Οι καλύτερες ταινίες του 2011 – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Οι καλύτερες ταινίες του 2011

Uncategorized | 31-12-2011 |

Χρόνια Πολλά σε όλους τους cinefreaks! Εύχομαι η χρονιά αυτή παρά τις απίστευτες αντιξοότητές της, κοινωνικά αλλά και ψυχολογικά, να μας έκανε πιο δυνατούς και λιγάαααααακι πιο σοφούς.  Στο «σφύριγμα» της λήξης αυτής της χρονιάς και την αλλαγή που σηματοδοτεί το κλείσιμο ενός κύκλου κάνουμε όλοι μας μια ανασκόπηση. Κινηματογραφική ανασκόπηση η δική μου, με τις καλύτερες φετινές παραγωγές, σύμφωνα με τη γνώμη της υποφαινόμενης!

Φτωχή χρονιά κινηματογραφικά θα τη χαρακτήριζα, χωρίς πολλές ταινίες που να μας εντυπωσίασαν. Φέτος η «μόδα» στήριξε τις μεταφορές σπουδαίων λογοτεχνικών έργων στη μεγάλη οθόνη. Τα studios εμπιστεύθηκαν σε νεαρό δημιουργό τη «Jane Eyre» της Charlotte Brontë ενώ φτάσαμε ως το-αίσιο-τέλος της εποχής του νεαρού μάγου «Harry Potter» με τον οποίο, δεν σας κρύβω πως μεγάλωσα! Επίσης εξαιρετικά πλούσια η χρονιά σε κινηματογραφικές μεταφορές comic books, τα οποία, μη με παρεξηγήσετε, θεωρώ επίσης αντάξια της κλασικής λογοτεχνίας. Είδαμε Καπετάν America και φυσικά Green Lantern! Και οι αίθουσες γέμισαν και τα δικά μας μάτια άστραψαν από τους μοναδικούς κόσμους που αντικρίσαμε χάρις τα ειδικά εφέ! Και παρά τη κρίση, οι παραγωγές δεν τσιγκουνεύτηκαν καθόλου!

Ας ξεκινήσω όμως την αντίστροφη μέτρηση, γιατί ο χρόνος με πιέζει!

 

10. Red State του Kevin Smith

Η μοναδική ευφυΐα του Kevin Smith μας έχει συνεπάρει πολλές φορές. Η σκηνοθετική του εφευρετικότητα και οι θανατηφόρες ατάκες του έχουν αφήσει το στίγμα τους. Η καταδίκη σε πάσης φύσεως “American Idiots” με “επικάλυψη” σαρκασμού τον έχουν χρίσει ως τον απόλυτο intelectual nerd της pop κουλτούρας.

Το εξαίσιο -και θα σας εξηγήσω επιτόπου γιατί το θεωρώ εξαίσιο- thriller του, είναι μια κραυγή αγωνίας. Με απλούς (αλλά εύστοχους) συμβολισμούς και ένα άκρως ρεαλιστικό σενάριο, μας χάρισε μια ταινία τρόμου κλεισμένη σε θρησκευτικό σακουλάκι polybag το οποίο σφάλισε καλά-καλά και το ταρακούνησε μέχρι να έρθουν τα πάνω κάτω. Ο Smith σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία τρόμου (ασφαλώς ανεξάρτητης παραγωγής), υπογράφει το σενάριο, το οποίο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και όπως πάντα, μοντάρει. Η ταινία είναι μια cautionary tale εφηβικής επιπολαιότητας, θρησκευτικού φανατισμού και κακοδιαχείρισης κρίσεων από τις ειδικές δυνάμεις. Σίγουρα έχει κοινά με όλες τις τυπικές “αμερικανιές” που κυκλοφορούν, κάτω όμως από τα φτιασιδώματα που συνειδητά υπάρχουν για να προσελκύσουν νεαρόκοσμο στις αίθουσες, υπάρχουν τόσα σπουδαία θέματα σπαρμένα με μαεστρία που δε θα το μετανιώσετε. Και εκείνα τα τελευταία 15′ ήταν λεπτά που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

9. Jane Eyre του Cary Fukunaga

Ο νεαρός Σουηδάπωνας (μισός Σουηδός, μισός Ιάπωνας) Cary Fukunaga είναι ένα λαμπερό αστεράκι. Μόλις στα 34 του χρόνια έχει γυρίσει 2 ταινίες που κριτικοί και κοινό υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες!

