The Artist - Michel Hazanavicius (2011) [Κριτική] - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

The Artist – Michel Hazanavicius (2011) [Κριτική]

Uncategorized | 19-12-2011 |

 

O Τζορτζ Βάλενταϊν είναι ο μεγαλύτερος σταρ στο Χόλιγουντ των 20s, ένας ήρωας πάνω στην κόψη της επαναστατικής αλλαγής του κινηματογραφικού μέσου. Ο ήχος εισβάλλει στο σινεμά και η βιομηχανία πλέον, εκτός από λαμπερά πρόσωπα, αναζητά και θελκτικές φωνές. Έτσι, ο Ζορζ παίρνει την κατιούσα…

Η Πέπι Μίλερ από την άλλη, είναι μια χαριτωμένη όσο και φιλόδοξη στάρλετ, την οποία ο Βαλεντίν βοήθησε στα πρώτα της βήματα. Θα αρπάξει την ευκαιρία να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, όταν, εντελώς αναπάντεχα, θα βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας ως μία από τις πλέον, υποσχόμενες εκπροσώπους του ομιλούντος κινηματογράφου. Η έλξη που νιώθουν ο ένας για τον άλλον, είναι ακαταμάχητη, αλλά θα μπουν σε κάθε λογής περιπέτειες για να μπορέσουν να είναι μαζί.

Ταινία έναρξης, του 17ου Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, το οποίο διεξήχθεί από τις 14 έως τις 25 Σεπτεμβρίου, το “The Artist”, μας έρχεται κατευθείαν από το 64ο Φεστιβάλ Καννών. Εκεί, όπου μάλιστα, κέρδισε το Ά Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας, για τον πρωταγωνιστή του φιλμ, Jean Dujardin.

Αυθεντικό άρωμα Hollywood, μας επιφυλάσσει η νέα δημιουργία του Μισέλ Χαζαναβίσιους. Ο ταλαντούχος Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος, δικαιώνεται απόλυτα για την έμπνευσή του και κυρίως, για την τόλμη του να παρουσιάσει εν έτει 2011 μια ταινία, που εκτός από ασπρόμαυρη, είναι και σχεδόν ολόκληρη βωβή.

Το «The Artist», είναι ένας πρωτότυπος, συγκινητικός και εξαιρετικά απολαυστικός φόρος τιμής σε πρωτοπόρους της Έβδομης Τέχνης, όπως ο Φριτς Λανγκ, ο Ερνστ Λιούμπιτς και ο Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου. Απέσπασε βραβείο ερμηνείας στις Κάννες για τον μόνιμο πρωταγωνιστή του Χαζαναβίσιους, τον χαρισματικό Ζαν Ντιζαρντέν.

“Πριν από 8 περίπου χρόνια μου γεννήθηκε η ιδέα να γυρίσω μια βωβή ταινία. Σκοπός μου ήταν να αποτίνω φόρο τιμής σε σκηνοθέτες που θαυμάζω απεριόριστα, όπως ο Χίτσκοκ, ο Φριτς Λανγκ, ο Λιούμπιτς και ο Μουρνάου, οι οποίοι παρουσίασαν ορισμένα από τα κορυφαία δείγματα της δουλειάς του την εποχή του βωβού κινηματογράφου. Παράλληλα, όμως, ήθελα να εξερευνήσω και τα όριά μου, τις δυνατότητές μου ως δημιουργός. Στις ταινίες του βωβού, από τη στιγμή που δεν ακούγονται καθόλου διάλογοι, τα πάντα έχουν να κάνουν με τη δύναμη των εικόνων και τα συναισθήματα που αποπνέουν αυτές. Συναισθήματα για τα οποία κύριος υπεύθυνος είναι ο σκηνοθέτης. Η πρόκληση, λοιπόν, ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Η απόφασή μου να «ντύσω» τα γυρίσματα με υπέροχα soundtracks από κορυφαίους συνθέτες, όπως ο Μπέρναρντ Χέρμαν, ο Μαξ Στάινερ και ο Φρανκ Γουάξμαν, αλλά και κλασικές συνθέσεις των Τζορτζ Γκέρσουιν και Κόουλ Πόρτερ, αποδείχτηκε ιδιαίτερα εμπνευσμένη, καθώς βοήθησε τον Ζαν και την Μπερενίς να προσεγγίσουν τους χαρακτήρες τους με περισσότερο συναίσθημα και αμεσότητα. Δεν είναι διόλου τυχαίο που λένε πως η μουσική φτιάχνει τη διάθεση και αυξάνει τη δημιουργικότητα…” Μισέλ Χαζαναβίσιους

Το «The Artist», κινηματογραφήθηκε σε φορμά 1.33, ακριβώς, δηλαδή, όπως γυρίζονταν και οι ταινίες της εποχής του βωβού, αλλά με έγχρωμο φιλμ, το οποίο τροποποιήθηκε κατάλληλα με τη χρήση ειδικών φίλτρων. Επίσης, οι κάμερες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν αρκετά θορυβώδεις, καθώς, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, έτσι θα γινόταν πιο εύκολα αντιληπτό στους συμμετέχοντες πως γυρίζουν βωβή ταινία.

Κάποιες από τις “ταινίες μέσα στην ταινία” που βλέπουμε στο «The Artist» είναι κλασικές δημιουργίες του βωβού με πρωταγωνιστές τον Ντάγκλας Φέρμπανκς και τον Έρολ Φλιν, οι οποίες τροποποιήθηκαν κατάλληλα από τον Σίφμαν, ώστε στη θέση των πρωταγωνιστών να εμφανίζεται ο Ντιζαρντέν ως Βαλεντίν. Η σκηνή του εφιάλτη του Βαλεντίν, όπου έρχεται αντιμέτωπος με τον… ήχο, είναι βασισμένη σε μια παρόμοια σκηνή από τον «Πολίτη Κέιν» του Orson Welles.

Η ταινία-έκπληξη λοιπόν, του φετινού Φεστιβάλ Καννών είναι μια υπέροχη βωβή κομεντί σε άσπρο-μαύρο, που στον καιρό της βασιλείας του 3D κλείνει έξυπνα το μάτι, στην κινηματογραφική ιστορία, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή σινε-μαγεία βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, μακριά από ειδικά εφέ και ψηφιακές αναπαραστάσεις.

Έτος: 2011 | Xώρα: Γαλλία | Διάρκεια: 100 λεπτά | Σκηνοθεσία | Σενάριο: Michel Hazanavicius | Παίζουν: Jean Dujardin, Missi Pyle, Malcolm McDowell.