες, ήταν όμως η χειρότερη από πλευρά καιρού, καθώς στις Κάννες είχε τρομερό αέρα, βροχή και κρύο σε κάτι που με τίποτα δε θύμιζε 22 Μαίου στην Μεσόγειο. Ωστόσο το πρωινό μας ανταμείφθηκε με την υπέροχη νέα και ίσως (μάλλον όχι τελικά έτσι όπως τον κόψαμε) τελευταία ταινία του Ken Loach.

Το Jimmy’s Hall μας παρουσιάζει την ιστορία του Jimmy Gralton, ενός πολιτικού ακτιβιστή της Ιρλανδίας του 1920 και του 30. O Gralton είναι ο οργανωτής μίας αίθουσας χορού, μέσα από την οποία πέρα από χορό διακυρείτει τις απόψεις του, τις οποίες η Καθολική εκκλησία απορρίπτει θέλοντας να επεμβαίνει ακόμη και στα μικρά πράγματα της ζωής των ανθρώπων, όπως και ο χορός. Ο Gralton θα συγκρουστεί με την εκκλησία και με το κράτος σε τέτοιο βαθμό που θα οδηγηθεί σε βίαιες συγκρούσεις το 1933 αλλά μέχρι και την απέλασή του από την χώρα και την μετακόμισή του στις ΗΠΑ.

Όλη η κριτική του Cinefreaks για το Jimmy’s Hall που καταχειροκροτήθηκε από το κοινό.

Screenshot from 2014-05-23 09:25:32 

Η συνέντευξη με τον Κen Loach που ακολούθησε ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα με την ταινία. Δείτε όλο το βίντεο της συνέντευξης καθώς και τα σημαντικότερα της σημεία στα Ελληνικά. 

Η Ελλάδα ήρθε στο προσκήνιο της συνέντευξης τύπου με τον Paul Laverty, σεναριογράφο της ταινίας να λέει: “Οι σύγχρονοι Jimmy Gralton βρίσκονται στην Ελλάδα του σήμερα όπου δάσκαλοι διδάσκουν γλώσσα στις κινήσεις μεταναστών με κίνδυνο της ζωής τους από τους τραμπούκους της Χρυσής Αυγής. “

Η οικονομική κρίση και η έλλειψη εναλλακτικής ήταν άλλο ένα από τα θέματα που απασχόλησε έντονα: “(Στην σύγχρονη πολιτική) υπάρχει μόνο μία πολιτική ιδέα που θεωρείται αποδεκτή, και με βάση αυτήν πορεύονται οι ελεύθερες αγορές και συνεχίζει να πραγματοποιείται η νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Αυτό είναι ο μόνος τρόπος, είναι σαν το θεό. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για την οργάνωση της κοινωνίας, και οτιδήποτε το αντικρούει αυτό, θεωρείται αμαρτία, σαν μια ιδέα τραβηγμένη από τα άκρα. Παρότι βρισκόμαστε σε μία πολύ καλλιεργημένη κοινωνία, με πολλά προηγμένα μέσα επικοινωνίας στην διάθεσή μας, όποιος προκαλέσει και αντικρούσει αυτή την ιδέα είναι σαν να προκαλεί τον θεό και να λέει αυτό που δεν λέγεται. Το μεγάλο ζήτημα της εποχής μας είναι να υπάρξει μία φωνή, ένας χώρος που να εκφράσει το διαφορετικό και θα προστατέψει τους ανθρώπους και τον πλανήτη. Το να βρούμε αυτόν τον χώρο που ο Jimmy Gralton αντιπροσώπευε και να δώσουμε το δικαίωμα σε αυτό τον εναλλακτικό χώρο να έχει φωνή.” είπε ο Loach

