High Infidelity #261: Cool Animated Birds – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

High Infidelity #261: Cool Animated Birds

High Infidelity | 14-11-2013 |

Valliant, Chicken Little, Rio και πάει λέγοντας… Κάτι έχουν με τα πουλιά στα μεγάλα animation studios.
Και ποιος δεν έχει είναι μια προφανής απάντηση, όπως προφανές είναι και το ότι ελάχιστοι όσοι μοιραζόμαστε αυτά τα προβλήματα θα αντέξουμε να δούμε το Free Birds, ακόμη και στα πλαίσια της πιο μίζερης κινηματογραφικά εβδομάδας του 2013. Γιατί σου λέει πρωταγωνιστούν δύο γαλοπούλες που πρέπει να ταξιδέψουν στο παρελθόν για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας και να απαλλάξουν το είδος τους απ’ την αγωνία των Ευχαριστιών. Δεν μας αγγίζει το έθιμο όπως και να το κάνεις, και πέρα απ’ αυτό η ταινία μοιάζει φτιαγμένη απ’την ίδια άνοστη συνταγή που κάνει τη γιορτινή γαλοπούλα πιο στεγνή κι απ’ τη λαδόκολλα.

Οι τετριμμένοι χαρακτήρες του δε (ειδικά ο μπουχέσας Reggie του Owen Wilson που αντανακλά υποτίθεται το μέσο θεατή) θα ‘πρεπε να ντρέπονται γιατί στο πρόσφατο κινηματογραφικό παρελθόν έχουν υπάρξει  πουλιά περήφανα, πουλιά σπουδαία, που έκαναν τους αιθέρες (όσα πετούσαν) περήφανους. Πετεινά τ’ ουρανού με ξεχωριστό χαρακτήρα που αποτυπώθηκαν μια για πάντα στη συνείδηση του (ανήλικου κυρίως) κοινού όπως τα εξής δέκα:

Cold Blooded Killer: Το πουλί απ’ το Bug’s Life (A Bug’s Life, John Lasseter, 1998)
Voice Actor: νιέντε

Το πουλί που κυνηγάει τα ζουζούνια στο A Bug’s Life είναι το πιο ρεαλιστικό γραφιστικό στοιχείο σ’ ολόκληρη την ταινία. Κατ’ απόλυτη συνέπεια εμφανίζεται εντελώς άβουλο και κάνει μόνο ό,τι το προστάζει η φύση. “Κινηματογραφημένο” όμως σε κοντρ πλονζέ, απ’ την οπτική του μυρμηγκιού που κοιτάζει το παγωμένο του βλέμμα καθώς του επιτίθεται, μετατρέπεται σε αδίστακτο δολοφόνο (μπρρρρρρ).
Στη συνέχεια θα γίνει άγγελος εξολοθρευτής και τελικός καταλύτης της  ιστορίας: αφού γίνει η έμπνευση για να αντιμετωπίσει ο Flik κι οι φίλοι του τις ακρίδες-δυνάστες, επανεμφανίζεται λίγο πριν το τέλος για να φροντίσει τα μικρά του. Ο θάνατος του Hopper σε αντιδιαστολή με την εικόνα των νεογνών που περιμένουν την μητέρα τους να τα ταΐσει, είναι ένας απ’ τους πιο φορτισμένους ψυχολογικά θανάτους σε ταινία της Disney (πράγμα που συνηθίζει η παλιοεταιρία) κι ο πιο βάρβαρος σε ταινία της Pixar – μιλώντας πάντα για την ευαίσθητη παιδική μου ψυχοσύνθεση.

Ο κωμικός: Wilbur (The Rescuers Down Under, Hendel Butoy-Mike Gabriel, 1990)
Voice Actor: John Candy

Ο Wilbur κι ο αδερφός του έχουν τη φανταστικά μοναδική ιδιότητα να λειτουργούν ως αεροσκάφη για τους ατρόμητους Rescuers. Όντας θαρραλέος κι ο ίδιος απογειώνεται εν μέσω παγοθύελλας, κάνει πρόθυμα το ταξίδι Η.Π.Α. – Αυστραλία και πραγματοποιεί την πιο ανώμαλη επιτυχημένη προσγείωση στην ιστορία του σινεμά (με τη βοήθεια φυσικά ενός μικρού μαρσιποφώρου κι ενός σουτιέν…). Είναι καλύτερος απ’ τον Orville χάρη στον John Candy, τον αδικοχαμένο κωμικό την φωνή του οποίου δανείζεται. Δεν είναι τόσο η ερμηνεία του όσο το ότι ο παχουλός Wilbur δανείζεται πολλά στοιχεία απ’ την κινηματογραφική περσόνα του Candy, πράγμα που τον κάνει γκαφατζή και αυτοσαρκαστικό ταυτόχρονα.