Η Jane Eyre του Fukunaga είναι δυνατή, αποφασιστική και ατρόμητη .. σχεδόν σαν υπερήρωας. Η αθώα της όψη είναι μια συγκάλυψη για να μη μάθουν οι γύρω της ποτέ πόσα μπορεί να δώσει, ώστε να μην απογοητεύσει κανένα. Η ρομαντική του ερμηνεία πάνω στον μοναδικό έρωτα που μας αφηγήθηκε η Charlotte Bronte στο αριστούργημά της, είναι σχεδόν όσο pop ήταν η Marie Antouanette της Copolla αλλά ταυτόχρονα τόσο μαγευτικά ανθρώπινη, που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Με μια αρμονική αλλαγή φακών μας ταξιδεύει στον τόπο και τον χρόνο. Μοναδική η χημεία των πρωταγωνιστών, με εξέχουσα τη Mia Wasikowska, με την παλλιακή της ομορφιά και τη λεπτή της ευαισθησία. Η καλύτερη μεταφορά της Jane Eyre χωρίς αμφιβολία.

8. Sala samobójców του Jan Komasa

Η σύγχρονη απόδοση μιας πραγματικής τραγωδίας όπου η αληθινή ζωή ανταλλάσσεται με το ψηφιακό της υποκατάστατο. Η πολωνική παραγωγή δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις παραγωγές μεγάλων studios. Τα γραφικά είναι εξαιρετικά και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών αξίζουν έπαινο. Ο Jan Komasa  σκηνοθετεί βιντεοκλιπίστικα, σύγχρονα και με αισθητική video game με εικόνες που τραμπαλίζουν μεταξύ ψηφιακού κόσμου και πραγματικότητας.

Η πληγωμένη αυτοεκτίμηση ενός νεαρού, όταν κακοποιείται λεκτικά και ψυχολογικά από το σχολικό του περιβάλλον και τους φίλους του, λόγω της έκθεσης προσωπικών δραστηριοτήτων σε social media, τον αναγκάζει να κάψει τις γέφυρες με τη πραγματικότητα και να αναζητήσει συντροφιά μέσω διαδικτύου.  Η ειρωνεία; Το μέσο που προκάλεσε την αντίδραση αποτελεί “γιατρικό” για τον ίδιο. Η διατάραξη της οικογενειακής -φαινομενικά- γαλήνης και το ξύπνημα από τον κοινωνικό λήθαργο θα οδηγήσει στη συνειδητοποίηση πως όταν σπάσουν τα φρένα, μόνο ένας τοίχος μπορεί να σε σταματήσει.

7. Ides Of March του George Clooney

Ο Γιώργος, μας έχει συνηθίσει σε εκπληκτικές, πολιτικά χρωματισμένες, ταινίες. Σαν κάθε παιδί και αυτός, ζωγραφίζει με τα δικά του χρώματα έναν κόσμο διεφθαρμένο, ωμό και απόλυτο όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Το δράμα του “Αι ειδοί του Μαρτίου” για αρχή μας έβαλε να κάνουμε αλλεπάλληλες ψακτικές για να μάθουμε τί σημαίνει… Χφμ και χφμ απορίας για το τί είναι επιτέλους αυτοί οι ειδοί! For the sake της ιστορίας να πούμε πως οι ειδοί του Μάρτη, είναι ή μέση του μήνα δηλαδή η 15η Μάρτη, όπου επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν μια σπουδαία μέρα γιορτής στον θεό Άρη. Συν τοις άλλοις (περισσότερα στους δέκτες σας) είναι και η ημέρα της δολοφονίας του Ιούλιου Καίσαρα…

Μια άριστα ψυχογραφημένη ταινία χαρακτήρων το Ides Of March, που χωρίς να μετρήσω τα λόγια μου, θυμίζει ένα σύγχρονο Πολίτη Κέιν. Με την ματιά του στον γοητευτικό κόσμο του παρασκηνίου, όπου όλα καλύπτονται από τον βαρύ μανδύα της προσποίησης, ο Clooney μαγεύει με τις ευφυείς και οξυδερκείς παρατηρήσεις του και χώνει το μαχαίρι στο κόκαλο. Το σενάριο είναι σπουδαίο.. οσονούπω πάει και για Oscar.

6. Hanna του Joe Wright

Αν και η ταινία πλασαρίστηκε ως το θηλυκό “The Bourne Identity”, γρήγορα ξεχάστηκε. Η ένταση και το νεύρο της σκηνοθεσίας του Wright σε συνδυασμό με την αψεγάδιαστη ερμηνεία της Saoirse Ronan κυριολεκτικά απογειώνουν κινηματογραφικά την ταινία.

Η μικρή Hanna είναι born and raised δολοφόνος, με μοναδική ευστροφία κατασκόπου, πολεμικές ικανότητες πεζοναύτη και δυνατότητες ινδιάνας ιχνηλάτριας. Η Hanna θα ψάξει να βρει και θα σκοτώσει. Σαν αποπροσανατολισμένο θεριό κυκλοφορεί σε έναν άγνωστο κόσμο. Με μόνη πυξίδα το ζωώδες ένστικτο του κυνηγού, προστατεύει με σθένος όσους της έδειξαν τρυφερότητα.