Όσον αφορά στην ερώτηση για το αν το σινεμά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο: “ Στο σινεμά προσπαθουμε να περάσουμε ιδέες και οπτικές με τον ιδιο τρόπο που το κανει μια στήλη σε μια εφημεριδα. Αν οι ταινίες ειχαν τοσο μεγαλη επίδραση, τότε ο κοσμος θα πίστευε ότι οι ΗΠΑ ειναι το σπίτι της δημοκρατίας και της ελευθερίας και ο κυριος προασπιστης τους στον κόσμο. Άρα μαλλον θα πρέπει ναελπιζουμε για το αντίθετο: οι ταινίες να μην εχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο. Εμείς αυτό που κάνουμε ειναι να ρωταμε ερωτησεις να προκαλούμε, αλλα η τελευταια λέξη ανήκει στο κοινό. Μπορεί να αφήσει το μηνυμα σην αιθουσα η να το παρει εξω από αυτην. Υπάρχει παντως ελπίδα.

download (8)

Την ταινία του Loach ακολούθησε η πρεμιέρα μιας ακόμη πολύ καλής ταινίας. Το Mommy του Xavier Dolan είναι μία από τις πιο γλυκές ταινίες που παρακολουθήσαμε στις Κάννες. Ο τόπος του Μόντρεαλ του 2015 όπου ένας νέος νόμος έχει βγει για τα παιδιά με ψυχικά προβλήματα. H Diane, ή Die όπως αναφέρεται στην ταινία αρκετές φορές, είναι η μητέρα του δεκαεξάχρονου Steve, παιδί με ένα σοβαρό σύνδρομο που το κάνει να αλλάζει διάθεση συνεχώς και να είναι πολύ φιλικός έως και προκλητικός μέχρι και επιθετικός σε πολλές περιπτώσεις.  Η Die αγαπά τον Steve όσο τίποτα στον κόσμο, έχει μαζί του μία σχέση που έχει αφήσει πίσω την υπόλοιπη ζωή της καθώς ο Steve χρειάζεται παρακολούθηση και φροντίδα, ενώ ανέχεται όσο μπορεί το δύστροπο γιο της, ακόμη και όταν εκείνος της επιτίθεται λεκτικά ή και χρησιμοποιώντας βία. Παράλληλα η μητέρα – πρωταγωνίστρια είναι μία μητέρα με χαρακτηριστικά δεκαεφτάχρονης έφηβης, είναι παρορμητική και συμπεριφέρεται σαν κοριτσάκι ακόμα και στο ραντεβού της με έναν άντρα. Ίσως αυτό να κάνει και την σχέση με τον γιο της πιο εύκολη.

Ιδιαίτερη μνεία να δώσουμε στην υπέροχη μουσική και τον τρόπο με τον οποίο είναι δεμένη στην ταινία από τον Dolan, με τον ίδιο να λέει  στην συνέντευξη τύπου “H μουσική είναι η ψυχή των ταινιών μου. Η μουσική δε παίζει πάνω στην ταινία μου, αλλά μέσα στην ταινία μου. Η χρήση της μουσικής στο Μommy παίζεται μέσα στο φιλμ, σε αυτοκίνητα, σε μπαρ σε walkman.”  Δείτε όλη μας την κριτική για το αριστούργημα του Dolan.

adieu-au-langage-2014-002-dog-by-the-sea

Την μέρα μας στις Κάννες έκλεισε μία ακόμη ταινία του Διαγωνιστικού, το Αντίο στην γλώσσα του Jean-Luc Godard, που μας προκάλεσε πονοκέφαλο. Δείτε την κριτική μας για την ταινία του Godard.

  • Screenshot from 2014-05-23 09:26:32
  • Screenshot from 2014-05-23 09:25:58
  • Screenshot from 2014-05-23 09:25:40
  • Screenshot from 2014-05-23 09:26:14
  • Screenshot from 2014-05-23 09:25:32
  • Screenshot from 2014-05-23 09:25:24
  • Screenshot from 2014-05-23 09:25:12
Διαβάστε περισσότερα για: