Melancholia - Lars von Trier (2011) [Κριτική] - Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Melancholia – Lars von Trier (2011) [Κριτική]

Uncategorized | 8-9-2011 |

Η Τζαστίν (Κίρστεν Ντανστ) και ο Μάικλ (Αλεξάντερ Σκάαρσγκαρντ) γιορτάζουν το γάμο τους με ένα πάρτυ στο σπίτι της αδερφής της (Σαρλότ Γκαίνσμπουργκ) και του άντρα της (Κίφερ Σάδερλαντ). Εν τω μεταξύ, ο πλανήτης Μελαγχολία κατευθύνεται προς τη Γη…

Κάθε ταινία του Δανού σκηνοθέτη είναι μια πρόκληση για συζήτηση, πόσο μάλλον όταν ισχυρίζεται, ο ίδιος ο δημιουργός της, πως ό,τι βλέπουμε, είναι η πιο εμπορική του δουλειά!

Ακόμα κι έτσι όμως, έχω την αίσθηση ότι, δίπλα σ’ αυτό το εσχατολογικό και σκοτεινό θέμα, διακρίνουμε μια κρυμμένη διάθεση, μαύρου χιούμορ, και αν μη τι άλλο, ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι, με την καινούργια του μούσα, την Κίρστεν Ντανστ. Σίγουρα λιγότερο ακραίο και παγανιστικό, από τον “Αντίχριστο”, αλλά σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους.

Η ταινία είχε συμμετοχή στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του 64ου Φεστιβάλ Καννών (2011), όπου μάλιστα κέρδισε και τον Χρυσό Φοίνικα Γυναικείας Ερμηνείας (Κίρστεν Ντανστ).

“Ήταν σα να ξυπνούσα από όνειρο: η παραγωγός μου, μου έδειξε την πρόταση για την αφίσα. «Τί είναι αυτό; » ρώτησα. « Μια ταινία σου », απαντά εκείνη. « Ελπίζω πως όχι», μουρμούρισα. Βλέπω τρέιλερ, φωτογραφίες. Φαίνεται χάλια. Είμαι συντετριμμένος.

Μη σχηματίσετε λάθος άποψη… δουλεύω για αυτή την ταινία δύο χρόνια. Με μεγάλη ευχαρίστηση. Ίσως όμως παραπλάνησα τον ίδιο μου τον εαυτό. Μπήκα σε πειρασμό. Όχι ότι έκανε κάποιος κάτι λάθος, αντιθέτως όλοι δουλέψανε πιστά για την επίτευξη του στόχου που έθεσα εγώ. Αλλά όταν η παραγωγός μου, μου δείχνει τα στεγνά γεγονότα, νοιώθω μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά μου.

Είναι μια γυναικεία ταινία! Είμαι έτοιμος να την απορρίψω σαν κακό μόσχευμα.

Όμως τι είναι αυτό που ήθελα εξαρχής; Αποφάσισα να βουτήξω στα βάθη του γερμανικού ρομαντισμού. Αυτό ξέρω μόνο. Αλλά αυτό δεν είναι άλλος ένας τρόπος να παραδεχτώ την ήττα μου; Ήττα έως τους χαμηλότερους κινηματογραφικούς κοινούς παρονομαστές. Ο ρομαντισμός κατακρεουργείται με όλους τους κοινότοπους τρόπους σε εμπορικά προϊόντα. Και πρέπει να παραδεχτώ, είχα πολύ καλές και αγαπημένες σχέσεις με το ρομαντικό σινεμά.. και για να δηλώσω το αυτονόητο: το Βισκόντι!

Έχω μπερδευτεί κι αισθάνομαι ένοχος. Τί έχω κάνει;
Ελπίζω μόνο να υπάρχει κάτι που μπορεί να προκαλέσει ρίγος μέσα σε όλο αυτό… Κλείνω τα μάτια μου κι ελπίζω!”

Λαρς Φον Τρίερ, Κοπεγχάγη, 13 Απριλίου 2011.

Αυτά μας λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά, πως οι δηλώσεις, δεν είναι το δυνατό του σημείο. Απόδειξη και τα όσα έλαβαν χώρα, στη Συνέντευξη Τύπου, την άνοιξη, στο 64ο Φεστιβάλ Καννών…

Ο Trier όμως, είναι auteur και μάλιστα, από τους καλύτερους. Τι, κι αν, τον έχουν κατηγορήσει, μεταξύ άλλων, για μισογυνισμό, εκείνος κατάφερε με τις δύο τελευταίες του ταινίες, να αποσπάσει το ‘Α Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στις Κάννες. Το 2009, με το “Antichrist” και την Σαρλότ Γκένσμπουργκ αλλά και φέτος, με την “Melancholia” και την Κίρστεν Ντανστ.

Και όλα αυτά, σ’ ένα φιλμ, με cast που θα ζήλευε ο κάθε σκηνοθέτης:
Κίρστεν Ντανστ, Σαρλότ Γκένσμπουργκ, Κίφερ Σάδερλαντ, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Τζον Χαρτ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Μπράντι Κόρμπετ και φυσικά, Ούντο Κίερ…

Σαφώς επηρεασμένος από την δικιά του μελαγχολία που τον ταλαιπωρούσε και δύο μόλις χρόνια, μετά τον αριστουργηματικό “Αντίχριστο”, ο Δανός επιστρέφει λιγότερο σοκαριστικός αυτή την φορά, χωρίς βέβαια να εγκαταλείπει το γνωστό του στυλ που τον καθιέρωσε δικαίως, ως έναν από τους κορυφαίους, σκηνοθέτες.

Έξυπνη η κίνηση του Τρίερ να μοιράσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις Ντανστ – Γκένσμπουργκ και εκείνες, του το ανταπέδωσαν, με απόλυτη επιτυχία καθώς υποκριτικά, στέκονται και οι δυο τους, σε υψηλά, επίπεδα.

Η σκηνή επίσης του γάμου είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με τις συγκρούσεις και τις δραματικές εναλλαγές να διαδέχονται η μια την άλλη και να μας θυμίζουν υπό προϋποθέσεις, το αγαπημένο Festen του Thomas Vinterberg, το οποίο βέβαια υπόκεινται στους κανόνες του Δόγμα ‘95, που μαζί δημιούργησαν.

Αυτά λοιπόν, για μία ταινία, που προσωπικά, είναι μέσα στις πέντε καλύτερες, που θα έχουμε να θυμόμαστε, από το 2011…

Έτος: 2011 | Xώρα: Δανία | Διάρκεια: 136 λεπτά | Σκηνοθεσία | Σενάριο: Lars von Trier | Παίζουν: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland.