Εκτός Θέματος 8: Ζούμε μια τηλεοπτική επανάσταση (Μέρος 2) – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Εκτός Θέματος 8: Ζούμε μια τηλεοπτική επανάσταση (Μέρος 2)

Eκτός Θέματος | 13-4-2014 |

Στο πρώτο μέρος του άρθρου πριν μία εβδομάδα σας έπεισα, νομίζω, ότι κάτι έχει αλλάξει στην τηλεόραση της Αμερικής (και της Μεγάλης Βρετανίας). Μπορούμε να διακρίνουμε τις κατηγορίες ηθοποιών που αφήνουν τις ταινίες για τηλεοπτική καριέρα, είτε είναι μεγάλοι αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί, είτε εξελίξιμοι με προοπτικές, ενώ δεν λείπουν και αρκετές περιπτώσεις ηθοποιών που αρχίζουν να κάνουν μεγάλη καριέρα ενώ τους γνωρίσαμε από τηλεοπτικούς ρόλους. Σε αυτό το δεύτερο μέρος του άρθρου θα προσπαθήσουμε να δούμε το γιατί, το πώς, αλλά και την μελλοντική εξέλιξη της μάχης κινηματογράφου και τηλεόρασης. 

Αρχίζοντας λοιπόν. Δεν ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο τίποτα για σκηνοθέτες που περνούν τελευταία από την τηλεόραση. Δεν υπάρχει σίγουρα πιο τρανταχτό παράδειγμα από τον Alfonso Cuaron που αφού κέρδισε το Oscar σκηνοθεσίας για το Gravity, αποφάσισε να μας παρουσιάσει μια τηλεοπτική σειρά για ένα κορίτσι με υπερφυσικές δυνάμεις, το Believe.

Believe-NBC

To Believe είναι ένα πείραμα που δεν ξέρουμε αν θα βγει στον Cuaron, όμως πέρα από αυτό έχουμε και τα Boardwalk Empire, όπου ο Scorsese σκηνοθέτησε το πρώτο επεισόδιο αλλά και το Fargo (του οποίου μπορείτε να δείτε εδώ τα πρώτα 7 λεπτά) που ξεκινά σε λίγο με την απόλυτη στήριξη των αδερφών Coen.

Ας αφήσουμε όμως την ονοματολογία για να δούμε την ουσία. Η τηλεοπτική επανάσταση που χρησιμοποίησα στον τίτλο είναι γεγονός. Εμείς τι θέση παίρνουμε στην όλη κατάσταση; Προφανώς θα μιλήσω για τον εαυτό μου. Τα συναισθήματά μου για τις τηλεοπτικές σειρές είναι ανάμεικτα σε σχέση με τις ταινίες. Αν και πολλές φορές “καίγομαι με σειρές” (για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του 99% των Ελλήνων) όταν το κάνω δεν το ευχαριστιέμαι. Πριν από τρία χρόνια μάλιστα είπα στον εαυτό μου να μην αρχίσω νέα σειρά που να είναι της μίας ώρας καθώς ο χρόνος που χάνω είναι πολύς, χρόνος που θα μπορούσα να εκμεταλλευτώ για να δω ταινίες. Κάπως έτσι δεν έχω δει ακόμη το Game of Thrones.

Το κακό με τις σειρές είναι ότι ακόμη και οι καλές ιδέες, που είναι πολλές τελευταία, έχουν την τάση να ξεχειλώνονται μέχρι εκεί που δεν πάει. Τα παραδείγματα άπειρα. Από το Lost, στο Prison Break, το How I Μet Your Mother και λίγο πολύ οποιαδήποτε σειρά πέρασε το όριο των 2-3 σαιζόν. Οι εξαιρέσεις υπάρχουν, όμως συνήθως έχουν να κάνουν με σειρές που λίγο πολύ επαναβρίσκουν τον εαυτό τους και γίνονται εντελώς διαφορετικές, για παράδειγμα το reboot που θα κάνει το Homeland του χρόνου χωρίς έναν εκ των βασικών πρωταγωνιστών του, ή οι ανανεωτικές προσθήκες στο cast όπως στο Big Bang Theory.

Βέβαια το γεγονός του να παίρνουν οι σειρές πολλές παραπάνω σαιζόν από αυτές που μπορούν να υποστηρίξουν σεναριακά δεν είναι ευθύνη των δημιουργών τους συνήθως, αλλά των παραγωγών και των studio που δεν τολμούν να δημιουργήσουν κάτι καινούριο και θέλουν να τραβήξουν από τα μαλλιά ότι επιτυχημένο έχουν στα χέρια τους. Έτσι κάποιος μπορεί πολύ εύκολα να αρχίσει να βλέπει μια πολύ καλή σειρά, και να καταλήξει τρία, τέσσερα ή και δέκα χρόνια μετά να μένει εγκλωβισμένος στο να βλέπει επεισόδια της ίδιας, πλέον κακής σειράς, από συνήθεια. Θα μου πείτε το ίδιο γίνεται και στις ταινίες. Πλέον ναι, όμως υπάρχει μία σημαντική διαφορά: οι ταινίες που αποκτούν sequels ή prequels είναι λίγο πολύ προδιαγεγραμένο ότι θα ακολουθήσουν μια τέτοια πορεία. Λίγο πολύ οποιωσδήποτε super ήρωας ή ομάδα super ηρώων, δε θα σταματήσει ποτέ να βγάζει ταινίες, καθώς πάντα θα υπάρχει το κοινό που θα πάει να τις δει… Όμοια κάποια κωμωδία με μεγάλη επιτυχία θα αποκτήσει sequel(s), λόγω της ευελιξίας των χαρακτήρων της. Δύσκολα όμως δραματικές ταινίες αποκτούν συνέχειες, ενώ όταν αυτό γίνεται πχ Before Sunset, Before Midnight, θα γίνει αρκετές φορές με προσεγμένο τρόπο και επειδή όντως έχει να πει κάτι καινούριο ο σεναριογράφος για την ιστορία. Υπάρχουν και εξαιρέσεις βέβαια αλλά ο κανόνας είναι ότι ακόμα και οι ποιοτικές καλές σειρές που υπάρχουν, κάτω από την πίεση των καναλιών μπορούν να μετατραπούν σε σειρές φαντάσματα του καλού τους εαυτού, μένοντας στις μικρές οθόνες για χρόνια. Δεν ισχύει το ίδιο στο σινεμά όμως. Ευτυχώς.

539543-watching-tv-main

Έτσι γυρίζουμε στο αρχικό πρώτο μου σημείο, ότι οι σειρές καταλήγουν να μας σπαταλάνε πολύ χρόνο, προσφέροντας μας σε αρκετές περιπτώσεις λίγα. Από την άλλη όμως ζούμε σε ένα κόσμο με γρήγορους ρυθμούς, πολύ άγχος με αποτέλεσμα ελάχιστες φορές να θέλουμε και να μπορούμε να βάλουμε να δούμε ταινία μετά από μία κουραστική μέρα. Η διάρκεια είναι το πρώτο επιχείρημα που βάζουμε καμιά φορά στο ευατό μας, ξέροντας βέβαια πολλές φορές ότι αυτό δεν ισχύει καθώς σε μια βραδιά που θα βάλουμε να δούμε μια σειρά, πιθανότατα να καταλήξουμε να δούμε 2-3 επεισόδια, αφιερώνοντας τελικά περισσότερο χρόνο από ότι θα κάναμε με μια ταινία. Το δεύτερο και κυριότερο επιχείρημα για να επιλέξει κάποιος σειρά, είναι η οικειότητα που προσφέρει η σειρά σε σχέση με μία ταινία. Η σειρά έχει μία διάρκεια 1.5 με 3 ώρες, κατά τις οποίες θα γίνει η ανάπτυξη των χαρακτήρων από το μηδέν κάτι που μπορεί να είναι κουραστικό κάποιες φορές, σαν την αρχή ενός βιβλίου που μπορεί όμως στο τέλος να είναι ότι πιο συναρπαστικό. Σε αντίθεση μια σειρά, ειδικά μία που τρέχει καιρό και οι χαρακτήρες είναι λίγο πολύ γνωστοί, προσφέρει κάτι το ελαφρύ για το μυαλό, ακόμη και αν πρόκειται για μία βαριά δραματική σειρά. Τουλάχιστον αυτός είναι ένας από τους λόγους που έχω προτιμήσει εγώ πολλές φορές να δω μια σειρά αντί για ταινία, μετανιώνοντάς το αρκετές φορές βέβαια που δεν έχω δει περισσότερες ταινία λόγω βαρεμάρας.

pride-and-prejudice

Η οικειότητα που ανέφερα βέβαια δεν είναι αρνητικό. Αντίθετα αν μια σειρά την εκμεταλλευτεί με καλό τρόπο μπορεί να ξεπεράσει σε ποιότητα και να γίνει πιο συναρπαστική από πολλές ταινίες. Φαντάζεστε πως θα ήταν το Lord of the Rings αν αντί για τρεις κομμένες ταινίες ήταν μία σειρά με 15-20 επεισόδια; Αντίθετα πως θα ήταν κάθε σειρά του Game of Thrones αν ήταν ταινία; Για θυμηθείτε μία και την σειρά του BBC Pride and Prejudice. Ειδικά όταν μιλάμε για μεταφορά βιβλίων, το φορμάτ που προσφέρει μια σειρά, με τον άπλετο χρόνο σε σχέση με μία ταινία η μία μικρή σειρά ταινιών, μπορεί να απογειώσει την αφήγηση και να δώσει μία συναρπαστική μεταφορά που θα ενθουσιάσει τους fans των βιβλίων.

To κάθε μέσο συνεπώς έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του και ο καθένας μπορεί να επιλέξει τι θα παρακολουθήσει από τις σειρές της τηλεοπτικής επανάστασης και τι στην μεγάλη οθόνη.

wso shell IndoXploit shell webr00t shell hacklink hacklink satış wso shell