Σε ρυθμούς “Lola Rennt”, ένα από τα καλύτερα soundtrack της χρονίας με την υπογραφή των Chemical Brothers και τη παρουσία της Ronan που μαγνητίζει, η “Hanna” όχι μόνο είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αλλά ίσως και της δεκαετίας. Θα είναι κρίμα να αγνοηθεί στα Oscars.

5. Τhe Guard του John Michael McDonagh

Ο καρατερίστας Brendan Gleeson έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τον αδερφό του McDonagh. H συνεργασία τους αυτή απέδωσε καρπούς και ένα Oscar για την ταινία “Six Shooter”. Η ταινία είναι διαμαντάκι, αν την αναζητήσετε ποτέ, δείτε την. Το λοιπόν, ο J.M. McDonagh σκηνοθετεί μια απολαυστική ταινία, κωμική και γλυκόπικρη. Το πως καταφέρνει να ισορροπήσει αυτά τα δύο είναι ένα μεγάλο μυστήριο το οποίο βασίζω στο μοναδικό ταλέντο του. Γιατί ως συνδυασμός δεν είναι διόλου δυσεύρετος.. όταν όμως έχεις τη συγκρατημένη έκρηξη του Don Cheadle και το εκτόπισμα ενός Gleeson χρειάζεσαι σκακιστικές ικανότητες!

O Ιρλανδός αστυφύλακας Gerry Boyle, είναι ακατανίκητα αλλά και ακαταμάχητα αυθόρμητος. Ατρόμητος επαγγελματίας, δεινός εραστής και απόλυτα απροσποίητος σε ότι κάνει. Όταν ο πράκτορας Wendell Everett θα ταξιδεύσει στην Ιρλανδία για την διαλεύκανση ενός εγκλήματος θα μείνει άναυδος με τον Boyle. Έτσι θα ξεκινήσει μια μοναδική σχέση. Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι, τόσο πιο αβίαστα γοητευτικός θα γίνεται ο χαρακτήρας του Gleeson. Με τις παραξενιές του και τα καμώματα του θα σας ξυπνήσει τρυφερότητα και μέσα στο ταξίδι της ταινίας θα διδαχτείτε ήρεμα και με γλυκύτητα πως τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

4. X-Men: First Class του Matthew Vaughn

Εκπλήσσεσαι; Δεν είναι εκπληκτικό που ο Matthew Vaughn γύρισε ένα project (γιατί περί project πρόκειται) τόσο γυναικεία προσιτό και με συναισθηματικό υπόβαθρο; Προσέλκυσε ανέλπιστα πολύ κόσμο στις αίθουσες και αυτό πιστεύω οφείλεται στο εξαίσιο cast που δεν τσιγκουνεύτηκε καθόλου σε ταλέντο και sex-appeal. Πόσες καρδιές έκαψε ο Michael Fassbender με τις επιλογές του φέτος; Αααχ..

Το prequel των X-Men μας αφηγείται πως ξεκίνησε ο πόλεμος των δυο φίλων. Οι δύο αρχηγοί που αντιπροσωπεύουν την δίψα για εκδίκηση και τη συγχώρεση, την ανθρώπινη δύναμη και αδυναμία μέσα σε έναν υπερφυσικό κόσμο. Μερικές στιγμές είναι απρόσμενα συγκινητικές και εν αντιθέσει με άλλες ταινίες της σειράς όπου η τεστοστερόνη σε “πνίγει”, η θάλασσα άβολων και δειλών συναισθημάτων είναι μαγεία. Η καλύτερη ταινία της σειράς σύμφωνα με κοινό και κριτικούς, μας άγγιξε όσο ο Spiderman του Sam Reimi.

3. Win Win του Thomas McCarthy

Το μικρό και ανεξάρτητο Win Win είναι ένα άριστο δείγμα αγαστής σύμπνοιας όλων των εμπλεκομένων μερών της. Μοναδικό σενάριο, ακομπλεξάριστη σκηνοθεσία και από καρδιάς ερμηνείες, ειδικά από τον νεοφώτιστο Alex Shaffer που με την εύθραυστη ταλάντωση του μεταξύ ενηλικίωσης και παιδικότητας, έδωσε ρεσιτάλ.

Outsider μεν, ταινιάρα δε.. Λιτή και πολύ εύκολη στην επεξεργασία της για το κοινό, εστιάζει στη ζωή ενός άτυχου δικηγόρου που προσπαθεί να ξεχάσει τα καθημερινά προβλήματα του, δουλεύοντας παράλληλα και ως προπονητής της ομάδας πάλης της πόλης του. Η μουντή καθημερινότητα θα αλλάξει όταν θα μπει ξαφνικά στη ζωή του ένας χαρισματικός νεαρός. Η αφοπλιστική εμπιστοσύνη και αφοσίωση του νεαρού προς το πρόσωπο του Giamatti θα τον εκπλήξει ώστε θα αλλάξει τις προτεραιότητες του.

