Μην πυροβολείτε το remake και το sequel – Cinefreaks.gr Cinefreaks.gr

Μην πυροβολείτε το remake και το sequel

Απόψεις | 20-12-2010 |

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε αναφερθεί αρκετά σε συνέχειες ταινιών. Γράφω ενδεικτικά: Ice Age 4, Γονείς της Συμφοράς, Fast Five, Πειρατές της Καραϊβικής 4, Cars 2… φυσικά δεν είναι τα μοναδικά παραδείγματα. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε όλο και περισσότερα remakes στο Hollywood, είτε αυτά είναι παλαιότερων ταινιών, είτε ξένων (ως προς την Αμερική) δημιουργών. Επίσης πολλές συνέχειες (sequels), παλαιότερων επιτυχιών. Κλασσική αντίδραση πολλών όσων ασχολούνται με τον κινηματογράφο (κοινό, κριτικοί κλπ), ότι το Hollywood στερείται έμπνευσης και πρωτοτυπίας. Είναι αυτό όμως σωστό;

Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι δεν υπήρχαν τα remakes, ότι με κάποιον τρόπο τα εξαφανίζαμε. Θα έπρεπε ο Al Pacino να μην είχε υποδυθεί ποτέ τον Tony Montana στον Σημαδεμένο του Brian De Palma, αφού πρόκειται για ένα remake ομώνυμης ταινίας του 1932, των Howard Hawks και Richard Rosson. Ο Terry Gilliam δεν θα σκηνοθετούσε το 12 Monkeys (remake του La Jetée), θα έπρεπε να αφαιρέσουμε από τον Steven Soderbergh το δικαίωμα να γυρίσει το Traffic (remake της μίνι σειράς Traffik) και από τον Martin Scorsese το Oscar, που μετά από τόσα χρόνια πήρε για το Departed (remake του Mou gaan dou). Ακόμα και ο Akira Kurosawa δεν θα έβλεπε ταινίες του, όχι μόνο να μεταφέρονται στο Hollywood, άλλα να γίνονται και κλασσικές (το Yojimbo ενέπνευσε το Μια Χούφτα Δολάρια και το Shichinin no samurai το The Magnificent Seven).

Επίσης αγαπητοί και δημοφιλείς φανταστικοί ήρωες θα είχαν μείνει στάσιμοι κινηματογραφικά. Ο Batman του Bob Cane μεταφέρθηκε για πρώτη φορά ασπρόμαυρος στην μεγάλη οθόνη, από τον Lambert Hillyer το 1943 και το 1966 απέκτησε και χρώμα από τον Leslie H. Martinson. Το δεύτερο remake γίνεται από τον Tim Burton το 1989, όταν και του προστέθηκε η ποπ χροιά των 90s, ενώ το καλύτερο remake κατά γενική ομολογία μας έρχεται από τον Cristopher Nolan με το Batman Begins του 2005, που οδήγησε και στο πολύ καλύτερο The Dark Knight, με την πρώτη βράβευση με Όσκαρ σε ηθοποιό που υποδύθηκε ρόλο από comic (Heath Ledger ως Joker).

Αυτά είναι λίγα μόνο παραδείγματα επιτυχημένων remakes. Άλλα ακόμα και οι συνέχειες δεν μαρτυρούν την έλλειψη πρωτοτυπίας από τους δημιουργούς, άλλα περισσότερο την έλλειψη θέλησης από το κοινό να δει κάτι καινούριο. Σενάρια υπάρχουν πολλά, πρωτότυπα, ευφυή όμως στερούνται ενός σημαντικού παράγοντα, που θα οδηγήσει στην επιτυχία τους: της καλής διάθεσης από το κοινό να τα δει στην μεγάλη οθόνη.

Ο μέσος θεατής δεν θέλει να πάει στα τυφλά. Θέλει να ξέρει τι θα δει, βλέπει 3-4 διαφορετικά trailers, διαβάζει δειλά τα spoilers, το υπόβαθρο των ηρώων, δεν περιμένει να τα ανακαλύψει στην πορεία μιας προβολής στην κινηματογραφική αίθουσα. Ίσως και γι’ αυτό ενθουσιάζεται περισσότερο με το άκουσμα μιας 2ης συνέχειας για τα Κακά Παιδιά με τον Martin Lawrence και τον Will Smith, παρά για την πάρα πολύ καλή ερμηνεία του δεύτερου στο Κυνήγι της Ευτυχίας.

Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν άλλοθι για τραγικές προσπάθειες σε remake, που ούτε καν σεβάστηκαν τον αρχικό τίτλο ή σε περιπτώσεις συνεχειών, που τράβηξαν από τα μαλλιά μια αρχική πολύ καλή ιδέα και… την διέλυσαν! Ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να έχουμε αρνητική προδιάθεση απέναντι σε έναν δημιουργό, που θέλει να μας δώσει μια ιστορία μέσα από την δική του οπτική γωνία ή να επεκτείνει κάποια άλλη προσθέτοντας δικές του πτυχές σ’ αυτήν ή στους χαρακτήρες.

Έτσι κι αλλιώς όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος…

Το κείμενο είχε πρωτοδημοσιευτεί στο The Cinefreak τον Νοέμβριο του 2009.