Οι αυλικοί: Iago και Zazu (Aladdin, Ron Clements-John Musker, 1992 και The Lion King, Roger Allers-Rob Minkoff, 1994)
Voice Actors: Gilbert Gottfried και Rowan Atkinson αντίστοιχα

Δύο παραδείσια πουλιά με ρόλο κόλακα αλλά αντιδιαμετρικά αντίθετη συμπεριφορά. Ο Ιάγος (που είναι κι ο καλύτερος) είναι εκδικητικός, πολυλογάς και σαθρός συμφεροντολόγος. Είναι ο υποκριτής γλύφτης του Σουλτάνου που τα έχει κάνει πλακάκια με τον Τζαφάρ. Ήταν επίσης τόσο καλός χαρακτήρας, που για κάποιο περίεργο λόγο κατάφερε να πείσει τον Aladdin ότι του είναι απαραίτητος και η Disney τον κράτησε σε όλες τις ταινίες και σειρές που ακολούθησαν, σαν φίλο πλέον κι όχι σαν εχθρό.
Ο Zazu απ’ την άλλη είναι απ’ την αρχή μέχρι το τέλος πιστός στον Μουφάσα και το Σίμπα, κι ας κάνει το σύμβουλο του Σκαρ. Είναι βέβαια δειλός, ρουφιάνος και φλώρος αλλά δεν βαριέσαι. Ας όψεται ο Σπύρος Μπιμπίλας και η αξεπέραστη ερμηνεία του στην ελληνική μεταγλώτισση. Ποιος δεν λύγισε στη συγκλονιστική στιγμή όπου ο Ζάζου ως αιχμάλωτος του Σκαρ, τραγουδάει το “έλα φίλε, τσίμπα ένα μεζέ” για να του ξεφύγει η κραυγή απελπισίας κατά του πραξικοπήματος: “Ααααααχ που ‘σαι κακόμοιρε Μουφάσα…” και να γνωρίσει την απορημένη οργή του αφέντη του. Ο Μπιμπίλας ήταν επίσης η φωνή του Ιάγου στον ελληνικό Aladdin (με μεγαλύτερη στιγμή το διαβόητο ξέσπασμά του “Φάε κρακεράκι Σουλτανάκι”). Γι’ αυτό και για την χρονική και σχεδιαστική τους συνάφεια εμφανίζονται μαζί στη λίστα.

Οι ψυχοπαθείς: οι πιγκουίνοι του Madagascar (Madagascar, Eric Darnell-Tom McGrath, 2005)
Voice Actors: Πολλοί διαφορετικοί, τιμής ένεκεν θα πούμε τους original Christopher Knights, Tom McGrath, Chris Miller, ενώ ο τενόρος Rico νομίζω δεν μιλάει καθόλου στην πρώτη ταινία

Νομίζω με διαφορά τα πιο δημοφιλή πτηνά της λίστας. Καθιέρωσαν την μόδα με τους χαριτωμένους δορυφορικούς χαρακτήρες, που πληρώνουμε σήμερα με τα minions απ’ το Despicable Me. Έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα ανθεκτικοί, με συμμετοχή σε όλες τις Μαγαδασκάρες, τρία επιτυχημένα spin-off σε μικρή και μεγάλη οθόνη, γενικότερα καριέρα που ξεπερνά κατά πολύ τα προκαθορισμένα όρια του francise. O Skipper, o Private, ο Rico κι ο Kowalski διάγουν βίο σχεδόν στρατιωτικό εν πλήρει πειθαρχία. Πάντοτε κάτι σχεδιάζουν, αν και σπάνια τα πράγματα πάνε όπως θέλουνε. Εν γένει δίνουν την εντύπωση πως, παρά τη διεστραμμένη άποψη που έχουν για την πραγματικότητα, όσο λειτουργούν σαν ομάδα μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, από το καλύτερο μέχρι το χειρότερο.
Από τις τρεις κινηματογραφικές τους εμφανίσεις πάντως, η πρώτη παραμένει η καλύτερη. Εκεί παράλληλα με το Madagascar, μια ταινία για την ανάγκη να ασπαστείς την καταγωγή και τα ένστικτά σου, εξελίσσεται μια αντίρροπη κι ανεξάρτητη πλοκή στην οποία οι πιγκουίνοι συνειδοτοποιούν την ανάγκη να ξεπεράσεις ό,τι σε περιορίζει ακόμη κι αν αυτό είναι το φυσικό σου περιβάλλον.