2. The Tree Of Life του Terrence Malick

H ποιητική ματιά του Malick οδήγησε πολύ κόσμο προς.. την έξοδο! Ουρές αγανακτισμένων θεατών σε όλο τον κόσμο, μιλούσαν με τα χειρότερα λόγια για το αφαιρετικό δημιούργημα του Malick. Η αργοί ρυθμοί της ταινίας και η έλλειψη διαλόγων δεν βοήθησαν καθόλου τους θεατές, που μάλλον περίμεναν κάτι πιο περιπετειώδες..

Η χρυσή τομή της ευαισθησίας, ένας κόσμος θολός και αθώος λες και περνά υπό το πρίσμα μιας ματιάς παιδικής. Ένα μέρος ονειρικό, που εναλλάσσεται με αναμνήσεις. Η θλίψη, η αναπόληση και όσα μας όρισαν. Η φύση και οι αρχές του ανθρώπινου είδους. Η αιώνια τιθάσευση της λογικής υπό της φύσεως. Ένα λυρικό αριστούργημα υπό τους ήχους μεγάλων κλασικών.

1. Drive του Nicolas Winding Refn

Σαν διαβάτης στην έρημο που μόλις βρήκε όαση ήμουν όταν είδα τους τίτλους αρχής της ταινίας. Τίποτα δεν ανταλλάσσεται με αυτή τη στιγμή ανατριχίλας στη ραχοκοκαλιά σου όταν συνειδητοποιήσεις την αληθινή πρωτοπορία που περνάει μπροστά από τα μάτια σου και χαϊδεύει τα αυτιά σου. Όταν είδα το πρώτο καρέ του Drive, κατάλαβα πως πρόκειται για κάτι μοναδικό.

H ερμηνεία του Gosling σου κόβει την ανάσα και ο τρόπος που χρησιμοποιεί τις λέξεις, με αυτή τη μοναδική του εσωστρέφεια τον κάνουν τον καλύτερα τοποθετημένο (best casted actor) ηθοποιό για φέτος. Τα ήρεμα και ψύχραιμα μάτια του και ο τρόπος που χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο για να πλέξει τον χαρακτήρα του τον ανέβασαν σε μια νέα κατηγορία, αυτή του ειδώλου.

Η απαράμιλλη αισθητική του Refn συνδυάστηκε με έναν υπέροχο Gosling αλλά και με τους κορυφαίας επίδοσης δεύτερους ρόλους, με εξέχοντα τον συνήθως μετριότατο Albert Brooks που μας χάρισε την ερμηνεία της ζωής του.

Ο πολυσχιδής και αδιάφανος χαρακτήρας του Brooks, είναι ένας άνθρωπος σε δύσκολη θέση, ένας άνθρωπος που το καθήκον του τον οδήγησε να φτάσει εκεί, αλλά πιστός στις αξίες του δεν θα αρνηθεί τον προορισμό του, δε θα δειλιάσει και δε θα αποποιηθεί τις ευθύνες του. Απλά εξαιρετικός.

Το αριστούργημα του Refn επανίδρυσε το ρετρό, το σκληραγώγησε για να ταιριάζει στην εποχή και αφού το τσαλάκωσε το πέρασε σε σελιλόιντ. H ευφυΐα του Refn έγκειται στη ατημέλητη επιμέλεια του και την εμμονή σε κάθε λεπτομέρεια. Οι “καυτοί” τίτλοι τέλους, είναι τόσο πετυχημένα στυλιζαρισμένοι που σχεδόν σου προκαλούν ερωτική επιθυμία. Η υπογράμμιση πως ξεκάθαρος ήρωας είναι ο Driver, ο πάλαι ποτέ καβαλάρης στο άσπρο άλογο, τώρα οδηγεί αμάξι. Το τιμόνι στα χέρια του μοιάζει με γκέμια και οι τιμονιές σαν να κρατάει τα μπόσικα του αλόγου. Ο Driver έχει αξίες, είναι το απόλυτο αρσενικό που έρχεται την κατάλληλη στιγμή, τα διορθώνει όλα και φεύγει αθόρυβα. Το βιβλίο του James Sallis, μια εξαιρετική πρώτη ύλη μας έδωσε μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας.

Σημείωση : Θα παρατηρήσετε πώς πολλές από τις κατα γενική ομολογία ταινίες της χρονιάς δεν είναι στη λίστα.. Είτε δεν τις είδα.. είτε κόπηκαν από τη 10άδα. Του χρόνου πάλι!