Declaration of War - Valérie Donzelli (2011) - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Declaration of War – Valérie Donzelli (2011)

Uncategorized | 1-12-2011 |


Δυο νέοι, η Ιουλιέτα και ο Ρωμαίος (σαφής αναφορά στον Shakespeare) γνωρίζονται σε ένα μπαρ, ερωτεύονται με πάθος και κάνουν ένα αγοράκι τον Αδάμ. Η μοίρα τους παίζει ένα άσχημο παιχνίδι καθώς όταν το παιδί γίνεται 3 χρονών ανακαλύπτουν ότι έχει καρκίνο στον εγκέφαλο.Και  έτσι ξεκινά ο Γολγοθάς της οικογένειας…

Λίγες είναι οι φορές που ένας σκηνοθέτης καταφέρνει να πάρει ένα θέμα  τόσο δραματικό και να μην πέσει στην παγίδα του μελό. Η Βαλερί Ντονζελί στο «Πολεμώντας για τη νίκη» κερδίζει αυτό το στοίχημα. Παίρνει μια αληθινή ιστορία, την δική της, και μαζί με τον πρώην σύντροφο της Τζερεμί Αλκαϊμ γυρίζει αυτή την τόσο γλυκεία ταινία, που δεν μπορεί παρά να μας θυμίσει παραμύθι, καταπιάνεται με ένα τόσο δύσκολο θέμα και καταφέρνει να μας συγκινήσει αλλά ούτε μια στιγμή να μας κάνει να αισθανθούμε οίκτο ή λύπηση για τους πρωταγωνιστές.

Από την αρχή της ταινίας μας ξεκαθαρίζει το “happy end” (αν και με αυτή την αρρώστια δεν είσαι ποτέ σίγουρος) από τη μία για να μην στηριχθεί καθόλου η πλοκή στο suspense  και από την άλλη για να τονίσει την αισιόδοξη νότα που κυριαρχεί στην ιστορία της.Ισορροπώντας ανάμεσα σε δυο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες, στον σουρεαλισμό και το ντοκιμαντέρ, μας ξεδιπλώνει το love story του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, δυο νέων που ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Ο συμβολισμός είναι διάχυτος εδώ: όταν γνωρίζονται και ανακαλύπτουν τα ονόματα τους, η Ιουλιέτα αναφωνεί: «θα έχουμε λοιπόν μια τραγική μοίρα», αργότερα θα ονομάσουν το παιδί τους Αδάμ (ο πρωτότοκος, φορτωμένος με αμαρτίες που θα πρέπει να πολεμήσει για την ζωή). Η ιστορία ξεδιπλώνεται με soundtrack που φαίνεται να ορίζει πολλές φορές τον ρου της, που αλλάζει από ποπ (μελωδικές μπαλάντες της δεκαετίας του 60) σε μπαρόκ(υπέροχη η σκηνή που πηγαίνει ο Αδάμ στο χειρουργείο με μουσική υπόκρουση το La Cosa buffa, ένα όχι και τόσο γνωστό μουσικό θέμα από τον Ennio Moricone) και φτάνει ακόμα και σε πειραματικό. Αυτή η χρήση της μουσικής αλλά και του ρυθμού στην ταινία( άλλοτε φρενήρης και άλλοτε καθημερινός) μας θυμίζει την φρεσκάδα και την όρεξη για αλλάξει που είχαν οι σκηνοθέτες της Nouvelle Vague. Η φωτογραφία(με μία από τις καλύτερες κάμερες την Canon 5D) και φυσικά το μοντάζ , με τα flashback και την γρήγορη εναλλαγή πλάνων, ακολουθούν αυτή την αισθητική.

Επιτρέψτε μου μια πολύ προσωπική εκτίμηση για την ταινία. Η αγαπημένη μου ταινία που αφορά μια παρόμοια οικογενειακή τραγωδία είναι το «Δωμάτιο του γιου» του Νάνι Μορέτι. Ενώ με την πρώτη ματιά οι δυο ταινίες είναι και στην ουσία και στην αισθητική τους ακριβώς αντίθετες εγώ βρίσκω ότι συμπληρώνουν η μία την άλλη. Στο «Δωμάτιο του γιου» έχουμε μια σιωπηλή ταινία για ένα ατύχημα που καταλήγει στον θάνατο. Το δράμα είναι γνωστό από την αρχή της ταινίας, ο σκηνοθέτης όμως καταφέρνει με όλα τα μέσα που έχει στα χέρια του να μην την κάνει μελό. Αφήνει λοιπόν απ’εξω την χρήση μουσικής, λυρικών σεκανς ακόμα και την έκφραση του πόνου της οικογένειας την δείχνει με έναν σχεδόν ψυχρό ορθολογισμό. Η τραγική νότα παρουσιάζεται ρεαλιστικά και πραγματιστικά αφήνοντας μας άφωνους μπροστά στην αισιοδοξία που μας αφήνει παρά το τόσο απαισιόδοξο θέμα της. Στο «Πολεμώντας για την νίκη» έχουμε πάλι ένα δραματικό θέμα που ενώ ξέρουμε ότι δεν καταλήγει σε τραγωδία θα μπορούσε να αποδοθεί μελοδραματικά. Η σκηνοθέτης όμως μας ξεκαθαρίζει ότι δεν θα το βάλει κάτω καθώς όλη η οικογένεια δίνει την δική της μάχη μαζί με το άρρωστο παιδί, όχι μόνο για να νικήσουν την ίδια την αρρώστια αλλά και την απαισιοδοξία και την αρνητική διάθεση που δημιουργείται κατά την διάρκεια. Έτσι λοιπόν ταυτόχρονα με το παραμύθι και την πρόσχαρη διάθεση, το χτύπημα της μοίρας αντιμετωπίζεται ρεαλιστικά με τον οπτιμισμό που θα έπρεπε άλλωστε ,για να μπορέσουν να δημιουργηθούν και οι βάσεις για την ελπίδα της ίασης και της νίκης τελικά της ζωής. Και το βασικό θέμα και των δυο ταινιών, η οικογένεια και η αγάπη, βγαίνει νικητής μόνο όταν μάχεται.

Βαθμολογία: 5/5