Οι υπερήρωες: The Guardians of Ga’Hoole (Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole, Zack Snyder, 2010)
Voice Actors: Πολλοί και διάφοροι/Δεν μας νοιάζει

Οι Guardians είναι κάτι σαν τους ήρωες της Επανάστασης αλλά για μικρές κουκουβάγιες. Τους τραγουδάει στα παραμύθια η γιαγιά μπούφος. Στα χέρια του Snyder γίνονται CG υπερήρωες με όλα τα trademarks του σκηνοθέτη να ευλογούν το πέταγμά τους. Μια σειρά παιδικών μυθιστορημάτων φαντασίας (μ’ όλα τα γνωρίσματα του είδους), γίνεται ακατάλληλη για ανηλίκους συρραφή action pieces σε αργή κίνηση. Η τρισδιάστατη οπτικοποίηση της ιστορίας είναι πραγματολογικά πολύ επιτυχημένη (με τη σφραγίδα των ειδικών ορνιθολόγων στα extras), η ίδια αληθοφάνεια όμως είναι που πλήγωσε τις μεγάλες φιλοδοξίες της ταινίας στο B.O. Είναι να απορείς για ποιους νόμιζε πως έκανε την ταινία ο Snyder…
Παρ’ ότι χάρην όγκου και θεάματος, η ανάπτυξη των πολυάριθμων χαρακτήρων έμεινε πολύ πίσω (ανάθεμά με αν θυμάμαι ποιος είναι ποιος σ’ αυτή την ταινία), οφείλουμε να παραδεχτούμε το αγέρωχο cool της κουκουβάγιας-υπερήρωα. Αυτής που σκηνοθετήθηκε με τις ίδιες αρχές που διέπουν το Superman και (οσονούπω) τον Batman. Κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον υποτίθεται πως αναμένουμε και τη συνέχεια.

Delusional: Memphis (Happy Feet, George Miller, 2006)
Voice Actor: Hugh Jackman

(Αν δεν ήταν ο Memphis θα ‘ταν ο Ramon ή ο Raul). Μεταξύ των πιγκουίνων της Ανταρκτικής, όπου καλύτερο πουλί είναι αυτό που τραγουδάει πιο ωραία και κάπως έτσι γίνεται η αναπαραγωγή, δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο cool χαρακτήρας απ’ τον ίδιο το Βασιλιά. Ακόμη και το όνομα του μπαμπά του Happy Feet υποδεικνύει τον Elvis Prestley, πόσο μάλλον το σπάσιμο των γοφών με ανοιχτά τα πτερύγια και η βαθιά φωνή. Αρμοστή σύζυγός του η Norma Jean, δηλαδή η Marilyn Monroe (έτσι ήταν το βαφτισιτκό της) όπως την ερμηνεύει η Nicole Kidman, αλλά θα μείνουμε στον Jackman γιατί εκεί  που η μαμά τσινάει στην ιδιοτροπία του παιδιού, ο Memphis γίνεται ο πατέρας που όλοι θα θέλαμε. Το Kiss και το Heartbreak Hotel ήταν τα τραγούδια του γάμου τους:

Από πλαστελίνη: Οι Κότες που το ‘σκασαν (Chicken Run, Peter Lord-Nick Park, 2000)
Voice Actor: Mel Gibson

H μοναδική αμιγώς μη-αμερικάνικη παραγωγή της λίστας. O κοτόπουλος Rocky είναι ο πεισματάρης Ήρωας (ναι με το η κεφαλαίο) ενός ανατρεπτικού prison (του ολοκαυτώματος) drama και παράλληλα ενός claymation θαύματος στην τεχνοτροπία των Wallace and Gromit (που τελειοποιήθηκε πέντε χρόνια αργότερα απ’ τους ίδιους συντελεστές στο Curse of the Were-Rabbit). Σε σχέση με όλους τους παραπάνω, είναι πολύ πιο περίπλοκος σαν χαρακτήρας. Βρίσκεται ουρανοκατέβατος και παγιδευμένος σε μια κατάσταση που δεν του πρέπει, κρύβει μυστικά, έχει σφάλματα. Είναι ο απο μηχανής θεός που χρειάζεται το κοπάδι και αρχικά τους απογοητεύει. Ολόκληρη η πλοκή κρίνεται απ’ τις αποφάσεις του γι’ αυτό κι είναι ο μοναδικό αγνός πρωταγωνιστής της δεκάδας.

Πρέπει να σημειώσουμε πάντως πως ναι μεν η ταινία ανήκει αποκλειστικά στον Rocky, η καρδιά των θεατών ανήκει στον Fowler, έναν βετεράνο της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας και κατά συνέπεια η μόνη κότα στο κοτέτσι που δικαιούται να λέει πως έχει πετάξει…

Ο προϊστορικός: Kevin (Up, Pete Docter, 2009)
Voice Actor: Ο ίδιος ο σκηνοθέτης Pete Docter

Ο Kevin είναι με διαφορά το πιο πλουμιστό πουλί, όχι μόνο στη λίστα, αλλά πιθανότατα στην ιστορία του κινηματογράφου. Στα πούπουλά του έχει 6 απ’ τα 7 χρώματα της ίριδας ενώ η καταγωγή του χάνεται στην παλαιολιθική περίοδο. Φαίνεται να λατρεύει τη σοκολάτα και να γίνεται ιδιαίτερα επιθετικός, στα όρια του τρομακτικού, με όσους δεν συμπαθεί. Στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι είναι θηλυκό και καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας προσπαθεί να ξαναβρεθεί με τα μικρά του.
Έχει γίνει επίσης η βασική αιτία της παρακμής του ατρόμητου εξερευνητή Charles F. Muntz, του βασικού ανταγωνιστή της ταινίας που αποτελούσε είδωλο για τον Carl και την Ellie. Σε κάποιο απ’ τα ταξίδια του ο Muntz είδε την Kevin και, τρομαγμένος απ’ το γιγάντιο πτηνό, το ονόμασε “Βeast of Paradise Falls” κι ορκίστηκε να το αιχμαλωτίσει. Όσο δεν τα κατάφερνε τόσο μεγάλωνε και η αμφισβήτηση στο πρόσωπό του.

Cream of the crop: Ο αφηγητής-Κόκκορας απ’ το Robin Hood (Robin Hood, Wolfgang Reitherman, 1973)
Voice Actor: ο country μουσικός Roger Miller, που έχει επιμεληθεί και τη μουσική της ταινίας

Ο βάρδος Allan-a-Dale της Disney είναι στο μυαλό μου ο καλύτερος απ’ όλους. Είναι η τυπάρα που ήθελα να γίνω στα μικράτα μου όταν τον άκουγα σε κασέτα (όχι βίντεο, τις άλλες τις παλιές τις όμορφες λέω). Επίσης η ταινία είναι μια απ’ τις πιο αδικημένες στην ιστορία του animation. Για έξτρα coolness καταφεύγουμε για μια ακόμη φορά στην ελληνική μεταγλώττιση:

O ανιδιοτελής: Nigel (Finding Nemo, Andrew Stanton, 2003)
Voice Actor: Geoffrey Rush

Κάποτε όταν η κουβέντα έφτανε στην Pixar έπαυα από φίλαθλος και γινόμουν οπαδός, για όλα εκτός απ’ το Finding Nemo. Μπορεί να έφταιξε το άτιμο déjà vu, ότι ξαναβλέπω το Searchers σε παιδική βερσιόν, μπορεί που δεν έτρωγα τα ψάρια επειδή έχουν πολλά κόκαλα. Όχι πως δεν μου άρεσε, αλλά κάτι δεν μου καθόταν καλά. Αυτό μέχρι να συνειδητοποιήσω τον τρόπο με το οποίο εξελίσσεται το θαύμα της διάσωσης του Nemo. Ό,τι καταφέρνει το μικρό ψάρι κλόουν είναι πολύ πάνω απ’ τους ηρωισμούς του πατέρα και τις χαριτωμενιές της DeGeneres. Η ταινία περιγράφει το αδύνατο (ένα ψάρι που καταφέρνει να επιστρέψει στη θάλασσα από το ενυδρίο) και το κάνει γειώνοντας το με εγκυκλοπαιδικές λεπτομέρειες τόσο υπέροχα που σχεδόν ξεχνάς ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στο σινεμά.
Βασικότερος συντελεστής του θαύματος στάθηκε αυτός ο καλόβολος Αυστραλός πελεκάνος:

Διαβάστε περισσότερα για: ,